Blog Elise

een gehandicapt kind is de oplossing voor al je problemen

problemen

Ondersteboven denken is in de reclame de manier om een probleem te tackelen en tot hét briljante idee te komen. Zoals miljonair Hans, van Telfort, die de nadelen van zijn financiële malaise briljant weet te belichten als voordeel. Omdenken, wordt het in de ouders-van-gehandicapte-kinderen wereld genoemd. Welke naam je het beestje ook geeft: het werkt. Dus ging ik er ook maar eens voor zitten. Na een avondje brainstormen kwam ik tot het concept: 'Een gehandicapt kind is de oplossing voor al je problemen'.

TEKST Elise van der Velde

Zeventien jaar geleden was ik een jonge vrouw zoals zoveel andere jonge vrouwen. Me afvragend of mijn leven wel de juiste kant op ging. Mijn succes afmetend tegen de prestaties van anderen. Maar toen kreeg ik gelukkig een kind. En niet zomaar eentje, een Gehandicapt Kind. Het bleek de oplossing voor ál mijn problemen. Want:

ik sliep teveel

Acht, negen uur doordeweeks, makkelijk. Ik hoefde alleen mezelf aan te kleden en in de auto te stappen waarin mijn man mij naar het werk carpoolde. Meer werd er ’s ochtends niet van me verwacht. In het weekend sliep ik tien uur als het moest. Het begon de spuigaten uit te lopen, ik was zo uitgerust dat ik niet meer wist waar ik al mijn energie kon laten. Dit moest stoppen – en dat deed het ook. Dankzij Gehandicapt Kind, dat nog geen dag in z’n leven heeft doorgeslapen. Opgelost!

ik had te veel tijd om na te denken 

Zelfreflectie prima, maar je kunt ook overdrijven. Dagboekpagina’s lang weidde ik uit over waar mijn talenten lagen en wat ik moest verbeteren aan mezelf. Onverminderd vulde ik de Billie boekenkast met zelfhulpboeken. Met de komst van Gehandicapt Kind had ik nul tijd en interesse meer voor mijn eigen ontwikkeling. De boeken maakten plaats voor ‘Oei, ik groei niet’ en ‘Als je kind het zelf niet kan, wat dan?’. Mijn dagboeken verstoften in een la. Net op tijd! Narcisme lag op de loer!

mijn ordermappen bleven leeg

Ik ben gek op notitieboekjes, markeerstiften en ordermappen. Altijd al geweest. Ze geven me het gevoel dat ik alles, maar dan ook alles onder controle heb. Er was alleen één probleem: ik had niets om te noteren, markeren of ordenen. Totdat Gehandicapt Kind in mijn leven kwam. Plotseling werden we bedolven onder de CIZ/PGB/WMO aanvragen, goedkeuringen en bezwaren. Mijn administratie bloeide op. Ik kon er eerst een muur, en toen zelfs een kamer mee vullen. Wat een geluk!

mijn vrienden zagen mij te vaak

Gek werden ze van me. Stond ik weer aan de deur voor koffie. Of met bioscoopkaartjes te zwaaien. Wilde ik weer gezellig uit eten, naar het theater of een weekendje weg. Het werd zo erg dat ze een groepje ‘zonder Elise’ opgestart zijn. Waar ik uiteraard achterkwam omdat ik graag onverwacht bij mensen op de stoep stond. Sinds de geboorte van Gehandicapt Kind is dat verleden tijd. Als ik al een speciale oppas kan regelen, ga ik lekker met mijn man uit. Niemand heeft nog last van mij!

ik had te weinig contact met wildvreemden

Vroeger kon ik uren in mezelf gekeerd over straat lopen. Heel asociaal, dat zie ik nu ook wel in. Want sinds ik een rolstoel voortduw, maak ik écht contact met mijn medemens. Als vliegen op de stroop komen wildvreemden op me af. Of ze voor ons mogen bidden? Of ik hun levensverhaal wil horen? Of mijn zoon een snoepje wil (en ik hun levensverhaal?). Of hij nog thuis woont? Of ik dolfijnentherapie ken? Ik haal nu in wat ik, vóórdat ik Gehandicapt Kind had, aan aandacht en feedback heb moeten missen. Zo fijn!

mijn wasmachine stond maar wat te staan

Hartstikke duur ding. Dolverliefd met z’n tweetjes uitgekozen voor ons eerste huis, met bijpassende droger en al. Werd nauwelijks gebruikt. Zonde! Ook daar heeft Gehandicapt Kind korte metten mee gemaakt. Per dag gaan er zo’n twee broeken en tien kwijl-sjaaltjes doorheen. Niets kan hij twee keer achter elkaar dragen en zijn bed moet drie keer per week verschoond. De wasmachine staat 24-uur per dag aan en is nu eindelijk z’n dikke prijs dubbel en dwars waard. Wat een opluchting!

mijn leven leek nog niet voldoende op een stripverhaal

Je weet wel: die ene waar het vrouwtjespoppetje een kledder vogelpoep op haar hoofd krijgt terwijl ze haar rolstoelzoon een hoge stoep op probeert te manoeuvreren met een krijsende baby in een draagzak op haar buik? Precies, die! Met dagelijks een nieuwe aflevering.

Lees ook: 10 plekken waar je zonder je zorgintensieve kind niet was gekomen.

Lotje&co is het platform voor ouders van zorgintensieve kinderen. We zoeken elke dag naar de mogelijkheden, naar de lach en naar de lichte kant van ons leven. Dat willen we nog lang blijven doen!

https://www.lotjeenco.nl/lotjeco/het-platform-voor-gezinnen-met-een-zorgintensief-kind/doneren/

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest