Wie schrijft, wil gelezen worden.
Nee, ik zal geen moment doen alsof ik die zin verzonnen heb. Ik stel me voor hoe de eerste schrijvers al met hun kleitabletten en papyrusrollen naar hun familie, buren en vrienden liepen om ze trots voor te lezen wat ze hadden opgeschreven.
Het is een keiharde waarheid.
Eerst kriebelen de woorden in je hoofd, dan komen ze als kleine vonkjes uit je vingers en rijgen zich voor je ogen aaneen tot zinnen, alinea’s en een verhaal. Dan zijn ze af en dan willen ze gelezen worden.
Ik ben in 2011 erg gelukkig geworden van alle woorden die ik aan Lotje mocht geven, digitaal of in het blad. Ik werd met name gelukkig van het feit dat jullie die woorden dan weer gingen lezen, wat je er ook van vond.
Deze week bedacht ik dan ook dat ik alle lezers van de column graag een eindejaarsbonus wil geven. Niet te snel opspringen en je jas aan trekken om die dure laarzen te halen, in deze barre tijden ben ook ik spaarzaam en ik geef jullie dus voer voor gedachten in plaats van voor de maag.
Ik geef jullie een Top Drie, mijn Top Drie van de Gedroomde Samenwerking.
In 2011 hebben wij, ouders van zorgzame kinderen, het niet alleen gered.
In 2012 zullen wij, ouders van zorgintensieve kinderen, het opnieuw niet alleen redden.
Begeleiders, artsen, orthopedagogen, logopedisten en nog vele anderen zijn onlosmakelijk met ons verbonden. Te vaak is dat naast een verlichting van de zorg, ook weer een extra punt van zorg.
Te vaak vinden wij die het samen moeten doen elkaar niet, staan elkaar in de weg en blokkeren elkaars uitzicht totdat we elkaar het liefst uit de weg zouden willen duwen.
Te vaak verdwijnen onze kinderen uit zicht omdat we elkaar niet goed in de ogen kijken.
Ik heb in de loop van het afgelopen jaar mijn Top Drie samengesteld
1. Deskundigheid
Professionals zijn deskundig vanuit hun opleiding en werkervaring en ouders zijn deskundig doordat ze de ouders van dit kind zijn. We moeten naar elkaar toe lopen, elkaar ons pakketje aan deskundigheid aanbieden en dat met plezier van elkaar in ontvangst nemen. Dan bekijken we elkaars deskundigheid rustig en vol oprechte aandacht en zo bouwen we samen een trap van deskundigheid die onze kinderen helpt om steeds weer een treetje hoger te komen.
2. Soms weten we het even niet
Hoeveel we ook weten en denken te snappen, soms snappen we het even helemaal niet. Dat is niet erg, misschien is het wel een van de mooiste dingen in het leven met onze bijzondere kinderen; dat ze ons leren dat je niet altijd alles kunt weten en kunt snappen. Geef ze tijd, liefde en ruimte en ze leggen het op hun manier aan ons uit.
3. We houden het leuk met elkaar
Onze kinderen zijn leuk! Zelfs als ze krijsend op de grond liggen, onderuit gezakt in hun rolstoel hangen of proberen in je uitgestoken hand te bijten, ze zijn leuk. Het zijn namelijk onze kinderen en daarom zijn ze leuk. Ik vraag elke professional om in elk gesprek over elk kind van 8 uur tot 80 jaar oud iets leuks over dat kind te zeggen. Die kleine moeite - een paar leuke woorden over ons kind per gesprek - en je zult zien dat het erin kruipt, ongemerkt vrijwel meteen de sfeer positief beïnvloedt. Bedenk wel dat wij bij de meeste prijsuitreikingen achteraan staan of niet eens gevraagd worden. Wat voor een ander een kruimel is, is voor ons dus al heel wat!
Een top drie is heel persoonlijk. Een klein cadeautje of een welgemeend gebaar zijn dat ook. Je kunt alleen maar hopen dat degene aan wie je het geeft, het leuk vindt dat je het geeft. Ik hoop dan ook dat jullie het leuk vinden dat ik mijn Top Drie geef en je hebt er vast ook één, misschien juist een heel andere? Wie weet kunnen we daarmee de Lotje top Tien/Twintig/Honderd maken die over tien/twintig/honderd jaar boven het bed en het bureau hangt en staat op de eerste bladzijde van elke werkmap en studieboek van ieder mens die met een kwetsbaar mens te maken heeft?
Mail dus graag jouw aanvullingen naar Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spambots. JavaScript moet zijn geactiveerd om het te bekijken. , dan maken we er in 2012 een topjaar van.