Blog Bram

Op pakjesavond ligt Sara in het ziekenhuis

longontsteking
beeld van Ad.nl

Omdat Sara weer ziek is, moet ze het sinterklaasfeest bij oma missen. Wat Emine en Bram na weken vol griepjes vreesden, gebeurt: Sara heeft een longontsteking.

TEKST Bram Verbrugge BRON Ad.nl

‘Een lekkere boterham met vlokken?’ vraag ik aan Sara. Ik probeer haar al dagen te verleiden tot eten, maar ze weigert consequent. Dat ze bedankt voor de speciale bijvoeding snap ik wel; die is niet heel lekker. Fruit dan. Daar is ze dol op. Leuk geprobeerd, maar nee! Zelfs de aangeboden koekjes kunnen onaangeroerd de prullenbak in. ‘Ik leg haar op bed’, zeg ik beslist. Verdrietig bel ik mijn moeder. ‘Sara moet het sinterklaasfeest vanmiddag missen.’

De antibioticakuur heeft nauwelijks geholpen. Het slijm zit haar steeds meer in de weg. Kokhalzend probeert ze het taaie speeksel omhoog te krijgen. Soms lukt dat en spuugt ze wat uit, maar het is te veel voor haar. Boven meet ik nog snel haar temperatuur: 39,2 graden. Emine geeft haar een zetpil en wanneer ik haar pyjama wil aantrekken, verslikt ze zich plotseling in haar eigen slijm. Liggend op haar rug geeft ze over. De kots loopt deels terug haar mond in. Geschrokken til ik haar snel overeind en druk Sara tegen mij aan.

Tranen
Een uur later zit ik achter mijn bureau op mijn werk. Het is zondag en de redactie is uitgestorven. Ik denk aan mijn arme dochter. Dat ze weer een feestje misloopt. En hoe die morgen alle energie in een paar uur uit haar vermagerde lijfje trok. Ik ben bezorgd. Opeens voel ik de tranen komen. En laat ik ze twee minuten lang gaan. Voor mijn collega’s binnenkomen, was ik mijn gezicht en zet ik een vrolijk muziekje op.

Als ik aan het eind van de middag weer thuis kom, kijkt Emine bezorgd. Sara zit naast haar op de bank. Bleek, lusteloos en zwetend van de koorts. ‘Huisartsenpost bellen?’ vraag ik enkel en mijn vrouw knikt. Een uur later zitten we bij de Spoedeisende Hulp tegenover Sara’s kinderarts. ‘Ik ben zó blij dat u dienst heeft’, zegt Emine opgelucht. Hij onderzoekt Sara rustig en laat een röntgenfoto van haar longen maken. Zijn conclusie komt niet totaal onverwachts, maar het voelt als een enorme klap: een longontsteking.

Aansterken
Aandachtig luisteren we naar zijn plan van aanpak. Een ander antibioticum, zuurstof toedienen, vernevelen om het slijm af te breken en in het ziekenhuis blijven tot ze is aangesterkt. Ondanks ons gesprek en de drukte op de Spoedeisende Hulp is Sara in slaap gevallen. Als de arts naar buiten stapt, valt Emine in mijn armen. ‘Ik wil niet huilen’, zegt ze zachtjes. ‘Doe maar’, fluister ik terug.

We houden elkaar stevig vast. Ik kijk naar Sara. Met al die draadjes is ze verbonden aan de apparatuur rond dat grote ziekenhuisbed. Het konijntje op haar roze trui gaat schokkend op en neer door haar ademhaling. Zelfs in haar slaap moet ze keihard werken. Eén gedachte blijft maar door mijn hoofd spoken: een longontsteking kan dodelijk zijn. Ik hoor het de arts nog zeggen na de diagnose. Ik schreef het op de website van onze stichting en ik vertelde het de afgelopen weken op congressen. Nu durf ik het niet meer hardop uit te spreken.

Bram en Emine hebben de Stichting Voor Sara opgericht om te strijden voor onderzoek naar de zeldzame spierziekte MDC1A. Meer informatie staat op voorsara.nl.

Lotje&co gaat schrijnende verhalen niet uit de weg. Word daarom donateur!

word donateur van gezinnen met een zorgintensief kind

Eén reactie op “Op pakjesavond ligt Sara in het ziekenhuis”

Geef een reactie

site De Heren Van

Pin It on Pinterest