Blog Merel Olden

onbezorgd fietsen

9 oktober 2017
verlies gevoeld door een brus

‘Kijk, daar rijdt Niek, daar op de fiets’, roept Hester enthousiast. Ze knikt naar een jongen van een jaar of vijfentwintig die onze auto voorbij zoeft. Hij doet me inderdaad een beetje denken aan mijn man, maar dan een jaar of twintig geleden, toen we nog studeerden. Een wat zorgeloze houding, verwassen zwart T-shirt, baardje van twee dagen en een goedkoop parapluutje tegen de regen in zijn hand. Ik glimlach om de herinnering en hum bevestigend naar Hester.

TEKST Merel Olden

Zoals zo vaak ga ik mee in wat Hester denkt te zien en laat de waarheid, de realiteit, onze wereld, even voor wat hij is. ‘Dat heb ik wel gezien, hoor, dat Niek daar rijdt’, laat ze me, zeer trots op zichzelf, weten. ‘Die huizen zijn mooi geworden’, zegt ze vervolgens blij terwijl ze naar de flats wijst die daar toch zeker al twintig jaar staan. Weer knik ik naar haar.

In films over dementie zit altijd wel zo’n scène…. Een scène waarin een geliefde meegaat in de schimmenwereld van de patiënt. Waardoor die zich gerustgesteld en gekoesterd voelt. Ik werd er altijd door ontroerd. Moest lachen om de bizarre situaties. Vond het zo mooi, zo samen, zo bewonderingswaardig menselijk van de geliefde. En ook zo vredig voor allebei.

Nu doe ik het zelf bij Hester. Tientallen keren per bezoek. Ik verbeter haar niet, maar knik bevestigend als ze dingen anders ziet dan ze zijn. Dingen zegt die niet kloppen. Niet kunnen. Omdat ze daar het beste bij functioneert. Zich het rustigst bij voelt. Het is het beste dat ik voor haar kan doen.

Maar de films zitten er helemaal naast. Het voelt helemaal niet als iets moois, vredigs en menselijks. Het voelt, het voelt… Alleen al haar opmerking over die jongen op de fiets, roept zoveel gevoelens op, dat ik nauwelijks weet waar te beginnen met omschrijven…

Het maakt zoveel herinneringen en een gevoel van verlies in me wakker. Aan wie Hester ooit was. Hoe we vroeger over de jongen op de fiets gepraat zouden hebben. Over fietsen bijvoorbeeld. Hoe ze zelf kon fietsen op haar driewieler en achterop de tandem bij mijn vader. Al die mooie fietstochten. Hoe trots ze daar op was.

Het maakt de juf in mij wakker. Zo kinderachtig, die juf. Die juf die fouten liefdevol moét verbeteren, zaken rechtzetten, uitleg geven. (‘Nee lieverd, dat is Niek niet. Niek heb je net bij mij thuis gezien, weet je nog? Maar hij lijkt wel op Niek, dat vind ik ook’.) Ik haat de juf in mij oprecht op deze momenten.

Het maakt de eenzaamheid in me wakker. Het besef dat ik in een wereld leef die Hester niet meer kan begrijpen, zien en voelen. Die ik niet meer met haar kan delen. Mijn wereld met zijn eigen realiteit. Die omdat hij zo ontkend wordt en niet bestaat voor haar, extra hard binnenkomt. Want fietsen, dat zit er voor Niek voorlopig niet in. Al twee weken is hij aan huis gekluisterd door een pijnlijke hernia en kan hij, net als Hester zelf, alleen met heel veel inspanning lopen. Waardoor we niet op vakantie kunnen gaan. Een vakantie waar ik zo naar uitgekeken heb, zo aan toe ben. In plaats daarvan staan mijn dagen op dit moment meer in het teken van zorgen dan ooit. En dat zal de komende weken ook zeker zo blijven.    

Ik kijk naar de jongen op de fiets die me zo aan mijn man twintig jaar geleden doet denken. Aan een prachtige tijd waarin Hester, Niek en ik samen zo makkelijk en zo onbezorgd door het leven leken te fietsten.     

‘Ik kan de mooie momenten nu beter zien‘ schreef Merel in haar vorige blog toen ze ging wandelen met Hester.

Ook brussen vinden een thuis bij Lotje&co.

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden

Merel Olden (44 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van dertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog merelszorgen.weebly.com.

Meer Merel Olden

Populair

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van