Als het even kan, kijk ik op de onmogelijke tijd van half zes ’s avonds dolgraag naar de Grote Verhuizing. In dit Engelse programma zoeken Kirsti en Phil huizen voor mensen. Van woeste vervallen kastelen hoog in Schotland tot trendy en onbetaalbare flats in Londen, alles komt voorbij.
Deze week waren ze aan de zuidkust in Devon, in een sprookjesachtig plaatsje rond een schilderachtige baai. In bed droomde ik weg, Frances en Robbert wonen en werken in Engeland, Bob en ik wonen aan die baai, in de zon in de lichte woonkeuken schrijf ik, terwijl Bob en Ebel de zeilboot optuigen. Ebel heeft zijn eigen huisje, naast ons. De tussendeur is altijd open.
Wat kun je in dagdromen toch heerlijk wegvliegen.
De dag daarna kwam Ebel thuis met een tekening. Nu kan Ebel echt leuk tekenen maar dit was iets geheel nieuws, een soort robot in roze met twee grote handen waarmee hij de wereld leek vast te houden. 
Boven de tekening staat in hanenpoten PILOOPT. 
‘Ebel vertelde dat hij dat is,’ had school in het schriftje geschreven.
Ik pakte de tekening in mijn beide handen en liep naar Ebel toe.
‘Is dit Ebel,’ vroeg ik.
‘Ebel piloopt,’ zei Ebel snel met die mengeling van goedmoedigheid en ongeduld die hij altijd heeft.
 Ik moet werkelijk alles aan dat mens uitleggen, lijkt hij vaak te denken.
‘Leuk Ebel,’ zei ik blij en vanbinnen vlogen vlinders in mijn buik rondjes van geluk.
Nederlandse jongens van zes willen brandweerman of piloot worden.
Toen Ebel zes was, wilde hij niets worden, het enige wat hij deed was elke dag weer overleven.
In zijn zware leven vol pijn en onbegrip hingen de wolken als een dichte mist tot op de grond. Wegvliegen in dromen is dan onmogelijk.
Maar de laatste jaren hebben we samen de dichtste mist met de kracht van liefde weggeblazen.
En nu wil Ebel, inmiddels zestien, piloopt worden.
De meeste Nederlandse jongens worden geen brandweerman en geen piloot.  Ook Ebel zal dat niet worden.  Maar Ebel droomt over zijn toekomst en daarmee geeft hij mij vleugels.
Je toekomst zien als een prachtig leeg veel papier, dat jij mag inkleuren zoals jij dat droomt, is een cadeautje. Heel even je toekomst zien als een land van onbeperkte mogelijkheden, dat is voor een mens met beperkingen nog oneindig veel waardevoller.
Ik denk dat we pas met oprecht plezier kunnen dagdromen als we met onze voeten stevig genoeg op de  grond staan. Dan pas kun je je nek uitsteken en even met je hoofd in de wolken lopen.
Zouden de professionals, de hulpverleners, degenen die indicaties verlenen me begrijpen als ik zeg dat we een wereld moeten maken waarin  onze kwetsbare kinderen kunnen  wegdromen?
Zouden instellingen, scholen en zorgplekken het snappen als we zeggen dat we  een plek zoeken  waar onze kinderen kunnen dagdromen zoveel ze maar willen?
Sommigen misschien wel, anderen vast niet.
In mijn dromen snapt iedereen het over een paar jaar wel.