Blog Silvie

een ochtendje medische afspraken

medische afspraken
24 september 2018

Dat was weer een fijn begin van de week: een ochtendje medische afspraken samen met Daniël. Gelukkig allemaal niets ernstigs. Maar wel irritant. Ook al realiseer ik me in de wachtkamer bij de kinderarts, dat ik in mijn handen mag knijpen. 

TEKST Silvie Warmerdam

Voordat we een bezoekje brengen aan de kinderarts voor de jaarlijkse controle, beginnen we onze medische afspraken bij de orthodontist. Voor aflevering 2 in de nieuwe soapserie ‘zo krijgt Daniël een beugel’.
Hij ziet er tegen op, wil, als hij eenmaal in de stoel ligt, dat ik zijn hand vast houd. Gelukkig hoeft hij vandaag alleen maar te happen en foto’s te maken. De assistente die het proces in goede banen moet leiden, neemt alle tijd. Ze legt geduldig -aan hem!!- uit wat ze gaat doen en laat Daniël eerst voorhappen zonder gips zodat hij kan voelen hoe het gaat.
Door haar loopt het vlot en ik zie hem rustig worden. Ik zit er gelukkig voor spek en bonen bij en hoef niet meer mee te lopen als ze foto’s van zijn gebit gaat maken. 

We rijden weer terug naar huis en na een snelle kop koffie, fietsen we naar het ziekenhuis.
‘Ik wil niet naar kinderarts,’ moppert Daniël onderweg. ‘Ik wil naar school, is al laat. De juf ongerust.’
‘De juf weet dat je later komt; geen zorgen,’ reageer ik.
‘Geen prik toch, in ziekenhuis?’
‘Dat weet ik niet Daan, ik beloof niets,’ zeg ik voor de zekerheid.
‘Nee, geen prik…’

In de wachtkamer bij de kinderarts loopt mijn irritatie op. Hoe kan ’t nu dat haar spreekuur al vroeg op maandagochtend zo uitloopt?
‘Duurt lang wachten,’ vindt ook Daniël.
‘Ja dat vind ik ook,’ knik ik en probeer het ongeduld uit mijn stem te houden. We worden weer eens bevestigd in het idee dat een ziekenhuisbezoek vooral uit wachten bestaat.
Als we eindelijk in de spreekkamer zijn, zit Daan er deze keer voor spek en bonen bij. De arts vuurt haar vragen op mij af. Hij houdt zich stil totdat het woord prikken valt. ‘Nee, niet prikken, wil ik echt niet…’
‘Het moet wel Daniël,’ richt ze zich dan toch nog op hem. ‘Zodat we zeker weten dat je geen buikpijn krijgt.’

Hoewel we allebei gaar zijn van de hele ochtend, lopen we toch maar naar de afdeling bloedprikken en trekken een nummertje; we moeten weer wachten.
Als Daniël protesteert probeer ik hem uit te leggen dat hij er het snelst vanaf is door nu te gaan, maar dat komt niet echt binnen. Zijn toekomstperspectief reikt niet verder meer dan de komende paar minuten waarin hij een prik krijgt. 

Al dat wachten, je kind overhalen om toch maar te doen wat hij echt niet wil, over het hoofd van je puber heen over hem praten met de kinderarts; ik voel me bevoorrecht dat we dit maar één of twee keer per jaar hoeven mee te maken. Sterkte voor ieder van jullie die deze week al weer medische afspraken heeft staan.

Lees ook deel 1 van de serie ‘Zo krijgt Daniël een beugel.’

Lotje&co is er voor alle ouders van zorgintensieve kinderen. Bij ons kan je schuilen, je hart luchten en af en toe diep zuchten omdat er al weer zoveel moet. Samen maken we dat mogelijk. Ben jij al donateur?

https://www.lotjeenco.nl/lotjeco/het-platform-voor-gezinnen-met-een-zorgintensief-kind/doneren/

Geef een reactie

site De Heren Van

Pin It on Pinterest