Blog Lotjes keukentafel

je moet sterk zijn om je kind uit huis te laten plaatsen

uit huis plaatsen
13 februari 2018

Als je een kind krijgt, wil je altijd dat het gezond is en volgens de richtlijnen opgroeit. Als alles inderdaad voorspoedig verloopt, ben je de koning te rijk, tot je in de gaten krijgt dat zijn ontwikkeling niet zo verloopt zoals het hoort. Als je dan de signalen uitspreekt en men neemt je niet serieus, is dat ronduit pijnlijk. Je gaat aan jezelf twijfelen. Zie ik echt beren op de weg? Zit het echt tussen mijn oren? En dan komt na jaren de eerste diagnose, wow wat een feest!!

TEKST Happy Single Moms

Toen mijn zoon de diagnose PDD NOS/MCDD kreeg, heb ik gedanst, gesprongen, gejuicht… zie je wel? Het zat niet tussen mijn oren, er is echt iets met mijn kind! Maar toen kwam de terugslag: dit is aangeboren, niet te genezen, levenslang. Dat hakte er goed in. Tegelijkertijd kwamen de twijfels, kan ik dit wel aan? Ik besloot hulp te zoeken, ouderschapsbegeleiding. Want ineens besefte ik: ik hou van mijn kind maar haat zijn ‘handicap’ en alle problemen die er bij komen. Toen ik dit hardop uitsprak kreeg ik de wind van voren. Hoe kon ik dit zeggen over mijn kind? Duizend keer moest ik uitleggen dat ik zielsveel van mijn kind houd. Hij is het allerbelangrijkste in mijn leven, maar zijn stoornis, beperking, handicap haat ik, niet mijn kind.

Er volgde een lange, moeizame weg.  Wat heb ik het emotioneel moeilijk gehad, nooit wetende welke kant zoonlief opging.

Soms sloeg iets aan en ineens had het geen effect meer. Wanhoop, angst, woede, verdriet, onmacht, schaamte, onbegrip volgden elkaar in rap tempo op. Ik leefde constant met gemengde gevoelens. Hoe ouder hij werd, hoe ingewikkelder zijn gedrag. Soms waren er dagen dat ik het echt niet meer wist. Het nooit naar bed willen, keer op keer van mijn werk weg moeten omdat hij was weggelopen van school… gek werd ik er van. Hem constant aan het handje nemen om zijn tanden te poetsen, zich te wassen, zeggen dat hij naar bed moest of opstaan. Waarom deed mijn kind niks zelf???

Met de diagnose, vielen de puzzelstukjes in elkaar. Ik ging boeken lezen en cursussen volgen om mijn kind beter te begrijpen en te begeleiden. Au! Confronterend. Want sommige dingen had ik totaal verkeerd aangepakt uit onwetendheid. Stapje voor stapje kreeg ik meer inzicht en kon ik er beter mee omgaan. Behalve met onbegrip van de buitenwereld, daar kon ik zo slecht tegen, het commentaar en kritiek dat ik mijn leven zo aan hem aanpaste. Maar bijvoorbeeld op een verjaardag, zag ik al aan zijn mimiek hoe laat het was. Dan kon ik beter in plaats van naar huis gaan, blijven zitten en wachten op crisis gedrag.

Toen het advies kwam hem op te laten nemen in een klinisch behandelcentrum, stortte mijn wereld in. Ik heb weken gehuild omdat ik echt niet wist wat ik moest doen. Het ‘vooral niks aan hem laten merken’ was nog het moeilijkst. Toen ik eenmaal de beslissing genomen had dat ik niet naar mijn gevoel moest luisteren maar met mijn verstand moest handelen in het belang van mijn kind, kwam het onbegrip van de buitenwereld weer. Waarom moest hij uit huis, hij is toch zo’n lief kind? Dat klopt. Hij heeft een normaal uiterlijk en is ontzettend lief maar tegelijkertijd ontzettend gecompliceerd. ‘Hij is bij de verkeerde moeder geboren’, ook zo’n fijne pijnlijke opmerking. Of: ‘Als je nou sterker was, zou je kind gewoon thuis kunnen blijven’. ‘Wil je soms van hem af?’  Met dit soort opmerkingen hebben mensen hebben mij tot in het diepst van mijn ziel gekwetst. En toch zette ik door, omdat ik diep in mijn hart wist dat mijn kind meer nodig had dan ik kon bieden.

Mensen hebben geen idee hoe sterk je moet zijn om ‘afscheid’ te nemen van je kind.

Je kind te moeten laten opvoeden en begeleiden door vreemden. Je kind te moeten missen, een lege slaapkamer te zien. Ik heb uren jankend in die kamer gezeten. Je kind wanhopig aan de telefoon te hebben, terwijl jij zo rustig en kalm mogelijk blijft, maar hem liever meteen op gaat halen. Maar je weet dat je door moet zetten. Na het telefoongesprek totaal in elkaar storten omdat jij dezelfde pijn voelt als hij. Het is afschuwelijk, er is iets in mijn moederhart geknakt en tot op heden is dat nog steeds niet hersteld, ook al doet mijn zoon het nu zo goed. Hij pikte de draad van het leven sneller op dan ik. Ik blijf een een gevoelsmens, maar ben over heel veel dingen onverschillig en harder geworden.

Ik gun het niemand om door deze pijnlijke hel te gaan. Maar toch. Als ik nu naar mijn zoon kijk, ben ik super trots op hem, op zijn en mijn doorzettingsvermogen. En besef ik keer op keer dat het alle pijn, tranen en verdriet meer dan waard geweest is. Hij is een prachtige jong volwassen man geworden, die werkt en vrienden heeft. Daar heb ik alles voor gedaan en nu word het tijd om mijzelf te helen. En dat gaat zeker lukken.

Dit blog verscheen oorspronkelijk op Happy Single Moms, voor en door moeders die er alleen voor staan.

Ook een zorgintensief kind dat nog wel thuis woont, moet je durven loslaten. Met een grote L. Silvie weet hier alles van. 

Lotje&co deelt verhalen waar gezinnen met een zorgintensief kind zich in kunnen herkennen. Help ons hierbij en doneer!

word donateur van gezinnen met een zorgintensief kind

 

Geef een reactie

Lotjes Keukentafel
Lotjes Keukentafel Vind jij het fijn om over ervaringen van andere ouders van zorgintensieve kinderen te lezen? Aan Lotje&co's keukentafel kan dat. Elke week vertelt een ouder over zijn of haar leven met een zorgintensief kind. Neem een kop koffie, en schuif lekker aan! Wil je ook jouw ervaringen delen? Mail dan naar webredactie@lotjeenco.nl o.v.v. Keukentafel.

Meer Lotjes keukentafel

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers
site De Heren Van

Pin It on Pinterest