'How to raise the new Steve Jobs?' staat er boven een artikel op de website van CNN. Een moeder uit mijn downsyndroom-netwerk hier in Virginia, stuurde de link door en was zo enthousiast over het verhaal, dat ik het meteen opzocht. In plaats van even scannen, begon ik het van voor af aan te lezen en bleef lezen tot de laatste letter. 

In eerste instantie was ik verbaasd, het artikel gaat niet over het opvoeden van kinderen met beperkingen, maar over opvoeden in het algemeen. Pas bij herlezen begon ik haar enthousiasme te begrijpen. 

Onder de one-liner dat intelligentie ‘voor 49% genetisch bepaald is en voor 51% door de omgeving’ benadrukt het artikel de invloed die ouders hebben op de prestaties van hun kinderen. Praat, praat, praat en lees, lees, lees adviseert de schrijfster. Stel open vragen, gebruik moeilijke woorden en kruip samen op de bank met een boek. 

Ook voor je zorgintensieve kind? Ja, waarom niet? Hier hebben we bijvoorbeeld gemerkt dat als we gesloten vragen stellen: ‘wil je een appel of een banaan’, Daniël altijd de laatste keuzemogelijkheid kiest en op de vraag: ‘was het leuk op school?’ alleen maar ‘ja’ antwoordt. Terwijl hij op de vraag: ‘wat heb je gedaan op school?’ begint te vertellen. 

‘Prijs je kind niet dat het zo goed is, maar beloon je kind als het een probleem oplost’, vervolgt de schrijfster. Beloon niet het de top, maar het bereiken ervan, vertaal ik het voor mezelf. 

Dit geldt voor onze kinderen in het bijzonder. Voor Daan zijn de toppen altijd lager dan voor z’n klasgenoten. En zijn weg ernaar toe is bezaaid met meer rotsen en losliggende stenen dan de route van de anderen. Het is aan ons om z’n harde werk op waarde te schatten en er woorden aan te geven. 

En om de nieuwe Steve Jobs te worden? Heb passie voor wat je doet, wees creatief en blijf perfectionistisch tot het eind’, somt de schrijfster op. 

Passie zie ik wel in Daniël, maar vragen als ‘kan het ook anders?’ en ‘kan het ook beter?’ zijn moeilijker. Wat zouden we kunnen doen om hem daar meer op aan te spreken? vraag ik me af.

Niet dat hij een ‘genius’ zou moeten worden, helemaal niet. Met een zo zelfstandig mogelijke, enthousiaste, bergwandelaar, zou ik dik tevreden zijn.