Blog Silvie

empathie

16 mei 2017

De reportage over Marije (16), die zaterdag in het Volkskrant Magazine stond, laat me niet los. Ze pleegde vorig jaar zelfmoord en schrijfster Evelien van Veen - moeder van een klasgenoot - vraagt zich af: hadden we iets kunnen doen om haar dood te voorkomen?

TEKST Silvie Warmerdam

Evelien gaat dapper en met open vizier op zoek naar een antwoord en laat zien dat de clichés zoals ‘als ze het willen doen ze het toch’ of ‘je kunt het nooit voorkomen’ niet waar zijn. Uit gesprekken met professionals, maar ook met de ouders van Marije, leert ze dat suïcide niet altijd, maar vaak wel te voorkomen is. Door te zorgen voor elkaar, door een klimaat te creëren waarin geldt: je blijft erbij.
‘We leren onze kinderen wat graag voor zichzelf op te komen – helemaal niet gek in deze prestatiemaatschappij – maar we vergeten vaak ze te leren voor anderen te zorgen,’ schrijft Evelien. Deze zin is de reden dat haar verhaal me zo raakt.

Want stel dat de leerlingen die de HAVO’s, VWO’s en VMBO’s bevolken gewoon elke dag in aanraking zouden komen met leeftijdsgenoten in rolstoelen, leeftijdsgenoten die anders of langzamer leren, leeftijdsgenoten die de wereld ingewikkeld vinden, leeftijdsgenoten die langdurig ziek zijn, leeftijdsgenoten die sociale omgang niet zo goed snappen; zouden die leerlingen dan niet automatisch leren om voor anderen te zorgen?
Het zijn onze kinderen die uitnodigen om empathie te hebben, om je zachte kant te tonen, om zonder grote gebaren rekening te houden met anderen. Onze kinderen oordelen niet, sluiten niet buiten en laten zien dat anders zijn oké is. Zoals Marije ook anders was, maar dat in haar beleving niet mocht zijn.

Natuurlijk kunnen onze kinderen de Marije’s van deze wereld niet behoeden voor zulke vergaande keuzes. Maar ze maken de wereld wel zachter en zorgzamer. En dat heeft onze prestatiemaatschappij nodig.

Lees het artikel van Evelien van Veen in het Volkskrant Magazine

Eén reactie op “empathie”

  • Marise schreef:

    Wauw prachtig geschreven. En ik geloof er zeker in! Wat ik allemaal niet leer van mijn zoontje. En dat pas in 2 jaar. Mijn ogen zijn open gegaan voor de gevolgen van de prestatiemaatschappij: hoe grote groepen worden buitengesloten daardoor. Ik ben helemaal voor inclusie, en daarmee een completer wereldbeeld. Waar we van iedereen kunnen leren. Dat zou de wereld inderdaad een stukje zachter maken.

Geef een reactie

site De Heren Van