Daar zaten we, in die enorme zaal. Haren mooi, lippen gestift, beste jurkjes aan.
Ik was niet zenuwachtig, ik heb niet getwijfeld of Lotje de verkiezing tot nieuw tijdschrift van het jaar zou winnen.
Ik wist het zeker.
Waarom wist ik het zeker?
Ik wist het zeker, omdat verhalen over onze kinderen mensen raken. Het zijn de verhalen die verder gaan dan de oppervlakte. Het zijn de verhalen die je kunt lezen en dan kunt zuchten van opluchting omdat dat zware lot aan jouw deur voorbij is gegaan. Het zijn de verhalen die je kunt lezen en dan kunt zuchten vanuit herkend verdriet omdat dat zware lot niet aan jouw deur voorbij is gegaan.
Voor ons waren veel anderen aan de beurt. Telkens explodeerde een ander stukje van de zaal van vreugde, grote groepen mensen sprongen omhoog, juichten, omhelsden elkaar.
Toen het explosiemoment voor Lotje kwam, sprongen we omhoog, juichten we en omhelsden we elkaar. Ik zag hoe klein ons groepje was in vergelijking met al die andere groepen om ons heen.
Ook onze kinderen vormen een kleine groep en er zijn ook zoveel grotere groepen om hen heen. Veel van onze kinderen kunnen niet opspringen, niet juichen en elkaar maar met moeite omhelzen. Wij, hun ouders, tillen ze door initiatieven als Lotje hoog omhoog, juichen voor ze en met onze kinderen in onze armen en soms loodzwaar om onze nek omhelzen we elkaar.
‘Is het niet moeilijk voor je, om zo openhartig over je zoon te schrijven,’ vroeg iemand me laatst.
Ik vind het ontzettend moeilijk. Ik schrijf over mijn zoon, omdat hij niet kan schrijven. Ik vertel over mijn zoon, omdat hij niet kan praten. Ik doe dat zonder dat ik mijn zoon echt heb kunnen vragen wat hij daarvan vindt. Dat knaagt bij elk stukje wat ik over hem schrijf even aan me met scherpe en gemene tandjes.
Ik doe het toch, omdat ik vind dat hij, en alle andere kinderen aan wie het leven een zwaarder lot uitdeelde, gezien en gehoord moeten en mogen worden. Ik hoop dat de samenleving daardoor een klein stukje opschuift zodat onze kinderen op het randje kunnen aanschuiven.
De waardering en de lof van de jury werden uitgesproken naar de Stichting Lotje&co, maar die waardering en die lof gelden uiteindelijk natuurlijk voor onze kinderen. Zij zijn de peilers waarop Lotje is gebouwd.
Terug naar huis, met een grote zak patat met mayonaise op mijn schoot, voelde ik even volledige rust en tevredenheid over ieder woord dat ik tot nu toe over Ebel heb geschreven en zal gaan schrijven.
Ik likte met mijn tong de laatste mayonaise uit de zak en legde toen mijn hand op die van Bob die ons snel en veilig naar huis reed, terug naar onze kinderen.