Ik fietste terug uit stad waar ik vestjes zocht met wijde mouwen voor de zielige arm van mijn moeder die afgelopen week geopereerd werd. Er is zorg, maar ondertussen kon ik niet anders dan genieten van de vogels die ik hoorde zingen, van het feit dat ik mijn handschoenen niet aanhoefde en toen ik de deur opendeed en de kamer binnenstapte waren de narcissen op tafel uitgebarsten in een zonnige en helder gele bos geluk. In gedachten begon ik aan mijn column van deze week. Eén van de leukste dingen aan het schrijven van een column is de voorpret. Je hersenen mogen zomaar het onderwerp kiezen waar ze op dat moment zin in hebben en dan begint het selecteren van de woorden. Het is alsof ik in een bonbonwinkel sta en langzaam het goudkleurige doosje vul met de lekkerste en mooiste die ik kan vinden. Zo ontstaat de column met als...

Ik herinner me de Elfstedentocht van 1986. Samen met een vriendin tuften we in mijn Renaultje 4 naar Friesland. We waren gewaarschuwd dat Friesland dicht gestroomd en onbereikbaar was, maar wij reden zo naar een van de vaarten, parkeerden, gingen in de zon langs de kant zitten en zwaaiden naar de schaatsers die relaxed langskwamen. Geen bevroren neus of teen te zien. We dronken chocomelk, kregen koude billen en reden terug naar Groningen, waar we voor de tv kropen.In 1997 was er ook een Elfstedentocht. Ik weet daar niets van, niet wie hem won, niet wat voor weer het was en al helemaal niet wat ik die dag deed.Ik schrok een beetje van dat lege gat in mijn herinnering. Ik googelde snel op 1997 en er gebeurde behoorlijk wat in dat jaar. Oorlog in Rwanda, de warmste zomerdagen ooit in augustus en het overlijden van Prinses Diana. Gek genoeg zuchtte ik...

Ik houd van seizoenen, maar het minst van de winter.Toch genoot ik van de eerste winterdagen toen de lucht knisperkoud was. Dik ingepakt fietste ik naar mijn werk. Zodra Ebel dan ’s middags thuis kwam, stapten we samen weer op de fiets met een muts en een sjaal om onze hoofden en alleen een klein stukje neus en ogen er uit. Maar goed dat er nog geen burkaverbod is!Vrijdag werd ik wakker en er lag sneeuw. Meteen zonk de moed me in mijn Uggs.Natuurlijk zit diep in mij nog dat gevoel dat je als kind had als je de sneeuw zag, alsof al die vlokken in je buik dwarrelden van pret. Natuurlijk kijk ik met bewondering naar de sneeuwvlokjes die dansend en dwarrelend hun weg kiezen om zich uiteindelijk geruisloos bij de rest te voegen in een flonkerend witte deken die de wereld kleurt in helder wit.Maar voor mij betekent sneeuw...

De zon schijnt, het is koud. De winter nadert alsnog maar met de frisse helderheid van de lente die al  achter hem aan zit.Ik zit thuis achter de computer om de verantwoording van het PGB rond te maken. Ik kijk net zoals hond Sammie naar buiten, zo graag zou ik er nu uit willen, maar ik heb dit al te lang laten liggen en dat straft zichzelf.Afgelopen jaar liep in april ons PGB af. Dat vroeg om een hele eindrapportage en die was complex. Uiteindelijk was die rond en konden we terug betalen. Elke keer weer geeft me dat een diepe voldoening, dat we het budget niet hebben hoeven opmaken. Het is alsof dat het bewijs is dat we het beter redden, makkelijker kunnen leven met Ebels beperking dan op grond van zijn indicatie verwacht mag worden. Het geeft me een stoer en dapper gevoel; wij redden het lekker ook met...

Als het even kan, kijk ik op de onmogelijke tijd van half zes ’s avonds dolgraag naar de Grote Verhuizing. In dit Engelse programma zoeken Kirsti en Phil huizen voor mensen. Van woeste vervallen kastelen hoog in Schotland tot trendy en onbetaalbare flats in Londen, alles komt voorbij.Deze week waren ze aan de zuidkust in Devon, in een sprookjesachtig plaatsje rond een schilderachtige baai. In bed droomde ik weg, Frances en Robbert wonen en werken in Engeland, Bob en ik wonen aan die baai, in de zon in de lichte woonkeuken schrijf ik, terwijl Bob en Ebel de zeilboot optuigen. Ebel heeft zijn eigen huisje, naast ons. De tussendeur is altijd open.Wat kun je in dagdromen toch heerlijk wegvliegen.De dag daarna kwam Ebel thuis met een tekening. Nu kan Ebel echt leuk tekenen maar dit was iets geheel nieuws, een soort robot in roze met twee grote handen waarmee hij de wereld...

Aanstaande maandag is het Blue Monday, de somberste dag van het jaar. Een Amerikaanse wetenschapper bedacht zelfs een – omstreden – formule waarmee je dit met een wiskundig model kunt bewijzen. Zou dat het zijn? Misschien is het ook iets anders. Die drie jongens misschien die gisteren voor me fietsten, een jaar of zestien leken ze me, net zo oud als Ebel. Zou het juist die ene zijn, die lange leuk uitziende jongen die opzij keek en zei, ‘hè jongens, die mevrouw wil er even langs,’die me zo aan Ebel deed denken zoals hij had kunnen zijn? Of zouden het de aanmeldingsformulieren voor buitenlandse universiteiten zijn die we aan het invullen zijn voor Frances? Is het het idee dat Frances volgend jaar studeert en niet meer thuis woont? Niet meer elk vrij uurtje thuis met Robbert doorbrengt, kijkend naar hun gekke programma’s, pratend in hun taal en de zachte handen van...

Ik ben niet zo van winter en kerst. Ik ben wel erg van familie en gezelligheid en wat dat betreft hadden we dit jaar een heerlijke week. Waar ik ook echt van houd zijn van de overpeinzingen  zo aan het einde van een jaar en vlak voor de start van een nieuw en vers jaar. Even in alle rust nadenken over wat je doet, waar je van droomt, wat je plezier geeft en dat is gelukkig veel! Zo dacht ik ook na over de columns die ik zo graag en met zoveel plezier schrijf. Ik wil daar nog wel vijftig jaar mee doorgaan, maar ik weet zelf ook dat sommige columns in bladen of op sites ver over hun houdbaarheidsdatum heen zijn. Heb ik nog voldoende te melden om de aandacht van lezers te blijven vragen? Daar zullen veel lieve mensen die Ebel en mij een warm hart toedragen vast meteen...

Wie schrijft, wil gelezen worden.Nee, ik zal geen moment doen alsof ik die zin verzonnen heb. Ik stel me voor hoe de eerste schrijvers al met hun kleitabletten en papyrusrollen naar hun familie, buren en vrienden liepen om ze trots voor te lezen wat ze hadden opgeschreven. Het is een keiharde waarheid.Eerst kriebelen de woorden in je hoofd, dan komen ze als kleine vonkjes uit je vingers en rijgen zich voor je ogen aaneen tot zinnen, alinea’s en een verhaal. Dan zijn ze af en dan willen ze gelezen worden.Ik ben in 2011 erg gelukkig geworden van alle woorden die ik aan Lotje mocht geven, digitaal of in het blad. Ik werd met name gelukkig van het feit dat jullie die woorden dan weer gingen lezen, wat je er ook van vond.Deze week bedacht ik dan ook dat ik alle lezers van de column graag een eindejaarsbonus wil geven. Niet te...

Daar zaten we, in die enorme zaal. Haren mooi, lippen gestift, beste jurkjes aan.Ik was niet zenuwachtig, ik heb niet getwijfeld of Lotje de verkiezing tot nieuw tijdschrift van het jaar zou winnen. Ik wist het zeker.Waarom wist ik het zeker?Ik wist het zeker, omdat verhalen over onze kinderen mensen raken. Het zijn de verhalen die verder gaan dan de oppervlakte. Het zijn de verhalen die je kunt lezen en dan kunt zuchten van opluchting omdat dat zware lot aan jouw deur voorbij is gegaan. Het zijn de verhalen die je kunt lezen en dan kunt zuchten vanuit herkend verdriet omdat dat zware lot niet aan jouw deur voorbij is gegaan. Voor ons waren veel anderen aan de beurt. Telkens explodeerde een ander stukje van de zaal van vreugde, grote groepen mensen sprongen omhoog, juichten, omhelsden elkaar.Toen het explosiemoment voor Lotje kwam, sprongen we omhoog, juichten we en omhelsden we elkaar....

Vorige week kwam het boek uit met Ebels tekeningen. Ik had al weken ervoor Ebels klasje en de begeleiders van harte uitgenodigd. Ik hoorde daar niets op. Ik begrijp dat een uitje naar een drukke boekpresentatie niet voor alle kinderen uit Ebels klasje een feestje is, maar voor sommigen is het dat zeker wel. Het zou ze ongeveer anderhalf uur kosten en het was onder schooltijd, maar ik kreeg twee dagen voor de presentatie een mailtje dat het organisatorisch niet haalbaar was. Van de directie, de orthopedagoge en de anderen die we uitnodigden hoorden we niets. Ze kwamen ook niet. In Ebels schriftje schreven we het weekend een uitgebreid verslag. Ik schreef op hoe goed Ebel het deed, hoe trots we op hem waren en schreef linkjes op waar je alles op terug kon zien. Tot slot pakte ik het mooie boek voorzichtig in en stopte het in Ebels tas. Fijn...