Blog Elise

wat mijn gehandicapte zoon zijn vader graag wil geven

cadeau

Nog nauwelijks bekomen van Sint, Kerst en alles wat daarbij komt kijken, hadden we afgelopen weekend het uitgestelde feestje van Loes (10). Ze is de jongste. Niet de laatste die nog op school trakteert want bij haar meervoudig beperkte grote broer op het VSO is dat ook nog de bedoeling, al is hij zestien.

TEKST Elise van der Velde

Wel is ze de laatste die nog een feestje geeft: het onderdeel waar ik elk jaar van wakker lig. Wie nodigen we uit, wat moeten we doen, van hoe laat tot hoe laat, passen al die kinderen wel in twee auto’s? En, bijkomstig probleem in ons gezin: wie haalt Ties op van de zaterdagopvang?

Het kwam goed, zoals altijd, en Loes was blij, zoals altijd, maar ik was opgelucht dat de roze slingers weer een jaar de kast in konden.

Om de feestvreugde nog even vast te houden is morgen Remco jarig. De man die mij steevast verrast met de origineelste cadeaus. Een kunstfoto waarvan ik ooit tussen neus en lippen heb gezegd dat ik ‘m mooi vind, regelt hij in groot formaat. Een Spaanse ukelele, omdat dit mijn huidige hobby-gril is. Of een ring die precies past, want hij heeft secuur mijn maat in z’n iPhone genoteerd. Plus bloemen. Plus cadeautjes namens de kinderen.

Zoals elk jaar klap ik dicht als ik een cadeau voor hém moet bedenken. Uit pure balorigheid vroeg ik het Ties, toen de winkels nog precies een uur open waren. De creatiefste ideeën komen tenslotte uit onverwachte hoek.

‘Ip ooh aah,’ antwoordde hij, wat ‘slapen (aaaah) op Schiphol (ip oh)’ betekent. In het hotel op rolstoelrij-afstand er vandaan: een cadeau dat hij zelf vaak voor zijn verjaardag kreeg.
‘Wat leuk! Met papa. Dat is een goed idee.’
‘Neeee,’ liet Ties horen met zijn donkere, langzame spastische stem: ‘Ma-ma’.
‘Je wil met míj in het hotel?’
‘Jaaa.’
‘Hoe is dat dan een cadeau voor papa?’
Daar moest hij even over nadenken. Toen zei hij: ‘aah’, ‘oeja’ en ‘ijk’. Vrij vertaald: ‘Die kan dan lekker slapen met Loes en Rijk’

Remco is degene het grootste gedeelte van de zorg voor Ties op zich neemt. Hij tilt hem, verschoont hem, en gaat er elke nacht wel een keer uit omdat Ties zichzelf niet kan verliggen.

Ties gunt hem een nachtje doorslapen. Een nachtje ‘aah’ zonder dat papa eruit hoeft voor z’n gehandicapte zoon. Beter had ik het zelf niet kunnen verzinnen.

Lees ook: wat Elise elk jaar denkt op de verjaardag van Ties. 

Lotje&co is er voor alle ouders van zorgintensieve kinderen, elke dag weer. Omdat het delen van verhalen helend werkt en we die erkenning en herkenning elke dag nodig hebben. Doe je mee?

 

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest