Blog Merel Olden

als de wereld niet meer echt binnenkomt…

eigen wereld
11 juli 2018

‘We gaan gewoon weer eens ergens met Hester lunchen’, stelt Niek voor. We wilden Hester eigenlijk meenemen naar het dierenpark voor haar verjaardag, maar het regent al de hele ochtend. Toch aarzel ik.

TEKST Merel Olden

‘Vroeger deden we dat zo vaak’, zegt hij. ‘Ja, maar dat was vroeger. Toen ze nog niet buien had waarin ze haar eten achter elkaar naar binnen propte. Voordat ze soms zomaar uit het niets hard schreeuwde. Toen ze nog niet geregeld totaal afwezig haar eten vergat en de kopjes en het bestek stiekem in haar tas deed’, antwoord ik. Toen ze nog netjes at en echt van haar eten en de mensen genoot. Van alles genoot, denk ik er achteraan maar de gedachte daaraan stuur ik resoluut weg. Het verleden, Hesters verleden, moet ik echt maar eens in het verleden laten. Daar hoort het. Nu is nu. Ik verzamel moed: ‘Het gaat al een tijdje best goed, dus laten we het maar gewoon proberen.’

En dus zitten we een paar uur later samen met Hester in een brasserie. Het is een verbouwde kerk met dikke stenen muren en hoge ramen. ‘Wat wil je eten?’ vraag ik aan Hester. Ze kijkt me vragend aan en dus herhaal ik mijn woorden. Nu verschijnt er een moeilijke blik op haar gezicht. ‘Nasi?’ zegt ze. Ik hoef niet op de kaart te kijken om te weten dat dat hier niet geserveerd wordt. We bestellen een lunchplankje met soep, een kroketje, een slaatje en gehaktballetjes in tomatensaus. Daarna laat ik haar haar cadeautje zien. Ze wil het pakken, maar ik trek het weg en zeg ‘die is voor Niek’. ‘Ah joh, grappenmaker!’ roept Hester terug. ‘Wie is er jarig?’ vraag ik. Hester geeft geen antwoord maar zingt aarzelend ‘lang zal ze leven, lang zal ze leven’. Niek en ik vallen in en daarna geef ik haar het pakje. Ze lacht en pakt het rustig uit. Het toilettasje met nagellakjes wordt van alle kanten bekeken. ‘Rood! En paars! En blauw! En roze! Die is mooi’, wijst ze. Wat een contrast met vorig jaar toen ze haar cadeautjes achter elkaar uit het papier trok en de inhoud ongezien opzij gooide.

Het eten wordt gebracht en slokt al haar aandacht op. Ons gesprek gaat langs haar heen. Ze eet met smaak en likt alle bakjes uit. Ik laat haar begaan. ‘Hier wil ik nog wel een keer komen eten. Morgenochtend. En morgenmiddag. En morgenavond’ Ze herhaalt het wel tien keer. En blijft het herhalen als we naar buiten lopen. ‘Hier wil ik heel graag nog een keer naar toe, naar deze Chinees’, zegt ze als ze moeizaam in de auto stapt.

Opeens begrijp ik waarom Hester nasi bestelde. Dat eet je bij de Chinees. De brasserie in de mooie oude kerk, ze heeft het niet echt gezien. Het is niet tot haar doorgedrongen. Ze ziet wat ze denkt te zien. Wat ze nog kent. Ze denkt gewoon net als vroeger thuis altijd uit eten te zijn geweest bij de Chinees.

De wereld, hij komt niet meer echt bij haar binnen. Zoals ze mijn vragen ook pas na drie keer herhalen begrijpt, zo ziet ze ook de echte wereld niet meer. Ze leeft in haar eigen wereld, die ze vult met de paar beelden van vroeger die ze nog in haar hoofd heeft. Opeens begrijp ik waarom haar verhuizing zo makkelijk verlopen is. Ze is zich nauwelijks van haar omgeving bewust. Hesters eigen wereld is gewoon meeverhuisd naar de nieuwe locatie. Op dit moment is dat misschien wel een cadeautje.

Lees ook hoe dankbaar Jacomien is dat Daan zich zo thuis voelt op de Zorgboerderij. Verdrietig en mooi tegelijk.

Lotje&co beseft dat ook verhuizen een vorm van loslaten en afscheid nemen is. Maar het opent ook nieuwe deuren, hoe lastig ook. Ook daarin vind je steun bij elkaars verhalen. En daarom ben je lid toch?

verhuizing

 

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (44 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van dertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog merelszorgen.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest