‘Hier een bericht over de intelligente onderwijsplannen van onze regering die we vandaag van de school van de kinderen ontvingen’, schrijft m’n zwager in een email. Bij de email zit de brief van de voorzitter van de Algemene Onderwijsbond (AOb) met uitleg over de onderwijsstaking op zes maart aanstaande. Ook de school van mijn nichtje sluit dan haar deuren, net als vele andere scholen in Nederland. Hoop ik, want de bezuinigingen op het Nederlandse onderwijs gaan ons opeens heel direct aan. 

In de brief maakt de bond duidelijk wat de gevolgen zijn, als Passend Onderwijs gepaard gaat met 300 miljoen bezuinigingen. De klassen in het speciaal onderwijs worden groter, er gaan meer kinderen -louter uit financiële overwegingen- van het speciaal onderwijs naar de reguliere basisschool zonder dat de basisschool er specialistische hulp bij krijgt. Het is zelfs omgekeerd, lees ik: ‘Nee, ze worden wegbezuinigd. Deze minister geeft zelfs toe dat er specialistisch personeel op straat komt te staan.’ De AOb schat in dat het om 6000 banen gaat, gevuld door 9000 medewerkers. 

Met mijn Amerikaanse bril op snap ik er helemaal niets meer van. Hoe kan je nu van een reguliere leerkracht verwachten dat hij of zij in een volle klas (Amerikanen vinden 23 kinderen in de klas al veel) specialistische aandacht geeft aan een kind met een rugzakje? Terwijl die leerkracht daar niet voor doorgeleerd heeft. Ik ben een hele grote voorstander van geïntegreerd onderwijs, maar dan moet de speciaal onderwijsjuf wel mee verhuizen naar de reguliere school en niet de laan uit worden gestuurd...Zonder haar kennis en ervaring wordt Passend Onderwijs een rotzooi en daar lijden alle kinderen onder.

‘Om alvast in de stemming te komen’, sluit mijn zwager z’n email af. Fijne stemming denk ik en de moed zakt me in de schoenen. Ik weet sinds vorige week dat we deze zomer naar Nederland gaan verhuizen. Naast dat dat betekent dat we weer gaan inpakken, betekent het vooral ook dat we opeens midden in de discussies over de bezuinigingen zitten. 

Alle Nederlandse scholen waar ik contact mee zoek zeggen: ‘we willen het best proberen met jullie Daniël, maar we hebben weinig middelen.’ En: ‘zoals jullie het nu voor elkaar hebben op de Amerikaanse school, dat kan hier echt niet. Dat zal ook nooit gebeuren.’

Behalve de internationale school, die reageert anders. ‘Goh, interessant, stuur Daniël z’n IEP maar op’, verzocht het hoofd van de basisschool. ‘Zo’n zelfde constructie zouden we bij ons op school toch ook moeten kunnen organiseren.’

Ik denk dat de jongens alledrie Engelstalig onderwijs gaan volgen, straks terug in Nederland.