Blog Marie-José

nog meer hulp accepteren is geen falen

hulp accepteren

Aan het eind van vorig jaar, met alle verbouw- of verhuisstress kreeg ik te maken met burn-out klachten. Te moe om iets te ondernemen, fysieke klachten (nek- rug- en schouderpijn) en depressieve gevoelens. Juist op dat moment, toen ik meer hulp in huis kon gebruiken, was mijn Persoonsgebonden Budget bijna op. Nog meer stress. Hoe had dat kunnen gebeuren?

TEKST Marie-José Schelvis

Alles snel nog een keer narekenend, concludeerde ik dat ik toch teveel had ingekocht. Meer dan andere jaren. Ik hoorde dat je Extra Kosten Thuis kon aanvragen, met dat geld redde ik het totdat Sinterklaas zijn verjaardag vierde. Maar daarna waren het nog een paar lange, drukke weken, zonder PGB. Ik gaf mezelf de schuld, had ik maar beter op moeten letten. Dus ving ik het zelf op. Ik voelde me ook schuldig naar de rest van het gezin.

Via een collega-moeder kreeg ik de tip om Meerzorg aan te vragen. Na een telefoongesprek met het Zorgkantoor moest ik ‘gewoon’ even de juiste papieren invullen en een afspraak maken bij een stichting die gespecialiseerd is in dit soort aanvragen. Dat deed ik dus.

Gewapend met al mijn papieren, stapte ik vol goede moed naar binnen. Binnen drie minuten hoorde ik van de desbetreffende consulent dat hij niets begreep van de papieren, en mij niet kon helpen. Ik vond de aanvraag-papieren zelf ook al een beetje discutabel, dus bij thuiskomst heb ik een duidelijke brief geschreven naar het Zorgkantoor. Mijn vechtmodus stond weer eens aan. Ik kon niet in hokjes invullen welke doelen ik beoogde te behalen met het extra geld. Ik schreef dat ik het moeilijk vond mijn kind weer eens als “casus” te zien, en vroeg het Zorgkantoor alsjeblieft gewoon op huisbezoek te komen. Dan zouden ze Elin zien, en hoefde ik niet weer een rapport te schrijven over wat er allemaal niet goed is aan ons prachtige meisje. 

Een dame van het Zorgkantoor stond binnen twee weken voor de deur. Daar waar ik weer in vechtmodus stond, dit keer niet eens zozeer voor Elin, maar voor de rest van het gezin, keek ik in meelevende ogen. We gingen samen de hele administratie door; zij vond dat mijn Meerzorg-aanvraag zeker gegrond was. Ze maakte zich alleen wel zorgen dat het nog niet voldoende zou zijn. Meerzorg is er om ervoor te zorgen dat Elin zo lang mogelijk thuis blijft wonen, bij ons, in een huiselijke setting. Maar dan moeten wij dit wel vol kunnen blijven houden.

Ik voelde de tranen in mijn ogen branden. Daar kwam het weer, dat monster: schuldgevoel. Dat gevoel dat ik een falende moeder ben. Dat ik het dus niet red om ons gezin draaiende te houden zonder hulp. Terwijl de tranen een weg zochten over mijn wangen, schreef ik alle tips op die ze me gaf. Bij het afscheid wenste ze me sterkte, vooral met het accepteren dat ik dat monster los moet laten. Nog meer hulp moet aanvaarden. En dat dat geen falen is.  

Lees ook hoe Marie-José een poging doet om via mindfulness haar stress weer onder controle te krijgen. Of het helpt?

Geef een reactie

Marie-José
Marie-José (37) is getrouwd met Patrick. Zij zijn de trotse ouders van de tweeling Bente en Elin (10), die na 24 weken zwangerschap werden geboren. Een roerige tijd brak aan. Ook omdat Patrick en Marie-José wat tijd nodig hadden om alle handicaps te accepteren en hun weg te vinden in een heel andere wereld. Inmiddels is de weg redelijk goed gevonden, en ontdekten Patrick en Marie-José zelfs nieuwe paden.

Meer Marie-José

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest