‘Nee, niet school dicht. Het is zaterdag. Daniël naar juf Martine’, teleurgesteld schudt Daniël zijn hoofd. 
‘De Nederlandse school is wel dicht Daan. Kijk maar het heeft gesneeuwd buiten.’ Ik wijs naar het raam en met veel woorden probeer ik Daniël uit te leggen dat de wegen spiegelglad zijn van de sneeuw en de ijzel en dat daarom de Nederlandse school niet doorgaat vandaag. 
Ik haal ons vertrouwde schoolbord erbij en schrijf: ‘buiten ligt sneeuw. De school van juf Martine is dicht.’ Daniël leest de zinnen en knikt, maar kijkt nog steeds teleurgesteld. 
Pas als we na het ontbijt dikke winterkleren gaan aantrekken en hij z’n nieuwe snowboots aan mag, komt er een voorzichtig lachje. Ik bedenk me dat Daan geen idee heeft hoe leuk sneeuw is, na twee winters in tropisch Houston. 

‘Kom Daan, je moet wel wanten aan.’ Ik hou z’n nieuwe donkerblauwe wanten voor, maar wat hij ook probeert, hij krijgt z’n kleine duim niet in de juiste opening. Ondanks dat ik de kleinste maat heb gekocht, zijn de wanten veel te groot. 
‘Je hebt echt hele kleine handen en vingers’, ik geef Daan een knuffel en ga op zoek naar oude peuterwantjes, die wonder boven wonder uit een verhuisdoos die nog in de garage staat, tevoorschijn komen. Ze zijn aan de kleine kant, maar ze gaan wel aan…
We spelen in de sneeuw, vooral het springen op de trampoline is een hele belevenis met een plakaat sneeuw. Als Julian sneeuwballen gaat gooien, hoeft Daan maar heel even te kijken, voor hij snapt wat de bedoeling is. Triomfantelijk kijkt hij me aan als ik een ijskoude druppel langs m’n ruggegraat naar beneden voel glijden. 
‘s Middags kruipen we lekker voor de tv met warme chocomel. We kijken voor de zoveelste keer naar 'Dolphin Tale', over de dolfijn Winter die door het leven gaat met een kunststaart. 

Uitgerust, rijden we aan het einde van de zaterdag met al die winterkleren naar de schaatsbaan. De school heeft de het ijs afgehuurd voor een avondje winterpret en met de sneeuw buiten, heeft iedereen er zin in. 
Ook de schaatsbaan is een hele nieuwe ervaring voor Daniël en Simeon. Ze kijken hun ogen uit en willen heel graag zelf ook schaatsen aan. Enthousiast stappen ze op het ijs en liggen meteen op hun billen.  
Daniël houdt het na twee rondjes stevig vasthouden aan papa voor gezien en gaat kijken. De meisjes uit z’n klas houden hem om de beurt gezelschap en Daan geniet zichtbaar. 

Als ik Daniël in bed stop is hij er nog helemaal vol van. ‘Sneeuw leuk, skating leuk. Pizza (op de ijsbaan) heerlijk.’
‘En juf Martine?’ vraag ik.
‘Juf Martine jammer…’