VOOR JOU

hoe dicht je de kloof tussen ouders en professionals?

kloof tussen ouders en professionals
2 oktober 2018

Vorig jaar sprak ik voor een gymzaal vol leerkrachten van een speciaal onderwijsschool. Het thema was 'de kloof tussen ouders en professionals'. Toen ik de opdracht kreeg, dacht ik nog dat die kloof niet bestond. Ik kan het met de leerkrachten en therapeuten prima vinden, met app contact vol smiley's en al. Maar toen begon ik te schrijven aan mijn speech.

TEKST Elise van der Velde

Ik dacht terug aan de eerste infoavond van het VSO – de middelbare schoolafdeling op het speciaal onderwijs – en hoe ik totaal overstuur op de gang belandde. Ik was nog in de veronderstelling dat Ties meer zou kunnen leren. En dat hij op een gegeven moment mailtjes zou kunnen sturen vanuit zijn spraakcomputer, desnoods door het aanklikken van picto’s.

De enthousiaste leraar ging maar door over boodschappen doen bij de Vomar, schroefjes tellen  en handdoeken vouwen. Bij de derde keer ‘Vinden ze leuk!’, rende ik naar de gang. Was dit het einde? Ging Ties nu niets meer leren? En hoezo moet school alleen maar leuk zijn?

De volgende dag belde de leerkracht op en hadden we een verhelderend gesprek. Ik was te vroeg weggerend: het leergedeelte werd daarna nog behandeld. Hij was ontzettend geschrokken van mijn reactie, en ik eigenlijk zelf ook.

Bij deze herinnering begon de kloof waarvan ik het bestaan eerst had ontkend, barstjes te vertonen.

Ik dacht aan nog een akkefietje, toen ik in de gang op school werd aangesproken door de juf van Ties. Ze vroeg of hij in de tilzak naar school kon komen voortaan. Ze had groot gelijk: dat was wel zo praktisch. Zo hoefden ze het niet elke keer onder zijn lijf te proppen als ze de tillift wilden gebruiken. Maar ik zat daarna met grote uithalen te huilen in mijn auto. Ik kon alleen maar denken: vanaf nu zit hij dus de rest van zijn leven op een grote zwarte zak. Als een stuk vuilnis.

‘Voor jullie is de tillift een handig hulpmiddel’, vulde ik het verhaal aan. ‘Voor ons betekent het: toegeven dat je je kind niet meer kan tillen. Je stelt het uit en uit en uit, tot je een keer door je rug gaat of je kind laat vallen.’

In mijn verhaal, die dag in de gymzaal, analyseerde ik wat professionals niet van ouders weten. Ik legde uit dat we in de war zijn – we slingeren van optimisme naar wanhoop, van kleine stapjes vooruit naar grote terugvallen. Dat we in de rouw zijn – om het leven dat ons kind, en dus wij, niet zullen krijgen. Dat we last hebben van schuldgevoelens. En van irreële hoop – we kúnnen soms niet geloven hoe erg het is, en houden vol dat het goedkomt.

Al deze fases zitten niet alleen onszelf maar ook onze relatie met professionals in de weg. Tot mijn verbazing leek dit nieuws voor mijn publiek. Ze hadden geen idee dat hun woorden zoveel impact konden hebben. Geen idee met hoeveel heftige gevoelens ouders worstelen, zelfs jaren na de diagnose.

Op mijn beurt, luisterde ik naar hun verhalen. Over hoe ze tot het uiterste gaan voor een kind en hierbij soms de ouders moeten overtuigen om door te zetten. Over wat ze van sommige ouders te verduren hebben. Tien keer bellen en geen gehoor krijgen. Spalken die keer op keer niet mee naar school komen. Ouders die belangrijk advies in de wind slaan… Maar ik zag hen ook twijfelen. Is het wel echt desinteresse? Of loopt zo’n gezin gewoon over?

kloof tussen ouders en professionals

Toen de zaal mocht laten horen wat voor hen de grootste eye-opener was geweest deze dag, kwam unaniem hetzelfde antwoord. Soms werd het uitgesproken met een geschokte hand voor de mond: ‘Die tílzak!!!’

Ja, de kloof tussen ouders en professionals bestaat in veel gevallen wel degelijk. En net als in je gewone relaties is het belangrijk om eerlijk te zeggen wat je voelt. Ook als je het een beetje overdreven vindt. Ook als je bang bent dat je erbij gaat huilen. Ook als je denkt dat zij dan denken dat je je kind niet accepteert. Krop niets op, en laat jezelf zien. Want de enige manier om een kloof te overbruggen, is met echt contact.

Hoe open ben jij naar de leerkrachten, artsen, therapeuten en begeleiders van jouw kind?

Lees ook: wat niemand weet van ouders van een zorgintensief kind.

Lotje&co is er voor die ouders die het volgens ons het meest verdienen: de ouders van zorgintensieve kinderen, de vergeten groep mantelzorgers. Steun jij hen ook?

https://www.lotjeenco.nl/lotjeco/het-platform-voor-gezinnen-met-een-zorgintensief-kind/doneren/

 

Eén reactie op “hoe dicht je de kloof tussen ouders en professionals?”

  • A. Loderus schreef:

    Het verhaal is zo herkenbaar. En inderdaad laat je horen, keer op keer weer. En ben niet bang om af en toe confronterende dingen te zeggen.
    Bij ons gaat het contact ook goed met de begeleiding van onze dochter bij de dag opvang. Maar in de bovenlaag, managers en directie, is get nog steeds niet door gedrongen wat er in het leven van ouders van een zorg intensief kind speelt.
    En dan hebben wij ook nog de pech dat de organisatie waar onze dochter bij aangesloten is denken dat ze een monopolie positie hebben.
    Maar ze staan er niet bij stil dat er steeds meer particuliere initiatieven komen waar ze op een gegeven moment toch r even moeten concurreren.
    Ik ben bang dat als dat door dringt dat het dan te laat is, en dat ze de cliënten en personeel gaan verliezen.
    Dus blijf ik daar bij iedere gelegenheid die ik krijg op hameren, in de hoop dat het ook in de bovenste lagen door komt.

Geef een reactie

site De Heren Van

Pin It on Pinterest