Blog Lotjes keukentafel

levend verlies, niet iedereen kan hier iets mee

levend verlies

Om de zoveel tijd komt de term ‘levend verlies’ weer op mijn scherm. Er is dan weer een congres of een verhaal. Over ouders met een zwaar gehandicapt kind. Net als onze ene zoon. Een ZEMVB-kind. En dan kijk ik naar mijn bijna 4-jarige kereltje. Vrolijk lachend in zijn box. Spelend (op zijn manier) met een babyspeeltje. Is hij levend verlies?

TEKST Waldo Aikema

Ik kan natuurlijk niet de gevoelens van andere ouders beoordelen. Wat de één een verrijking vindt, voelt de ander als verlies. Waar de één een nieuw onverwacht leven omarmt, klemt de ander vast aan het oude.

Ook elk gehandicapt kind is natuurlijk anders. Wij hebben het ‘geluk’ dat onze, niet zittende, lopende, etende zoon wel kan lachen, ons aankijkt, speelt. Nu dan nog. Voor hoelang is uiteraard onbekend. Maar we leven nu, niet later. Onze zoon gaat overal mee naar toe, boodschappen doen, uit eten, dierentuin, vakantie, doktersbezoek van zijn broer of zus.
Hij hoort bij ons gezin. En doet mee. Daar zorgen wij voor.

Zijn wij wel eens verdrietig. Ja. Maar niet om hem. Wel om alle last die een gehandicapt kind met zich mee brengt. De administratie. Het continue achter alles aan moeten zitten. Het ‘bedrijf’ zorg. Verdriet om hem hebben we nauwelijks. Alleen als hij extra ziek is. Maar dat hebben we ook bij onze andere kinderen.

Waar we ook verdrietig van zijn is het uitgekotst worden door de ‘sociale’ kring om ons heen. Door fulltime voor je kind te gaan zorgen, 24/7 zorg, zijn we ‘vreemden’ geworden. We hadden hem in een instelling moeten stoppen. Of tenminste mensen in dienst nemen om voor hem te zorgen. Waarom? Dat doen we toch zelf al? En goed, aldus de professionals die hem wekelijks zien.

Goed. Even terug naar de term: ‘levend verlies’. Wij walgen ervan. Verlies. Onze zoon is geen verlies. Hij is een verrijking van ons leven en ons gezin. ‘Levend Verlies’. Rouwen terwijl je kind nog leeft. Wij kunnen er niet bij. Wij zullen deze term NOOIT gebruiken voor onze zoon.

Uiteraard zijn dit ONZE gevoelens bij de term. Als iemand er wel baat bij heeft, fijn.

Waldo wilde graag anoniem dit bericht delen. Niet omdat hij niet achter de inhoud staat maar omdat hij weet dat zijn visie op dit onderwerp nogal wat emoties oproept. En dat is ook zo gebleken. We hebben hem de keuze gegeven om of zich kenbaar te maken als de auteur of het bericht te verwijderen. Het was hem om het even.

Lees ook hoe Dorothé juist wel baat heeft bij het verwoorden van wat zij voelt. 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest