We klonken met champagne op het nieuwe jaar bij Nederlandse vrienden, de ouders van Mick en Joep (de vriendjes van Simeon en Daniël). Ze organiseerden een feestje en nippend van de bubbels kletsten we met ouders die we kennen via de Nederlandse school. Pas helemaal aan het einde van de avond sprak ik één van de Amerikaanse aanwezigen.

‘Hoe kennen jullie de gastheer en -vrouw? vroeg hij, op z’n Amerikaans nieuwsgierig.

‘Nou’, antwoordde ik, ‘we hebben ook een zoon met het syndroom van Down.’

‘‘Welkom bij de club’, kreeg ik meteen als reactie, ‘wij hebben een tweeling, twee meisjes allebei met Down.’

‘Ooh’, wist ik, ‘de tweeling die bij Mick in de klas zit?’

‘Inderdaad!’

Waarna het ijs gebroken was en toen bijna iedereen naar huis was en het feestje afliep, stonden wij -drie paar ouders met zorgintensieve kinderen- nog uitgebreid te kletsen.

In Houston sprak ik met enige regelmaat de moeder van Peter. Peter zat bij Daniël op school en is net wat ouder. Zij was net als ik actief bij de de lokale groep voor ouders van kinderen met Down. Samen in de auto, op weg naar een vergadering bespraken we de school en hoe het allemaal beter kon.

Hier op school zit Sophia, een schattig meisje met Down. Ze is net wat jonger dan Daniël, maar praat beter. Daan is helemaal weg van haar. Toevallig woont ze bij ons om de hoek. ‘Sophia spelen?’ vraagt Daniël met enige regelmaat. Met Simeon in onze kielzog, gaan we dan naar haar huis waar ze met z’n drieën verstoppertje spelen of rondjes rennen.

Ondertussen klets ik met Sophia’s moeder. We delen informatie, grinniken om elkaars kinderen en bespreken de vorderingen op school.

Kontakt hebben met ouders die in hetzelfde schuitje zitten is af en toe heerlijk verfrissend. Je hoeft niets uit te leggen, een half woord is genoeg. Meer nog, je kunt samen lachen om je kinderen. Of een duister grapje maken waar een andere ouder van zou schrikken, maar die je collega-zorgouder waardeert omdat zulke humor ‘t leven even verlicht.

Het stelt me gerust. Waar we ooit nog op de wereld zullen gaan wonen, we zullen altijd ouders zullen treffen met wie het hoe dan ook klikt.