Blog Merel Olden

als je zus het leuk vindt in het ziekenhuis

leuk in het ziekenhuis

‘Hier wil ik nog wel een keer naar toe’, zegt Hester met een brede glimlach. We zitten in de koffiecorner van het ziekenhuis en Hester omvat met beide handen een enorme kop cappuccino.  Mijn zus heeft net een onderzoek bij de uroloog achter de rug. Een onderzoek waar ik zelf absoluut niet vrolijk van zou worden. Waardoor ik het ziekenhuis juist voorlopig even niet zou willen zien. Maar Hester deert het niet. Zij vindt het fijn in het ziekenhuis. ‘Volgende week mogen we weer, lieverd’, zeg ik meer tegen mezelf dan tegen haar.   

TEKST Merel Olden

Een week later rij ik opnieuw met Hester de parkeergarage van het ziekenhuis binnen. Voor een bezoek aan de neuroloog, dit keer. Als we de lift uit komen begint Hester enthousiast om zich heen te wijzen. ‘Kijk, twee zusters met witte jassen’, wijst ze. Meteen daarna wijst ze naar de rolstoel voor ons zegt net iets te hard ‘Die meneer zit ook in de rolstoel, Merel.’
‘Dat is een mevrouw, lieverd’, verbeter ik haar met een lichte blos op mijn wangen. ‘O, o, sorry, die mevrouw zit ook in de rolstoel bedoel ik’, verbetert ze zichzelf. Met een overdreven klemtoon op het woord mevrouw.  Ik lach naar haar en naar de mevrouw in de rolstoel en haar begeleider. Gelukkig lijkt het ze niet erg te storen. Hester heeft ondertussen alweer iemand met een rollator in de gaten gekregen. 

De wachtruimte is goed gevuld. Ik zoek een plek  voor de rolstoel naast een vrije stoel voor mij. ‘Wil je een boekje?’ vraag ik Hester. ‘Ja, dat vind ik wel leuk’. Ik pak een boekje van de tafel en zie dat het hetzelfde boekje is als dat ik haar vorige week heb gegeven. Ze begint te bladeren en hardop de letters en cijfers aan te wijzen die ze kent. Ik lach vriendelijk naar de mensen die verbaasde blikken op ons werpen. De meeste lachen vriendelijk terug. 

Even later zitten we bij de nieuwe neuroloog aan tafel. Het is een kennismakingsgesprek. Tot nu toe was Hester onder behandeling bij een specialist in dienst van een epilepsiecentrum in Nijmegen. Maar nu ik mentor van Hester geworden ben, en haar epilepsie redelijk stabiel lijkt te zijn, hebben we een neuroloog dichterbij huis gezocht.

Met haar samen loop ik alles door: hoe het nu gaat en het verleden vol ambulances, opnames, medicijnvergiftigingen, intensive cares en operaties. We hebben het over de invloed van stress op het aantal en de heftigheid van de aanvallen.

Ik vertel hoe Hester reageerde op een woonplek waar ze niet paste, waar te weinig aandacht was, waar ze zich eenzaam voelde. Hoe ze daar aanval op aanval kreeg en steeds opnieuw naar de spoedeisende hulp werd gebracht. Hoe ze daarna dagen, soms weken achter elkaar op de afdeling neurologie moest blijven. Hoeveel gezelliger ze die afdeling vond dan haar eigen huis. Hoe ze daardoor nog altijd graag in het ziekenhuis komt. Hoe het ziekenhuis voor haar een soort thuis werd, bij gebrek aan beter.

We praten nog even over de mentale achteruitgang. De neuroloog heeft er ook geen passende verklaring voor. ‘Veel mensen met epilepsie gaan in de loop van de tijd mentaal achteruit’, zegt ze. ‘We weten niet of dat door de aanvallen komt, of door de medicatie, of door de combinatie daarvan’. Dan lijkt alles besproken en geef ik de specialist een hand om haar te bedanken.
‘Dag zuster’, zegt Hester en steekt haar hand uit naar de dokter. De dokter lacht naar haar.
‘Kom, we gaan koffie drinken’, zeg ik tegen Hester.
‘Dat vind ik goed hoor, Merel’, antwoordt ze.

Even later zitten we weer met twee grote koppen cappuccino aan een tafeltje in de koffiecorner. Hester heeft geklopte melk op haar neus. Op haar gezicht een grote glimlach. ‘Hier wil ik nog eens vaker naar toe, Merel’, zegt ze. ‘Ik vind het zo leuk hier’.

Lees ook dat Merel de gordijnen voor haar zus uitkiest, als ze eindelijk gaat verhuizen

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest