Blog Wiarda

ijspret met warme herinneringen

ijspret
8 maart 2018

Deze week stijgen de temperaturen alweer richting voorjaar en lijkt het alsof er niets is gebeurd. Vorige week stonden we nog na vijf jaar hopen, eindelijk weer op natuurijs. Voor Wessel een bijzondere belevenis na al die de kwakkelwinters van de afgelopen jaren. IJsgroei is er nauwelijks en dus is schaatsen al helemaal een zeldzaamheid. Helaas.

TEKST Wiarda Boneschansker-van Ee

Helaas, want ik ben gek op schaatsen en vooral op de bijbehorende ijzige temperaturen. In tegenstelling tot veel anderen hoopte ik echt dat het dit jaar zou gebeuren. En ja hoor, na een week flink vriezen konden we de schaatsen van zolder halen. Mijn kunstschaatsen wel te verstaan want op noren ben ik nooit verder gekomen dan een paar meter en een paar flinke valpartijen.

Fijne herinneringen
Dus getooid met Wessel zijn glijertjes, slee en flink ingepakt gingen we op weg naar de ijsbaan in Midwolda. De grootse baan in Groningen en voor mij een plekje met erg fijne herinneringen. Toen we in 1994 naar het Noorden verhuisden hadden we nog echte winters en dus wekenlang schaatsplezier. Er ging eigenlijk geen dag voorbij dat we niet op de schaats stonden en daarna in de kantine warme kwast dronken om weer een beetje op temperatuur te komen (Kwast is warme citroenlimonade trouwens). Menig rondje ijspret en een hoop gezelligheid zijn opgeslagen in mijn geheugen.

Een plekje waar ik ook graag Wessel zijn herinneringen wil geven. Want hoewel schaatsen en het gevaar van een flinke valpartij natuurlijk niet echt een fijn vooruitzicht waren voor mijn hoofd, kon niemand me tegenhouden. Wat ik in mijn hoofd heb zit niet in mijn kont zeg maar; dus inpakken dat spul en herinneringen maken!

Toch wel spannend
En dat hebben we zeker gedaan, ook al zaten Wessel en zijn neefje wat onwennig samen op de slee. Het krakende ijs met bewegende plantjes eronder en die glibberende schaatsen… Het schaatsen zelf vonden beide heren een beetje te spannend en het bleek ook wel erg moeilijk te zijn. Voor neefje van vijf was het sowieso de eerste keer op het ijs, dus extra spannend. Wessel zijn evenwicht is niet zijn sterkste punt en twee dingen tegelijk doen al helemaal niet, het schaatsen hield hij dus snel voor gezien. Dan maar lekker relaxed zitten en mama het zware werk laten doen. Gelijk hadden ze ook natuurlijk, maar wat hebben we genoten van al die ijspret!

Opwarmen met kwast
Rondje na rondje, met en zonder schaatsen. Op de slee en lachend om mama die toch echt een paar keer flink onderuit ging. Uiteindelijk glibberden we enigzins verkleumd, net als vroeger, richting de kantine die exact zo was zoals ik me kon herinneren. Uiteraard om op te warmen met chocolademelk en warme kwast….Ik zeg op naar volgend jaar!

Ook Silvie en Daniël genoten een paar jaar geleden van zijn eerste echte winter met sneeuw en ijs. Lees winterpret!

Lotje&co geniet mee met al die kinderen die zo kunnen genieten van de mooie dingen in het leven. Jij ook? Dan word je lid want daarmee kunnen we als stichting herkenbare verhalen blijven delen.

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

 

Geef een reactie

Wiarda
Wiarda Wiarda Boneschansker is de moeder van Wessel (9 jaar, Smith Magenis syndroom (SMs). Wessel heeft meervoudige beperkingen, hoewel je dat op het eerste gezicht niet zegt. Een pittig mannetje waarmee altijd wat te beleven valt. Volledig thuis wonen in combinatie met de gevolgen die Wiarda ondervindt van een hersentumor, ging niet meer. Sinds een klein jaar woont Wessel doordeweeks op woongroep de Libelle bij Koninklijke VISIO in Haren. Wekelijks schrijft zij over de belevenissen met Wessel op haar blog: www.dekniezebietertjes.com

Meer Wiarda

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest