De zon schijnt, het is koud. De winter nadert alsnog maar met de frisse helderheid van de lente die al  achter hem aan zit.
Ik zit thuis achter de computer om de verantwoording van het PGB rond te maken. Ik kijk net zoals hond Sammie naar buiten, zo graag zou ik er nu uit willen, maar ik heb dit al te lang laten liggen en dat straft zichzelf.
Afgelopen jaar liep in april ons PGB af. Dat vroeg om een hele eindrapportage en die was complex. Uiteindelijk was die rond en konden we terug betalen. Elke keer weer geeft me dat een diepe voldoening, dat we het budget niet hebben hoeven opmaken. Het is alsof dat het bewijs is dat we het beter redden, makkelijker kunnen leven met Ebels beperking dan op grond van zijn indicatie verwacht mag worden. Het geeft me een stoer en dapper gevoel; wij redden het lekker ook met minder! Tegelijkertijd vind ik het best sneu dat ik uit zoiets het gevoel moet halen dat we het zo goed redden, maar dat nu terzijde.
Maar goed, april klaar en godzijdank weer een nieuwe indicatie per 1 mei.
Toen kwam de halfjaarrapportage. Twee maanden dus na het afronden van de eindrapportage van de eerdere toekenning. Dat bracht me in verwarring, moest ik nu rapporteren over het nieuwe gedeelte of over het eerste halfjaar dat echter voor een groot deel afgerond en terugbetaald was?
Ik belde en mailde en het was best een pittige vraag en de antwoorden verschilden dan ook. Uiteindelijk kwam het eindoordeel: gewoon over het hele halve jaar rapporteren.
‘Inclusief het terugbetaalde bedrag?’, vroeg ik.
Daarop volgden weer wat verschillende antwoorden.
Toen heb ik iets lafs gedaan. Ik heb al die bedragen van die hele periode snel ingevuld en op de bus gedaan. De zomervakantie begon en ik wilde eraf wezen. De winter van 2012 leek me zo’n eeuwigheid ver weg en dan zou ik vanzelf zien of het eigenlijk allemaal wel klopte.
Nu is die winter die een eeuwigheid ver weg leek allang begonnen en moet ik de prijs betalen van mijn slordige snelle oplossing van een half jaar geleden. Die klopt helemaal niet.
Ik vind mezelf heel erg zielig. Ik vind mezelf ook heel erg stom.
Ik heb ontzettend veel zin om iemand de schuld te geven van het feit dat ik nu al twee weken zit te puzzelen en er zo langzamerhand nog minder van begrijp dan toen ik eraan begon.
Even overweeg ik Ebel de schuld te geven. Ik ben helemaal niet geschikt voor een leven gevuld met rapportages en verantwoordingen. Toen ik studeerde gooide ik al mijn bankafschriften (die prehistorische papiertjes) jarenlang in oude schoenendozen.
Had Ebel daar niet even aan kunnen denken?
Veel filosofen vertellen ons dat we de lessen op ons levenspad tegenkomen die we het meest nodig hebben. In dit geval klopt dat bij mij precies.
Ik neem me nu dan ook voor om vanaf dit jaar alles keurig in mapjes te doen, gerubriceerd en op datum in plaats van alles gewoon op volgorde van binnenkomst in een map te proppen.   
Ik kijk weer naar buiten, de lucht is helder, fris en ijskoud. Ik gooit het raam open en adem die lucht diep in. Dan sluit ik het raam weer en pak de calculator.