Vorige week bedelde ik bij de cardioloog met een voorgedrukt vel van de KNO-arts om toestemming: ‘zou u het alstublieft willen invullen en er het woord ‘cleared’ op willen zetten?’ Vanmorgen stond ik met Daniël bij de balie van de kinderarts met dezelfde vraag. Het meisje van de receptie stopte het nog lege vel in Daan z’n dossier en vroeg ons in de wachtkamer plaats te nemen.

Dat deden we natuurlijk braaf, via een uitstapje naar de wc. Terwijl Daan met het beperkte assortiment speelgoed speelde, vulde ik een jaarlijkse terugkerend formulier in. Ik moest opnieuw alle informatie over onze medische verzekering geven -terwijl ik net op een ander formulier had aangegeven dat er niets veranderd was. Ik schreef maar weer eens de namen van de kinderen, met geboortedata op en gaf met mijn handtekening toestemming aan de kinderarts om medische handelingen uit te voeren. 

Zonder er verder over na te denken, zette ik nog twee keer mijn handtekening en was blij dat het klaar was. Ondertussen ging Daan gewillig met de verpleegster mee om gewogen en gemeten te worden. 

‘Dat kan hij zelf hoor’, merkte ik op toen ik mijn hoofd om de hoek stak en zag dat ze Daniël z’n schoenen aan het aantrekken was. Het blijft me een raadsel waarom mensen altijd alles voor hem wil doen…

Afijn, na 40 minuten wachten en herhaaldelijk vragen waar ze bleef, stond dan eindelijk de kinderarts zelf voor onze neus. Ze luisterde naar zijn longen, keek in z’n oren. 

‘Chronisch vocht?’ vroeg ze.

Ik knikte: ‘ja ik merk ook al dat hij minder goed hoort.’

‘Hoe zit het met z’n hart?’ 

Ik vertelde dat ik net vorige week bij de cardioloog was geweest, en daar het formulier met ‘cleared’ en ‘nothing proactive needed’ erop had gekregen. 

Binnen vijf minuten stond ik weer buiten, het felbegeerde formulier mét stempels in mijn handen. De kinderarts gaf toestemming voor de operatie volgende week: Daan mag nieuwe buisjes in z’n oren. Ik slaakte een zucht van opluchting en bracht Daniël naar school.

Weer thuis, belde een verpleegster van de polikliniek waar de operatie zal plaatsvinden. ‘Heeft u de noodzakelijke formulieren van de artsen al?’ vroeg ze streng.

‘Ja!’ antwoordde ik en kreeg het gevoel te slagen voor een examen.