Het gesprek aan tafel gaat over Nederlandse tv-programma’s als Julian opeens aan 'The Specials' moet denken. ‘Ken je die?’ vraagt hij aan Kim. Als ze ontkennend antwoordt, begint Julian bijvoorbaat al te giechelen. ‘Ze zijn zo grappig, weet je nog mam, dat we gingen kijken? Die ene jongen is net een grote Daniël.’

Bij het horen van z’n naam kijkt Daniël op, een lepel rijst halverwege z’n bord en z’n mond. ‘Ja, Daan, zo word jij vast ook als je groot bent’, knikt Julian hem toe.

Als Simeon en Daniël in bed liggen en Julian z’n huiswerk af heeft, ontkom ik er natuurlijk niet aan: samen met m’n oudste zoon kijk ik naar alle tien de afleveringen van de docu-soap ‘The Specials’.

Een jaar geleden schreef ik op deze plaats ook al over de vijf Britse huisgenoten die hun leven hebben laten filmen en de opnames in tien afleveringen, als een soap online hebben gezet.

Twee jongens -Sam en Lewis- en drie meiden -Hilly, Lucy en Megan- leiden een op het oog normaal leven van jong-volwassenen: ze gaan naar college of werken, gaan uit, drinken bier en praten over relaties en verliefd zijn. Ze lachen en huilen, plagen en troosten elkaar.

Maar als Lewis en Megan samen uit eten gaan, gaat er iemand met hen mee om ervoor te zorgen dat alles goed gaat. Niet dat deze hulpverlener bij ze aan tafel gaat zitten -dat ze niets weten te zeggen is hun eigen probleem, maar toch. Lewis heeft het Williamssyndroom en de andere vier het syndroom van Down. Hilly’s ouders zijn de drijvende krachten achter hun zelfstandige leven.

De filmpjes zijn zo krachtig omdat de vijf zo zichzelf zijn, met hun beperkingen en talenten. Julian, naast me, komt niet meer bij van het lachen als er weer ‘ns één verliefd wordt tijdens een karaoke-avond. Als Sam zich uitleeft op de dansvloer, nadat hij thuis voor de spiegel heeft geoefend, reageert Julian met een nieuw geschater. ‘Dat gaat Daan vast ook doen als hij groot is, hij danst nu al voor elk raam dat reflecteert.’

Grijnzend stop ik Julian in bed en loop de trap weer af. Ik bel Harro die in Houston is, om te vertellen hoe bijzonder het was om filmpjes te kijken met onze zoon, die haarfijn aanvoelde waarom ze zo grappig en ontroerend zijn en er vrijuit om kon lachen. Een zoon die zich aan de ene kant terdege bewust is dat hij een broertje heeft die extra zorg nodig heeft, maar daar aan de andere kant geen enkel probleem in ziet.