Ik ben niet zo van winter en kerst.
Ik ben wel erg van familie en gezelligheid en wat dat betreft hadden we dit jaar een heerlijke week.
Waar ik ook echt van houd zijn van de overpeinzingen  zo aan het einde van een jaar en vlak voor de start van een nieuw en vers jaar. Even in alle rust nadenken over wat je doet, waar je van droomt, wat je plezier geeft en dat is gelukkig veel! Zo dacht ik ook na over de columns die ik zo graag en met zoveel plezier schrijf. Ik wil daar nog wel vijftig jaar mee doorgaan, maar ik weet zelf ook dat sommige columns in bladen of op sites ver over hun houdbaarheidsdatum heen zijn. Heb ik nog voldoende te melden om de aandacht van lezers te blijven vragen? Daar zullen veel lieve mensen die Ebel en mij een warm hart toedragen vast meteen ‘ja’ op zeggen, maar het merendeel van de wereld zal het een zorg zijn, en dat weet ik ook. De dag na Nieuwjaar ging ik een dag wandelen op Schier. Ik zat met de jongens op de boot met een kopje koffie en de ochtendkrant. Die bladerde ik relaxed door.
Ineens gingen al mijn nekharen overeind staan. Geestelijk gehandicapte man mishandeld in Kaatsheuvel, las ik. Ik las verder, tijdens een dagje uit was deze man door een groepje jongeren zonder enige aanleiding mishandeld. Zonder enige aanleiding stond er maar ik en andere ouders van zorgintensieve kinderen weten wel beter. Anders zijn is aanleiding genoeg voor een groep die zich verveelt en een makkelijk slachtoffer zoekt.
Ondertussen had de boot aangelegd en Ebel huppelde blij en luid zingend van boord. Mensen keken. Ebel is verlegen en afstandelijk, maar tegelijkertijd totaal onbevangen, hij zingt en danst en zegt blij iets tegen mensen dat ze totaal niet verstaan. Ik loop naast of achter Ebel. Al zien mensen mij niet direct, ik zorg ervoor dat ik snel genoeg in beeld ben als ik de aandacht voor Ebel minder prettig zie worden. Ik hoop dat nog lang te kunnen doen en ik zal als hoogbejaarde met mijn wandelstok elke jonge en foute krachtpatser van zijn sokken slaan, omdat de liefde mijn krachtbron is. Maar ooit zal Ebel ergens even alleen zijn, of met anderen iets doen, een dagje Kaatsheuvel misschien.
Meteen is hiermee een eind gekomen aan mijn overpeinzingen. Ik blijf met inzet en overtuiging mijn columns schrijven in de hoop dat ze een heel klein beetje gaan bijdragen aan de vorming van een wereld waarin de zwakkeren veilig zijn. Gisteren gingen Ebel en ik – natuurlijk – weer even naar de rommelmarkt. Ebel vond twee keer Teigetjes Films, precies dezelfde. Hij hield ze in zijn grote jongenshanden geklemd als een kostbare schat. We gingen ook even naar Albert Hein. Ebel zette de videobanden op de lopende band. Dat doet hij wel eens vaker en dat valt niet altijd goed. ‘Die komen hier niet vandaan,’ wil er nog wel eens gesnauwd worden of iets anders van die strekking. Vandaag niet. Het mooie meisje van Ebels leeftijd pakte de banden gedachteloos op en probeerde ze te scannen. ‘Oh, dat gaat me niet lukken,’ lachte ze. ‘Grappig,’ zei ze toen en ze gaf ze terug aan Ebel. Ik stapte in de auto en Ebel zat naast me, maar wel bovenop een grote, roze wolk. Thuis vroeg hij me: ‘vertellen van Ebel en Albert Hein.’
Dat deed ik en ik vertelde van Ebel en zijn films en van het mooie meisje dat hem zo grappig vond. Ebel smulde van mijn verhaal en ik mocht het nog eens vertellen en nog eens. ’s Avonds nog kwam hij meermalen naar beneden voor een kleine toegift.
Ik hoop dat alle zorgintensieve kinderen, hun familie, hun naasten en iedereen die met en voor ze werkt in dit jaar mensen als dit meisje bij de kassa heel vaak gaan tegenkomen.
Van afschuwelijke incidenten als die bij Kaatsheuvel hoop ik dat we ze ooit, door alle liefde en kracht voor onze kinderen te bundelen, samen de wereld uit kunnen krijgen.