Blog Lotjes keukentafel

wat zeg je tegen die moeder met een ernstig ziek kind

ernstig ziek kind
12 februari 2018

Hoewel ik wist dat het ging gebeuren, kwam het toch onverwachts. Zomaar bij de bakker, om half tien in de ochtend. Ik kwam de moeder tegen van het kind dat ernstig ziek is. En ik wist niet wat ik moest zeggen.

TEKST Lisette Schrijft

Nee, ik kwam haar niet tegen, ik botste eigenlijk tegen haar op. Daarom kon ik de eerste actie die me te binnen schoot, wegrennen, ook niet uitvoeren. Natuurlijk niet, dat doe je ook niet. Maar wat doe je wel? Zo bij de bakker, tussen het bestellen van een halfje wit en een gesneden tarwe in?

Ik vroeg hoe het ging. Niet goed, uiteraard. Ik zag de pijn in haar ogen en had zin om een potje te janken. Niet omdat ik weet hoe het voelt als je kind ernstig ziek is, nee, gelukkig niet. Maar alleen het idee maakt al dat ik op de grond wil gaan liggen en gaan krijsen. Wat een onmacht! Hoe moet het zijn als je dat echt meemaakt?

Koortsachtig zocht ik naar woorden. Kom op, ik heb vier jaar sociale vaardigheidstrainingen gehad. Hoe zat het ook alweer? Niet afzwakken. Niet zeggen dat het wel goed zal komen. Of dat er ergere dingen zijn. Of dat de dokters tegenwoordig heel knap zijn. De dokters weten het namelijk helemaal niet. Ook al zijn ze nog zo knap, in dit geval staan ze voor een raadsel.

‘Ik leef met je mee?’ Ja dat had ik kunnen zeggen. Maar dat zei ik niet. Is het eigenlijk wel zo? Natuurlijk, af en toe schiet het me te binnen. O ja, die jongen is ernstig ziek. Om me vervolgens weer bezig te houden met het vangen van een zeldzame pokémon. Leef ik eigenlijk wel mee? En zou het helpen als ik meer aan ze zou denken?

Zou ik überhaupt kunnen helpen? Als ik wist dat bidden zin had, dan zou ik het direct doen. Misschien moet ik dat sowieso doen, baat het niet dan schaadt het niet. Misschien kan ik bloed geven? Al gooiden ze de laatste keer mijn 498 ml weg omdat ik flauwviel en net de grens van 500 niet bereikte. Zou het zin hebben om het weer te doen? Of zou er iets anders mogelijk zijn? Kan ik ergens geld storten?

Ik had natuurlijk gewoon kunnen vragen of ik iets kon doen. Maar ja, zo goed ken ik die mensen nou ook weer niet. Is dat opdringerig? Of arrogant? Want natuurlijk kan ik niks doen. Het kind moet beter worden. Het is wachten op een wonder. Maar ja, ik had het kunnen vragen, het had wel aardig overgekomen. Ik vroeg het niet.

En dus zei ik iets over hoe vreselijk het moet zijn, deze situatie. En dat ik me kan voorstellen dat het een soort rollercoaster is. Wat eigenlijk niet zo is, achtbanen zijn normaal gesproken leuk, maar ja, rollercoaster is vaak een goede vergelijking. Dus ik dacht, ik haal die rollercoaster er maar bij.  Dat ik hoop dat het goedkomt, dat zei ik ook nog. Want dat hoop ik ook echt. Natuurlijk. Ik neem aan dat iedereen dat hoopt. Hebben ze daar iets aan?

En wat zei ik bij het weggaan? ‘Nou, succes hè.’

Succes. Succes?!? Serieus. Dat zei ik. Tegen een moeder met een ernstig ziek kind. Dat had natuurlijk sterkte moeten zijn! Of zoiets meelevends opbouwends. Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan. Succes zeg je als iemand op sollicitatiegesprek gaat. Niet als iemands kind de hele zomervakantie aan een chemokuur zit. Terwijl hij in Renesse de boel onveilig had moeten maken. Zou ze het begrepen hebben? Of zou ze denken: weer zo iemand die zomaar iets roept en daarna doorgaat met haar leven? Want ja, zo is het wel.

Zou ze weten dat achter die paar lege zinnen die ik zei, dit gevoel schuilgaat? Zag ze dat ik tranen in mijn ogen had? Dat ik echt, echt iets zou willen doen, als dat zou kunnen? Of zou ze na een rondje bakker, slager en groenteboer denken: deze opmerkingen helpen me alleen verder in de put?

Toen ik thuis was schoot het me te binnen. ‘Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen’. Dat had ik moeten zeggen. Dus zeg ik het nu alsnog, in deze blog. Ik wist niet wat ik moest zeggen.

Lisette Schrijft is een persoonlijk blog. Lisette is 33 jaar, moeder van drie kids van 10, 7 en 5, echoscopiste en  blogger. Ook is ze tuindersvrouw en schrijft ze over het onderwijs. In 2016 waren haar brieven aan ‘Lieve Syl’ op facebook een grote hit. 

Als ouder van een kind met een beperking gaan we abnormale zaken ‘normaal’ vinden. Zo ook Vera die alle dingen zij normaal is gaan vinden opsomt.

Lotje&co probeert ook voor de buitenwereld te laten zien wat ouders van een kind met een beperking zo nodig hebben. Steun en liefde. Door zichtbaar te worden, proberen we die brug te slaan die vaak ontbreekt. Word ook daarom lid.

kind met beperking

 

Geef een reactie

Lotjes Keukentafel
Lotjes Keukentafel Vind jij het fijn om over ervaringen van andere ouders van zorgintensieve kinderen te lezen? Aan Lotje&co's keukentafel kan dat. Elke week vertelt een ouder over zijn of haar leven met een zorgintensief kind. Neem een kop koffie, en schuif lekker aan! Wil je ook jouw ervaringen delen? Mail dan naar webredactie@lotjeenco.nl o.v.v. Keukentafel.

Meer Lotjes keukentafel

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers
site De Heren Van

Pin It on Pinterest