Blog Elise

#10yearchallenge: blij dat ik tien jaar verder ben

#10yearchallenge

Het zal niemand die ook maar enigszins actief is op social media zijn ontgaan: de #10yearchallenge. De uitdaging is simpel: post een foto van jezelf uit 2009 en eentje anno nu. 

TEKST Elise van der Velde

Complotdenkers twitteren dat de #10yearchallenge door Facebook aangejaagd is om algoritmes rond gezichtsherkenning te verbeteren in relatie met ouder worden (of zoiets). Daar geloof ik niets van (vooral omdat ik niet snap wat ze bedoelen). Het is volgens mij het zoveelste excuus om een mooie foto van jezelf te posten. En stiekem een beetje op te scheppen over hoe goed het nog steeds met je gaat.

Omdat ik dol ben op foto’s posten en op challenges, ga ik op zoek naar een kiekje uit januari 2009. Voor ik het weet, ben ik weer terug in – volgens het KNMI – de koudste maand sinds 1997. Het was de tijd dat ik een florerende freelance schrijfpraktijk probeerde te combineren met drie kinderen van wie eentje in een rolstoel en eentje twee maanden oud. Dat liep niet altijd soepel. Ik herinner me vooral dat ik vaak moe was en/of het overzicht kwijt, al is dat in 2019 niet veel anders.

Was het met een rolstoel, een kinderwagen en een fiets-met-zijwieltjes sowieso al een #challenge om iets te ondernemen, in de sneeuw bleek dit vrijwel onmogelijk. Maar ja, zo’n vrije woensdagmiddag tot m’n man thuiskwam duurde lang dus besloot ik tot een tripje naar het winkelcentrum, een kwartier lopen bij ons vandaan.

Met mijn baby in een rugdrager ploegde ik de rolstoel door de sneeuw. Aan mijn middel had ik een touw geknoopt waarmee ik mijn peuter op een slee voortrok. Onze tocht verliep niet onopgemerkt. Een man applaudisseerde. Een vrouw sloeg een hand voor haar mond. Een auto toeterde.

‘Kan ik je helpen?’ vroeg een bezorgde Hema-medewerkster toen ik als de kerstman met een slee vol elfen het cafetaria binnenstrompelde. ‘Nee hoor, gaat prima,’ zei ik stoer. Ze kon me nog net vastgrijpen toen ik pal daarop mijn evenwicht dreigde te verliezen.

De foto die een buurvrouw op de terugweg maakte van mij en mijn kindercaravaan, díe zoek ik nu. Maar omdat ik in tien jaar drie computers heb laten crashen zonder back-up, vind ik ‘m alleen terug als vage foto in mijn Twitter-tijdlijn.

De 2019-foto die ik ernaast zou posten zie je hier. Mijn inmiddels tien- en dertienjarige zoon en dochter, lachend opgestapeld op de rolstoel van hun grote gehandicapte broer. Het gaat nog steeds goed met ons, en iedereen mag het weten.

Lees ook: waarom een gehandicapt kind de oplossing is voor al je problemen (volgens Elise dan hè)

Lotje&co deelt graag verhalen over hoe het ook kan gaan. Verhalen die hoop geven, verlichting en een glimlach op je gezicht toveren. Deel jij ook mee?

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest