Blog Lotjes keukentafel

hoe blijf je positief als je baby blind en doof blijkt?

afscheid nemen
13 februari 2018

Jona en ik zeggen vaak: als we meteen hadden geweten wat ons te wachten stond, waren we de voorbije jaren gegarandeerd niet zo goed doorgekomen.

TEKST Renilde Gees

We wisten lange tijd niet hoe complex Anna haar beperkingen uiteindelijk zouden blijken. Was dit stilzwijgen een bewuste tactiek van de dokters en begeleiders die ons omringden? We zullen het nooit weten, maar die onwetendheid heeft ons wel geholpen in het aanvaardingsproces. Omdat we stap voor stap werden geconfronteerd met de pijnlijke waarheid.

Toen we eerst vernamen dat Anna blind was, benaderden we dit probleem aanvankelijk erg positief. Ons meisje zou leren zien, met wat vertraging zou ze naar dezelfde school als Martha gaan. Het komt wel goed!

Twee dagen later stortte onze wereld in toen bleek dat Anna ook doof was. Maar zelfs toen bleven we tegen beter weten in geloven dat onze dochter zou leren zien en horen. Dokters kunnen zo ontzettend veel: operatie, hoorapparaat, bril, gebarentaal,… Toch? Dit kunnen we prima aan!

Enkele maanden later had Anna een zware epilepsie aanval, en rond die periode begonnen we langzaamaan te beseffen dat ons meisje zowel mentaal als motorisch geen enkele vooruitgang boekte. Ik stelde dokters bezorgd de vraag: Anna zal toch wel kunnen lopen en praten? Dat wisten ze niet. Toen wisten wij wel: ons dochtertje zal naar het bijzonder onderwijs moeten gaan.

Maar het stopte niet. Mijn lieve meid was erg verzwakt en kon zelf niet meer genoeg eten en drinken. Er werd een gaatje in Anna’s buik gemaakt met een plastiek buisje eraan. Sondevoeding. Anna was toen anderhalf jaar oud.

Over twee jaar verspreid kregen we telkens een zwaardere dobber te verwerken. Op het einde van de rit bleek ons dochtertje zo zwaar gehandicapt dat we op zoek moesten naar een leefklasje in een zorgschool.

Dat is hard. Heel hard.

Het is telkens afscheid nemen van wat nog restte van je droom, tot er op den duur niets meer van overblijft.

Renilde Gees (woonachtig in België) is moeder van twee prachtige dochters, Martha en Anna. Anna is anders. Anna heeft een ernstige verstandelijke en motorische beperking. Renilde wil via haar blog andere ouders meenemen in haar wereld. Ze hoopt daarmee dat ouders zich herkennen en dat ze kan laten zien dat het leven niet altijd makkelijk is maar dat juist Anna hen heeft geleerd om te genieten van die kleine dingen. 

Ook voor Merel geldt dat het afscheid nemen van een zus die ooit was, een van de lastigste processen is die zij doormaakt als zus. Want soms heeft ze goede dagen, maar steeds vaker niet.

Gezinnen met een zorgintensief kind weten maar al te goed wat het betekent om keer op keer afscheid te moeten nemen. En toch kan het lezen van een verhaal herkenning bieden. Ook daarom is lid worden een goed idee.

gezinnen zorgintensief kind

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Pin It on Pinterest