Midden in de supermarkt wordt het me opeens te veel en Daniël is de klos. Ik foeter, wordt boos en zet Daan in het zitje van de winkelwagen zodat hij  geen kant meer op kan. 

‘Kan je nou niet één keer gewoon ergens vanaf blijven? Dat bakje met salade was niet van jou!’ Woedend kijk ik Daan aan. Hij kijkt onthutst, verdrietig en blijft heel stil zitten. Volgens mij heeft hij geen idee waar ik het over heb, wat me nog bozer maakt. Gelukkig schiet Simeon hem te hulp.

Harro is een lang weekend in Nederland om z’n ouders te bezoeken die allebei jarig zijn. Onverwacht geniet hij ook van kou en sneeuw, net op de dag dat hij van Brabant naar Groningen moet rijden. Natuurlijk maak ik me zorgen, zeker als hij z’n telefoon niet meteen beantwoordt als hier de wekker is gegaan.

Met kunst en vliegwerk en extra uren voor Kim, probeer ik alle weekendactiviteiten door te laten gaan. Gelukkig gaat Simeon liever bij een vriendje spelen, dan naar een kinderverjaardag. 

Vrijdagavond voelde ik ‘m al aankomen en inderdaad, zaterdag loop ik te sniffen. Het is mijn beurt voor de nare verkoudheid die al een tijdje door ons huis waart. M’n oren zitten dicht, m’n hoofd bonkt en ik voel een algehele vermoeidheid m’n spieren verlammen. Zelfs de sterke Amerikaanse medicijnen, die je hier gewoon zonder recept kunt kopen, breken er niet doorheen.

Zaterdagmiddag maak ik vele uren in een warm, benauwd zwembad omdat Julian een zwemwedstrijd heeft. Daarna kom ik mijn belofte na om samen met hem ‘Deathly Hallows part two’ te kijken. Te laat liggen we in bed en als Daan het presteert om zondagochtend om half zes wakker te worden, ben ik al klaar voordat de dag goed en wel begonnen is. 

Om toch iets leuks te hebben, neem ik de twee kleine jongens mee naar een fancy supermarkt. Daar trakteer ik mezelf op een lunch door een salade samen te stellen van het saladebuffet.

Voorzichtig arrangeer ik de bietjes naast de artisjokken, zodat niet alles rood wordt en kies mozzarella dat ik op een bedje van spinazieblaadjes leg, naast een schepje zongedroogde tomaatjes. Tevreden leg ik het bakje plat in de winkelwagen en draai me  om, op zoek naar worstjes voor de jongens, zodat zij hotdogs kunnen eten voor de lunch. 

Als ik me met worstjes in mijn hand weer terugdraai, heeft Daniël mijn saladebak uit de kar gegrist en houdt ‘m op z’n kop. Alles is rood, alles zit door elkaar. De ellendige verkoudheid, het in m’n eentje alles draaiende houden, te weinig slaap, de zorgen, alles komt via de nu gemengde salade naar buiten en Daniël krijgt een volle laag. Verantwoord en educatief? Nou nee. Menselijk? Ik hoop het wel. 

‘Mama’, trekt Simeon aan m’n jas als ik opnieuw wil uitvallen naar Daan. ‘Overal in de world maken mensen mistakes, Daniël kan er niets aan doen.’ Ik zucht uit en ontspan -eindelijk.