‘Wat doen we met Daniël?’ vraag ik. Harro en ik zitten samen voor de computer, met een glas wijn binnen handbereik. We kijken op het scherm naar de website van ‘Snowshoe Skiresort’, een skigebied in West-Virginia, zo’n vier uur rijden bij ons vandaan. We gaan er een lang weekend naar toe, de school is komende maandag en dinsdag dicht, en proberen online skilessen voor de jongens te regelen.

‘Laten we makkelijk beginnen,’ omzeilt Harro mijn vraag, ‘doen we groepslessen voor Julian en Simeon?’

We vinden een klasje van vier tot zes jaar voor Simeon en een klasje ‘vanaf zeven’ voor Julian. Het wordt Simeon z’n eerste keer op ski’s, en ik vrees dat hij het erg leuk gaat vinden. Met z’n bravoure en een goede beheersing van z’n grove motoriek suist hij zo de berg af. 

Harro klikt twee keer op de reserveer-knop en dan zijn we weer terug bij af. ‘Wat doen we met Daniël?’ herhaal ik m’n vraag. 

‘Privé-les lijkt me, hij moet leren skiën, anders kan hij nooit met ons mee’, vindt Harro.

‘Mmmm,’ reageer ik, ‘in een groepsles is misschien wel leuker voor hem. Ik vind het zo sneu als we hem apart houden en hij alleen met volwassenen op stap gaat.’

Harro probeert me te overtuigen, door een beeld te schetsen van Daan die boven op de berg achterblijft, valt en niet durft, terwijl de kinderen in z’n klasje naar beneden glijden. ‘Dat is nog veel zieliger’, voegt hij er aan toe. 

‘Maar hij heeft wel eens eerder geskied’, breng ik ertegen in. ‘Toen ging het best goed.’

‘Ja, hoor. Dat was drie jaar geleden, in een privé-les met twee juffen.’

Ik moet Harro gelijk geven, Daan mist de bravoure en vergeleken met leeftijdsgenoten heeft hij een gebrekkige grove motoriek. Terwijl ik de mogelijkheden overdenk, klikt Harro door de site. ‘Kijk, ik heb het al gevonden’, stoot hij me aan. 

Onder de slogan ‘skiën is voor iedereen’ blijkt het resort skilessen aan te bieden voor mensen met beperkingen. De lessen zijn één op één en net op een andere helling dan de groepslessen van Siem en Julian, maar dit is wel waar we moeten zijn.

Harro belt de coördinator van het aangepaste lesprogramma en binnen tien minuten heeft Daniël ook de kans om echt op de lange latten te leren staan.

In het dagelijkse leven zijn we ingesteld op Daan z’n beperkingen als het gaat om leren lezen, praten, rekenen, spelen. Z’n kleine gestalte, z’n lage spierspanning en beperkte kracht, vallen pas op als we grote-jongens-activiteiten gaan doen. 

Maar opgroeiend in een gezin met twee energieke, sportieve broers, zullen die grote-jongens-activiteiten steeds vaker op Daniël z’n agenda staan. Het is aan ons om daar een weg in te vinden. 

Het komende weekende heet die weg ‘adaptive skiing’. Woensdag volgt een verslag.