Blog Lotjes keukentafel

je moet sterk zijn om je kind uit huis te laten plaatsen

uit huis plaatsen
13 februari 2018

Als je een kind krijgt, wil je altijd dat het gezond is en volgens de richtlijnen opgroeit. Als alles inderdaad voorspoedig verloopt, ben je de koning te rijk, tot je in de gaten krijgt dat zijn ontwikkeling niet zo verloopt zoals het hoort. Als je dan de signalen uitspreekt en men neemt je niet serieus, is dat ronduit pijnlijk. Je gaat aan jezelf twijfelen. Zie ik echt beren op de weg? Zit het echt tussen mijn oren? En dan komt na jaren de eerste diagnose, wow wat een feest!!

TEKST Happy Single Moms

Toen mijn zoon de diagnose PDD NOS/MCDD kreeg, heb ik gedanst, gesprongen, gejuicht… zie je wel? Het zat niet tussen mijn oren, er is echt iets met mijn kind! Maar toen kwam de terugslag: dit is aangeboren, niet te genezen, levenslang. Dat hakte er goed in. Tegelijkertijd kwamen de twijfels, kan ik dit wel aan? Ik besloot hulp te zoeken, ouderschapsbegeleiding. Want ineens besefte ik: ik hou van mijn kind maar haat zijn ‘handicap’ en alle problemen die er bij komen. Toen ik dit hardop uitsprak kreeg ik de wind van voren. Hoe kon ik dit zeggen over mijn kind? Duizend keer moest ik uitleggen dat ik zielsveel van mijn kind houd. Hij is het allerbelangrijkste in mijn leven, maar zijn stoornis, beperking, handicap haat ik, niet mijn kind.

Er volgde een lange, moeizame weg.  Wat heb ik het emotioneel moeilijk gehad, nooit wetende welke kant zoonlief opging.

Soms sloeg iets aan en ineens had het geen effect meer. Wanhoop, angst, woede, verdriet, onmacht, schaamte, onbegrip volgden elkaar in rap tempo op. Ik leefde constant met gemengde gevoelens. Hoe ouder hij werd, hoe ingewikkelder zijn gedrag. Soms waren er dagen dat ik het echt niet meer wist. Het nooit naar bed willen, keer op keer van mijn werk weg moeten omdat hij was weggelopen van school… gek werd ik er van. Hem constant aan het handje nemen om zijn tanden te poetsen, zich te wassen, zeggen dat hij naar bed moest of opstaan. Waarom deed mijn kind niks zelf???

Met de diagnose, vielen de puzzelstukjes in elkaar. Ik ging boeken lezen en cursussen volgen om mijn kind beter te begrijpen en te begeleiden. Au! Confronterend. Want sommige dingen had ik totaal verkeerd aangepakt uit onwetendheid. Stapje voor stapje kreeg ik meer inzicht en kon ik er beter mee omgaan. Behalve met onbegrip van de buitenwereld, daar kon ik zo slecht tegen, het commentaar en kritiek dat ik mijn leven zo aan hem aanpaste. Maar bijvoorbeeld op een verjaardag, zag ik al aan zijn mimiek hoe laat het was. Dan kon ik beter in plaats van naar huis gaan, blijven zitten en wachten op crisis gedrag.

Toen het advies kwam hem op te laten nemen in een klinisch behandelcentrum, stortte mijn wereld in. Ik heb weken gehuild omdat ik echt niet wist wat ik moest doen. Het ‘vooral niks aan hem laten merken’ was nog het moeilijkst. Toen ik eenmaal de beslissing genomen had dat ik niet naar mijn gevoel moest luisteren maar met mijn verstand moest handelen in het belang van mijn kind, kwam het onbegrip van de buitenwereld weer. Waarom moest hij uit huis, hij is toch zo’n lief kind? Dat klopt. Hij heeft een normaal uiterlijk en is ontzettend lief maar tegelijkertijd ontzettend gecompliceerd. ‘Hij is bij de verkeerde moeder geboren’, ook zo’n fijne pijnlijke opmerking. Of: ‘Als je nou sterker was, zou je kind gewoon thuis kunnen blijven’. ‘Wil je soms van hem af?’  Met dit soort opmerkingen hebben mensen hebben mij tot in het diepst van mijn ziel gekwetst. En toch zette ik door, omdat ik diep in mijn hart wist dat mijn kind meer nodig had dan ik kon bieden.

Mensen hebben geen idee hoe sterk je moet zijn om ‘afscheid’ te nemen van je kind.

Je kind te moeten laten opvoeden en begeleiden door vreemden. Je kind te moeten missen, een lege slaapkamer te zien. Ik heb uren jankend in die kamer gezeten. Je kind wanhopig aan de telefoon te hebben, terwijl jij zo rustig en kalm mogelijk blijft, maar hem liever meteen op gaat halen. Maar je weet dat je door moet zetten. Na het telefoongesprek totaal in elkaar storten omdat jij dezelfde pijn voelt als hij. Het is afschuwelijk, er is iets in mijn moederhart geknakt en tot op heden is dat nog steeds niet hersteld, ook al doet mijn zoon het nu zo goed. Hij pikte de draad van het leven sneller op dan ik. Ik blijf een een gevoelsmens, maar ben over heel veel dingen onverschillig en harder geworden.

Ik gun het niemand om door deze pijnlijke hel te gaan. Maar toch. Als ik nu naar mijn zoon kijk, ben ik super trots op hem, op zijn en mijn doorzettingsvermogen. En besef ik keer op keer dat het alle pijn, tranen en verdriet meer dan waard geweest is. Hij is een prachtige jong volwassen man geworden, die werkt en vrienden heeft. Daar heb ik alles voor gedaan en nu word het tijd om mijzelf te helen. En dat gaat zeker lukken.

Dit blog verscheen oorspronkelijk op Happy Single Moms, voor en door moeders die er alleen voor staan.

Ook een zorgintensief kind dat nog wel thuis woont, moet je durven loslaten. Met een grote L. Silvie weet hier alles van. 

Lotje&co deelt verhalen waar gezinnen met een zorgintensief kind zich in kunnen herkennen. Help ons hierbij en doneer!

word donateur van gezinnen met een zorgintensief kind

 

5 reacties op “je moet sterk zijn om je kind uit huis te laten plaatsen”

  • Angelique schreef:

    Wat ontzettend mooi geschreven, alsof ik mijn eigen verhaal lees.
    Vandaag mijn zoon naar zijn nieuwe huis gebracht in Hoenderloo. Na 2 klinische opnames een hele moeilijke beslissing. 1,5 uur bij ons vandaan. Twijfel en verdriet hebben de overhand. Ik hoop dat ik de juiste keuze heb gemaakt om hem te laten opgroeien tot een heel mooi mens. En inderdaad wat haat ik zijn MCDD maar wat hou ik ontzettend veel van mijn 13 jarige puber zoon. ‘Lieverd mama houdt enorm veel van jou’
    Ik doe dit uit pure liefde!!!

    1. Pauline schreef:

      Ik Kan me dat heel goed voorstellen,vond het al moeilijk om mijn kinderen naar de kleur er school te doen,je moet je zelf helemaal weg cijveren om het beste voor je kind te doen,heel knap.het is het zelfde als je een ouder naar een verpleeghuis doet,ga je ook kapot aan,maar kan niet anders.sterkte voor alle ouders.

  • S schreef:

    Een verhaal dat me in elke vezel raakt.
    Tranen wellen op bij elke moeder die voor dezelfde uitdaging staat.
    Pijnlijk te lezen dat we deze weg allemaal los van elkaar op dezelfde manier hebben moeten bewandelen

  • Marloes Scholte schreef:

    Mooi omdat zo te verwoorden. Ook ik zit in dezelfde omstandigheden en het zou mijn verhaal kunnen zijn. Mijn knappe vent woont nu een jaar in Groesbeek. En zelf vind ik het elke dag nog een strijd om hiermee te leven. Maar ik zie de vooruitgang die ze boeken met mijn zoon en dat is toch echt zo fijn. Sterkte en bedankt voor je prachtige blog.

  • L schreef:

    Een hele mooie blog, ik was op zoek naar informatie en ervaren alleen staande moeders. Mijn man overleed 7 jaar geleden, de boze en woede buien van mijn zoon begonnen toen, sukkel zo jaren door, van ene naar andere instantie. buiten de woede aanvallen is het een lieve, behulpzame jongen die respect toont voor vele andere, dat maakt het inderdaad herkenbaar wat de buitenwereld denkt als ze dit niet achter de schermen zien. Het huis heeft overal schade opgelopen, mijn auto, deuken in geschopt, de tuin heeft veel geleden, maar ook spullen van andere tot zelfs auto’s van andere. Maar ook mijn hart is erg geschaad, wat hij ineens uitscheld, mijn jongere zoon moet toezien hoe mijn oudste in gevecht gaat met mij in een woede bui, waarbij hij schreeuwend en huilend in paniek van onmacht dit moet aanzien, en ik hem niet kan troosten op dat moment. Mijn jongste zoon loopt achter in ontwikkeling en begrijpt deze gebeurtenissen niet en wordt daar erg onrustig van. Ik zit sinds kort onder de blauwe plekken van het gevecht, ben minder stabiel door een ondervoeding van een maagverkleining met veel stress er boven op, en een nieuwe knie waarvan de beenspieren slap zijn om me staande te houden. Na vele begeleiding, vele gesprekken in teamverband, heb ik vandaag ook het besluit moeten nemen om mijn kind naar een woongroep te laten gaan, nog maar een paar weken moet hij groep 8 afmaken…maar de vraag is of dat op dezelfde vertrouwde school kan. Alles is nog nieuw, alles moet nog worden aangevraagd waar hij terecht kan, weinig plekken in de omgeving zijn beschikbaar. Momenteel heeft familie hem opgevangen, kan niet naar school vanwege de lange afstand, ik was tijdelijk uitgevallen en helemaal de kluts kwijt, helemaal op. Nu moet alles geregeld worden, we zouden over 2 weken nog paar dagen naar vakantie huisje gaan met zijn drietjes, dat kan waarschijnlijk niet, en al zeker durf ik het niet meer aan. Veel onzekerheid en heel veel vragen. vragen die eigenlijk op hetzelfde neerkomen, vragen die je eigenlijk al gesteld hebt. Nu hij bij familie is voel ik al leegte zonder hem, omdat ik weet dat hij buiten de buien een sociale jongen is. Er staat nog een zware tijd te wachten, alsof ik al niet genoeg zware tijden heb gehad met overlijden van zijn vader, de zorgen van extreme school achterstand van mijn jongste, waar ik voor het einde van het schooljaar een beslissing moet nemen hem naar speciaal onderwijs te laten gaan, moet ik mijn beide kinderen in het diepe gooien. De buiten wereld snapt het niet, dat hoor ik vaker, ik heb altijd het gevoel dat ik de buitenwereld een verantwoording schuldig ben. Ben al langer dan een half jaar in de ziektewet van mijn werk, omdat ik al zolang op mijn tenen loop. En nu nog moeten zwijgen tegen beide kinderen wat er komen gaat tot de doorslag er is waar hij terecht kan, voelt nu al zwaar, en dan moeten de harde feiten nog komen. respect voor alle die dit al doorstaan hebben. Ik besef me na vele informatie dat mijn kind ook langer dan 3 maanden weg zal zijn, hij moet helemaal onderzocht worden intussen, en dan moet er nog een behandeling achteraan. wanneer doe je het goed als alleenstaande ouder die de enige is die moet beslissen, en je kind niet het gevoel te geven dat je niet van hem houd en hem niet weg stuurt als straf maar als een schreeuwende hulp kreet van het kind zelf, dat vaak na de bui de gevolgen ziet en een einde aan zijn leven wil maken…

Geef een reactie

Lotjes Keukentafel
Lotjes Keukentafel Vind jij het fijn om over ervaringen van andere ouders van zorgintensieve kinderen te lezen? Aan Lotje&co's keukentafel kan dat. Elke week vertelt een ouder over zijn of haar leven met een zorgintensief kind. Neem een kop koffie, en schuif lekker aan! Wil je ook jouw ervaringen delen? Mail dan naar webredactie@lotjeenco.nl o.v.v. Keukentafel.

Meer Lotjes keukentafel

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest