Met allebei een kind aan de hand gingen Kim en ik vanmorgen gezellig naar de KNO-arts om twee paar buisjes te laten controleren. Ik ging ervan uit dat alles goed was en ze allebei op tijd op school zouden zijn.

Simeon en Daniël vonden erg gezellig samen bij de dokter en renden door de wachtkamer. Tot opluchting van de andere wachtenden, waren we snel aan de beurt en mocht Daniël als eerste in de stoel zitten om in z’n oren te laten kijken. 

‘Gelukkig, dat buisje zit er nog in. Dat maakt één uit drie’, riep de dokter opgetogen uit toen ze met een lampje in Simeon z’n oor gluurde. Ik kon er niet om lachen, ik was het nieuws dat Daniël allebei z’n buisjes alweer kwijt is, nog aan het verwerken. Buisjes die er pas sinds april in zaten, een nieuw diepterecord.

Ook in Simeon z’n andere oor zat het buisje nog op de juiste plek. Huppelend liep hij met Kim mee, naar de geluiddichte kamer voor een gehoortest. Daniël en ik mochten naar een andere kamer, waar hij op een bed moest liggen om z’n oren te laten schoonmaken: ze zaten vol met was en vocht. 

Heftig protesterend ging hij liggen en hield mijn handen stevig vast. Angstig volgde hij de bewegingen van de arts, ze kwam met haar haakje veel te dichtbij. Wachtend op de pijn en het rottige gevoel, kneep hij z’n ogen dicht. 

‘Ja, het is klaar’, knikte ik een paar minuten later naar Daan. 

‘Naar school?’

‘Bijna, we moeten eerst nog een afspraak maken voor een operatie.’

Achter de dokter aan, liepen we naar de dame die de operaties regelt. Ze knikte me vriendelijk toe: ‘ik ken u, was u hier in de herfst ook niet?’

‘Ja’, moest ik toegeven, ‘voor z’n broer.’

Simeon z’n gehoortest was uiteraard helemaal goed, Kim ging hem naar school brengen. Daniël en ik bleven nog even, ik was in discussie met de dokter of het nodig was dat hij voor de operatie nog onderzocht zou worden door de cardioloog. 

Dat was uiteraard nodig, net als dat de kinderarts zijn goedkeuring moeten gaan geven voor de algehele verdoving. 

Eenmaal thuis, klom ik meteen in de telefoon. De komende maand mag ik fijn vier keer met Daan op stap voor iets medisch: hart, kinderarts, operatie en nacontrole. Dat zijn meer dan genoeg witte jassen, zodat van mijn goede voornemen om nu eindelijk voor mezelf afspraken te maken met de tandarts en de gynaecoloog niets terecht komt.