‘Mama, kijk, droog!’ Blij komt Daniël me z’n luier laten zien, die inderdaad nog droog is. Ik wrijf de slaap uit m’n ogen en geef Daan een high five en een knuffel. ‘Goed, hoor, je wordt een grote jongen. Ga je ‘m ook aan papa laten zien?’

‘Papa?’ 

‘Papa is al in de keuken, ik kom zo.’

‘Oké’, Daniël loopt de slaapkamer uit en ik hoor hem over het parket naar de keuken dribbelen.

Weer een nacht zonder plas in z’n luier, het is al de vierde deze week. Heel voorzichtig ga ik denken aan de mogelijkheid dat hij misschien wel in een onderbroekje kan slapen. 

Na het meer dan een jaar durende project om Daniël te leren eten, toen hij nog een peutertje was, kwam er een nieuw leuk traject om de hoek kijken: zindelijk worden. Zuchtend zette ik me aan deze klus en vroeg Ellen, onze toenmalige au pair, om hulp. 

In plaats van een ‘beter leren praten’ doel, werd haar jaar in de VS in beslag genomen door een op-de-wc-leren-plassen-doel. Ze kwam met suggesties, ideeën uit haar netwerk en langzaam werd Daan klokzindelijk. 

Uiteraard was dat maar een stap op weg naar. Toen we eenmaal in de gaten hadden dat hij wel wat voelde, maar dat niet kon verbinden aan actie, werd het tijd voor een plaswekker, ook een idee van Ellen. 

Thuis liep Daan in een onderbroek met een zendertje en zodra hij een druppel liet lopen, ging er een alarm af en rende hij naar de wc. Inderdaad, dit soort systemen zijn bedoeld om bedplassen tegen te gaan, maar bij Daan zetten we het overdag in. 

We vertelden niets aan de juf op school. Drie weken later, stond ze op de email: ‘wat hebben jullie met hem gedaan? Hij gaat uit zichzelf naar de wc!’

Ja, hij heeft nog steeds ongelukjes, al worden ze minder frequent, en zowel thuis als op school heeft hij regelmatig reminders nodig. Maar dat geldt ook voor Simeon die soms met samengeknepen billen rondloopt. 

Daan kan tegenwoordig ook helemaal alleen naar de wc en doet dat graag. Zodat ik in het zwembad bij de deur van de mannenwc sta te wachten, duimendraaiend dat daarbinnen alles goed gaat. 

Al met al was zindelijk worden een heel project, dat Simeon nog ‘ns dunnetjes overdeed: ik heb ontelbaar veel wassen gedraaid. Zoveel, dat ik het niet kan opbrengen om Daan ook te leren om ‘s nachts droog te blijven. 

We laten hem zonder luier inslapen, zodat hij niet anders is dan Simeon. Als wij naar bed gaan, laten we hem plassen en doen die luier om. Geen probleem, ik zou dit nog jaren vol kunnen houden.

Maar daar denkt Daan zelf anders over. Het dringt tot hem door dat een droge luier ‘s ochtends iets is om trots op te zijn. Ik ben benieuwd of het hem gaat lukken, op eigen kracht met alleen een high five en een knuffel van ons ‘s ochtends.