Blog Elise

de grootste verrassing van de eindejaarsdansvoorstelling

dansles met Down

Het afgelopen jaar heb ik een paar maanden aan ouder-kind kickboksen gedaan samen met Loes (10). Dat was op een lastig tijdstip voor ons, want Remco gaf net voetbaltraining aan onze middelste. Zo'n momentje dat ons kaartenhuis-huishouden in elkaar stortte. Toch wilden we het kickboksen volhouden, het was té leuk. Dus ging Ties - de meervoudig beperkte oudste broer - maar gewoon mee als we geen oppas konden regelen. En elke keer was het een doorslaand succes.

TEKST Elise van der Velde

De muziek, de kreten van trainer Floyd, en de grapjes die hij nog extra met Ties maakte, zorgden altijd voor een blij uurtje.  Maar omdat het logistiek toch te lastig werd op de donderdagavond, hielden we ermee op. Sowieso vind ik het ingewikkeld om met Ties nog ergens extra heen te gaan. De orthodontist, de ziekenhuisafspraken (sinds zijn epilepsie zijn er meer controles), de rolstoel- en spalkenpassingen: het is allemaal bij elkaar wel genoeg gezeul in en uit de rolstoelbus.

Jammer wel, want juist zo’n levendige omgeving met andere kinderen, energie en muziek, doet Ties goed. En op Facebook heb ik voorbij zien komen dat Floyd ook ‘zorgintensieve lesjes’ verzorgt. Ik voel me een luie moeder die net dat stapje extra niet wil zetten.

De boksschool is ook de dansschool van Loes, waar ze sinds een paar maanden vier uur in de week te vinden is sinds ze in de selectie danst. In de week voor de kerstvakantie was de jaarlijkste kerstshow. Ik ben de laatste die juichend reageert op de zoveelste kerststress verhogende verplichting, maar ik wist van vorig jaar dat dit echt de moeite waard was. Lekkere muziek, spetterende uitvoeringen, en waar Loes vorig jaar nog uit de maat mee hobbelde met de meute, stond ze dit jaar te shinen op het podium.

Ze was niet de enige. In een groepje dat na haar kwam, trokken twee meisjes mijn oog. Ik had ze in de kleedkamer al gespot: ze hadden allebei het syndroom van Down. Wat leuk, dacht ik nog, er treedt ook een groepje kinderen met een beperking op. Niets was minder waar. De twee meisjes dansten gewoon mee met de rest. En wat nog het mooiste was: ze deden voor niemand onder.

Ik was plaatsvervangend trots op deze meiden. En op hun moeders, die ik er niet van verdenk lui te zijn.

Lees ook: hoe het G-hockeyteam van Silvies zoon samen hockeyt met de gewone teams

Lotje&co is er voor alle ouders van zorgintensieve kinderen. Alleen samen breiden we het netwerk van deze gezinnen steeds verder uit. Doe jij ook mee?

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest