‘Nee, go home!’ Daniël zit met ontbloot bovenlijf op de onderzoekstafel bij de cardioloog en kijkt ongerust naar de plakkertjes in de handen van de assistente. Aan de plakkertjes zitten draden vast die naar een machine lopen en Daan vindt het maar niets. 

‘Nee, niet liggen’, schudt hij z’n hoofd en spant z’n buikspieren tot het uiterste om te blijven zitten. 

Het is maandagochtend en Daan is in de war. Netjes heeft hij z’n pap opgegeten, netjes is hij mee naar boven gegaan om aan te kleden en tanden te poetsen -hij zegt sinds kort zelfs ‘tandenpoetsen’ in plaats van ‘poetoets’- en staat nu helemaal klaar voor z’n uurtje lezen en schrijven met Kim.

‘Nee Daan, we gaan niet lezen, je moet naar de dokter’ houdt Kim uitnodigend z’n jas voor. 

‘Nee, niet dokter, niet oren’. Daan zet een stap achteruit en duwt hij z’n handen over z’n oren.

‘De dokter gaat naar je hart luisteren, hier’. Kim legt haar hand op z’n borst en onwillekeurig begint Daniël diep te zuchten.

‘Goed zo, zo moet je inderdaad zuchten bij de dokter’, lacht ze. ‘Mama gaat met je mee.’

‘Kom, dan lezen we bij de dokter in je boek’. Ik hou een boekje over schaduwen omhoog, dat ze de afgelopen week op school hebben gelezen.

Daan knikt voorzichtig en stapt gehoorzaam in de auto. Maar eenmaal bij de dokter, heb ik al mijn overredingskracht nodig om z’n medewerking te krijgen. Aarzelend stemt hij in, als hij zelf de plakkers op z’n buik en borst mag plakken. De assistente heeft twee pogingen nodig voor er een betrouwbaar grafiekje uit het apparaat rolt. Bij de eerste poging gaat Daniël hart als een wilde tekeer omdat hij zich zo druk maakt. 

Dan mogen we naar een andere kamer voor een hartecho. Voor dit onderzoek moet Daan stil liggen, gelukkig gaat het op z’n Amerikaans: de tv staat aan. Daniël kijkt naar Mickey Mouse, terwijl de echo-deskundige filmpjes en foto’s maakt van z’n hart en de manier waarop het bloed zich door de kamers beweegt. 

Nog steeds niet ontspannen, knijpt Daniël haar arm bijna fijn en houdt haar pols stevig vast; ze moet zich in rare bochten wringen om het juiste zicht op z’n hart te krijgen. 

‘Alles is goed’, concludeert de cardioloog en we mogen gaan. 

‘Kom Daan, dan breng ik je naar school’ zeg ik en wil hem aan z’n hand meenemen naar de auto.

‘Nee!’ roept hij en blijft stokstijf staan. ‘Niet school, eerst nog lezen met Kim!’