Blog Wiarda

‘had maar abortus gepleegd’. hoe ga je om met zo’n reactie?

abortus
12 januari 2018

Soms, maar dan ook echt heel soms, krijg ik een reactie op een blog waar ik de kriebels van krijg. Geen positieve kriebels maar eerder zo'n misselijkmakende kriebel. Meestal kan ik het vrij snel naast me neer leggen maar deze reactie kan ik niet zomaar naast me neerleggen, deze raakte me namelijk recht in mijn hart.

TEKST Wiarda Boneschansker

Ik weet dat je met bloggen, of het openbaar publiceren van je verhaal, reacties oproept. De meesten hebben gelukkig positieve feedback of opbouwende kritiek. Kijk…daar kan ik iets mee. Maar pas kreeg ik op de blog over mijn en Wessel’s frustratiepiek van zondagochtend commentaar dat ik toch even met jullie wil delen. Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden:

‘Nou ik ben helemaal niet jaloers op je, het klinkt heel hard, maar als je in verwachting bent en er wordt vastgesteld dat je ’n kind gaat krijgen met zo’n problemen , dan pleeg je toch abortus, sorry maar dat is toch geen leven voor iedereen.’

Toen ik het las ging er eerst een golf van ongeloof, verontwaardiging en daarna boosheid door me heen. Daarna probeerde ik het een plekje te geven en ik heb zelfs

nog geprobeerd me in te leven in degene die de reactie had geplaatst. Het was iemand die ik verder niet ken, die ons blijkbaar ook niet kent maar wel alvast zijn oordeel klaar heeft.
Deze manspersoon kan zich waarschijnlijk niet zo goed inleven in de situatie van een ander of zelfs in de mogelijkheid dat je er als ouders niet altijd (bewust) voor kiest om een kind met handicap te krijgen. Want het is niet altijd van te voren te voorspellen of je kind zich ontwikkelt naar jouw hoop of verwachtingen. Of je het al wist voor de geboorte, of in ons geval pas na een lange zoektocht van bijna vier jaar, er kan van alles gebeuren waardoor je kind toch anders gaat ontwikkelen dan verwacht of gehoopt. Het kan bijvoorbeeld een hersenvliesontsteking of andere ziekte krijgen, kan betrokken zijn bij een ongeluk, noem het maar…. Je kunt toch niet zomaar beslissen dat wanneer je kind niet ‘goed genoeg is’ naar jouw standaard, het maar bij het grof vuil te zetten? Welke reden het ook heeft, als ouders moeten we er zijn voor onze kinderen. De wereld zou een stuk saaier en ook minder puur zijn zonder onze ‘moeilijke’ kinderen. Dat het makkelijk is hoor je me ook niet zeggen, ik zou liegen als ik zou zeggen dat het appeltje eitje is en we zo nu en dan niet met onze handen in het haar zitten. Wij moeten er nou eenmaal ook het beste van proberen te maken om onze Wessel zo gezond en gelukkig mogelijk groot te krijgen.

Maar ondanks alle moeilijke momenten, slapeloze nachten, ondergesmeerde kamers, boze buien, onaangepast of ‘normaal’ gedrag, hebben we een schat van een kind. Eén die zo puur is als maar kan, één die kan knuffelen als de beste, één die een lach op je gezicht kan toveren zoals geen enkel ander kind dat zou kunnen. Een mannetje waar we vooral ontzettend trots op zijn! Hij flikt het namelijk maar wel even elke dag met zijn beperkingen. Soms is hij zo moe dat zijn lijfje en geest het gewoon even niet meer aankunnen. Híj is degene die in dit leven waarschijnlijk nog veel vaker dit soort ongewenste en pijnlijke reacties naar zijn hoofd geslingerd zal krijgen.

Dus voor degenen die dit lezen en hun oordeel vaak al klaar hebben, denk eens een tweede keer na voor je vol afschuw kijkt of reageert op een kind dat ‘anders’ is.

Lees ook waarom Wiarda altijd in mogelijkheden blijft denken, in plaats van beperkingen. 

Lotje&co geeft ook graag ruimte aan de moeilijke discussies. Help jij ons dit te blijven doen?

 

word donateur van gezinnen met een zorgintensief kind

4 reacties op “‘had maar abortus gepleegd’. hoe ga je om met zo’n reactie?”

  • Sabine schreef:

    Dag Wiarda,
    Als deze persoon nog nooit eerder heeft gereageerd, dan ben je ten prooi gevallen aan een heuse trol. Iemand die er om ons duistere redenen er genoegen in schept om nare en ongenuanceerde reacties achter te laten en dan lekker achterover geleund gaat zitten genieten van de onrust die hij/zij heeft opgeroepen. Je vindt ze vaak op forums, facebook ed.

    Het siert je dat je er zo genuanceerd op reageert, als moeder van een geadopteerd mannetje waar ‘iets’ mee is heb ik me aangeleerd alleen nog te reageren op reacties die oprecht iets willen weten

  • Petra schreef:

    Trol of serieuze reactie, er zijn mensen die deze mening hebben over kinderen met een beperking. Zij hebben klaarblijkelijk nog nooit echt contact gehad met zo’n kind. Nog nooit zo’n oprechte lach mogen ontvangen. Nog nooit de ontroering ervaren wanneer je samen met zo’n kind een angst overwint of de trots wanneer zo’n kind steeds beter leert om te gaan met een lastige situatie en jij daar een stukje aan hebt mogen bijdragen. Arme mensen.

  • Anita Loderus schreef:

    Deze reacties moet je naast je neerleggen. En zoals in de andere mails al geschreven wordt, het zal wel iemand zijn geweest die nog nooit echt contact heeft gehad met onze kinderen.
    Ik heb al in de bijna 20 jaar dat wij voor onze dochter mogen zorgen een paar keer een meer subtiele opmerking gehad. Dan vroegen ze ” wist je het voor de geboorte”.
    Dan zeg ik met een stalen gezicht, nee dat wisten we niet, en toen we het na bijna een jaar wisten dat ze een chromosoom afwijking had waarmee ze de enigste op de wereld is, moesten we dat accepteren en verder gaan.
    Maar nog bijna iedere dag is het een geschenk om van haar leven een mooi leven te maken.
    Maar dit is alleen voor ons als ouders met een kind met beperkingen weg gelegd, iemand die dit niet meemaakt weet niet hoe onze wereld eruit ziet.

  • Corina schreef:

    Allereerst dikke complimenten aan al deze sterke ouders, want naar alle liefde die je voor je kind voelt, vreet het ook energie, vooral als er weer een crisis te overwinnen is.
    Maar wat mij, naast het onnodige kwetsen van jullie, toppers van ouders, bijzonder stoort (boos maakt), is het waarde oordeel dat zo iemand uitspreekt. Alsof alles maakbaar is, alsof je dus het groeiende leven maar gewoon af moet breken, omdat ‘het’ niet helemaal perfect is. Hierbij denkend aan ontwikkelingen als Nipt test.

    Zoals terecht hierboven geschreven: een gezond kind baren is geen garantie dat het een leven lang probleemloos en gezond op groeit.
    Ik ben heel benieuwd of de schrijver van het ongenuanceerde bericht ook een einde aan zijn eigen leven wil, mocht hij geconfronteerd worden met ernstige mankementen. Begrijp me goed, ik wens meneer echt een heel probleemloos een gezond leven toe. Maar ik hoop dat hij toch nog eens tot inkeer komt en iets genuanceerder tegen de waarde van leven aan kan kijken, ipv andere mensen te kwetsen met zijn ondoordachte mening te ventileren.

    Het leven is niet maakbaar en ongeacht gezondheid of handicap en ongeacht de leeftijd, verdient respect en heeft mensen die om hem is haar geven.

    Lieve ouders, laat je niet kwetsen door iemand die denkt gezond te zijn, maar zó beperkt is in zijn denken en lief hebben.
    Lieve groet, Corina.

Geef een reactie

Wiarda
Wiarda Wiarda Boneschansker is de moeder van Wessel (9 jaar, Smith Magenis syndroom (SMs). Wessel heeft meervoudige beperkingen, hoewel je dat op het eerste gezicht niet zegt. Een pittig mannetje waarmee altijd wat te beleven valt. Volledig thuis wonen in combinatie met de gevolgen die Wiarda ondervindt van een hersentumor, ging niet meer. Sinds een klein jaar woont Wessel doordeweeks op woongroep de Libelle bij Koninklijke VISIO in Haren. Wekelijks schrijft zij over de belevenissen met Wessel op haar blog: www.dekniezebietertjes.com

Meer Wiarda

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest