Blog Bram Verbrugge

een hond of een kat?

3 mei 2017

De eeuwenoude hond- of katdiscussie laait op doordat Sara een hulphondje krijgt aangeboden. Wat kiezen we voor Sara: een hond of een kat?

TEKST Bram Verbrugge BRON AD.nl

Sara krijgt een poes. Zo’n schattig mormeltje dat door het huis achter een balletje aanrent. Of lekker tegen Sara aan ligt om te knuffelen. Ik roep het tegen iedereen, ook al wil Emine helemaal geen poes. Vieze beesten die verharen en in de tuin poepen, is haar overtuiging.

De strijd om de poes verhardde. ‘Waarom gun je haar dat niet?’, vroeg ik in een huiskamer vol bezoek. Ook probeerde ik op het gemoed van de ooms en tantes te spelen en vroeg of zij Sara zo’n poesje zouden gunnen. Nu hoefde ik Emine niet meer te overtuigen, maar moest zij zich verdedigen.

Zelfs tante Zik, normaal fel tegenstander van alles wat rommel kan geven, wilde voor Sara wel door de knieën gaan. Het beestje moet dan wel buiten poepen. En liefst niet in onze tuin. Ik toonde mij bereid om die concessies te doen. De steun van Zik, mijn vrouws lievelingszus, zou mij wel eens de overwinning kunnen brengen. Maar een e-mail stuurde mijn aanvalsplan in het honderd.

Dat zit zo: de Vrienden van het Kooikerhondje boden Sara een hulphondje aan. Een hondje dat haar kan helpen met deuren openen en spullen van de grond rapen. En bovenal, zo stond er, zou de hond  ‘een trouwe vriend blijken om verdriet mee te delen’. De kooikerhondjes zijn een antwoord op dure hulphonden en er is net een nestje vol pups geboren. Als uitsmijter nodigde de mail-schrijver ons uit de Facebookpagina van de stichting te bekijken.

We zagen een hondje dat met grote ogen in de camera keek. Braaf liepen de Kooikerhondjes naast kinderen in een rolstoeltje en hielpen hen plichtsgetrouw met allerhande klusjes. Zeg nu nog maar eens nee, dacht ik.

De Kooikerhondjes hadden in een paar seconden mijn hart gestolen, maar toch knaagde er iets. Als ik heel eerlijk ben, ben ik meer van de katten dan van de honden. En zo’n beestje opvoeden is een hele klus. Het is net zo veel werk als een baby, zeiden vrienden. En ook de vrienden van het Kooikerhondje zeiden dat Sara is er nu eigenlijk nog te jong voor is. ,,Denk er dus goed over na!”

Zo’n harig beestje dat Sara helpt en ons alledrie opvrolijkt. Het klinkt zó mooi. Maar tegelijkertijd sloeg de twijfel toe. De zorg voor Sara, ons werk, de stichting waarmee we strijden voor onderzoek naar zeldzame spierziekten – onze dagen zijn vol. Hebben we tijd voor zo’n beestje? Willen we nog meer verantwoordelijkheden? Dankbaar voor het aanbod durfden we bijna geen nee te zeggen.

Toch hebben we de knoop doorgehakt. Dit is niet het moment voor een hulphondje. Maar Sara is bijna jarig. En een poesje kost zo veel minder tijd!

Lees hoe hulphondje Utah het maatje zonder oordeel werd van Zeb.

Geef een reactie

site De Heren Van