Blog Silvie

zelfs een dun laagje sneeuw zorgt voor magie

week voor de kerstvakantie

Het is zondagochtend, ik ben al vroeg wakker. In mijn warme bedje overdenk ik de week die voor ons ligt: de laatste week voor de kerstvakantie. Een week waar ik niet naar uit kijk, omdat ie dit jaar nog drukker is dan anders. Ik voel de behoefte om het dekbed over mijn hoofd te trekken tot ná kerst. In de hoop dat de kerst-elfen samen met de kabouters alle boodschappen doen en de kinderen opvangen. Gelukkig kijk ik per ongeluk naar buiten. 

TEKST Silvie Warmerdam

In mijn gepieker tel ik bij elkaar op:
Kind 1, de grote broer met de eindexamenstress, hoest en proest al een paar dagen alles bij elkaar. En omdat hij een man begint te worden, is hij behoorlijk zielig.
Kind 3 raakt overvoerd van het verjaardag vieren. Twaalf worden is blijkbaar toch een mijlpaal die niet alleen gevierd moet worden, maar ook gevoeld. Met veel aandacht.
Kind 2 zal het de hele komende week met mij moet doen omdat al z’n PGB-begeleiders hebben afgezegd. Nieuws waar hij niet blij mee is.

Dat laatste snap ik wel. Want met hen geschiedenis doen en drie zinnen schrijven is toch echt leuker dan met mij. Ik heb minder geduld, minder aandacht omdat ik ook moet koken, aandacht heb voor z’n zieke broers en de was nog wil doen.
Voorop gesteld: de PGB-dames hebben alle drie een zeer geldige reden om niet met Daan aan het werk te kunnen deze week. Maar het laat wel zien dat we kwetsbaar zijn, hoe fijn PGB ook is. Ik kan best leuke en nuttige dingen bedenken om met Daan te gaan doen; die lesjes/taken/opdrachten ook goed laten uitvoeren, is een hele andere tak van sport.

En dan heeft deze week -naast dat alle sporten gewoon doorgaan- natuurlijk ook nog de nodige kerstfestiviteiten. Ik tel tot vrijdag een kerstontbijt, kerstlunch en een kerstdiner. Tuurlijk allemaal hartstikke leuk, maar mijn boodschappenlijst is al vol omdat we met de kerst zelf gaan koken. En o ja: had ik al bedacht dat kind 1 en 3 deze week studiedagen hebben? 

Terwijl op zondagochtend in dat warme bed, mijn zelfmedelijden groeit en de berg van deze laatste schoolweek voor de kerstvakantie hoger wordt -want Harro is ook nog ’ns de hele week in Brussel- kijk ik toevallig door het halfopen gordijn naar buiten. Alles is wit!!

Ik trommel de jongens op om de dag te beginnen met een wandeling in het bos. En daar blijkt zelfs een dun laagje sneeuw voor zoveel witte magie te zorgen, dat de komende week me opeens toelacht. Zelfs als ik een natte ijssneeuwbal in mijn nek krijg van een lachende Daniël, denk ik: het wordt vast reuzegezellig met elkaar!

Lees ook hoe Daniël van een weekje skiën in de witte magische sneeuw, opeens goed gaat rekenen

Lotje&co gelooft in de kracht van het verhaal. Het delen en schrijven van verhalen zorgt ervoor dat ouders van een zorgintensief kind gehoord en gezien worden. Zorg jij met ons dat deze verhalen gedeeld kunnen blijven worden?

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest