VOOR JOU

het is de mentale zorg die mantelzorgen zwaar maakt

mentale zorg
beeld: Yvette Stout fotografie

Margot Gerrits is een mantelzorger zoals de overheid die graag ziet: toegewijd, betrokken en verantwoordelijk. Ze belt, mailt, zorgt, regelt, begeleidt, zit bij doktersafspraken, rijdt, en belt en mailt nog veel meer. Niet alleen voor haar zorgintensieve dochter Iris, maar ook voor haar ouders die dik in de 80 zijn.  Op deze dag van de Mantelzorger, vertelt ze over haar leven.

TEKST Silvie Warmerdam

Vertel ’ns over jezelf, over Iris en je ouders
‘Ik ben enig kind, gescheiden en heb één dochter. Iris is 18 en heeft een chromosomale afwijking waardoor ze epilepsie heeft en een verstandelijke beperking. Mijn ouders zijn allebei in de tachtig; mijn moeder heeft zware reuma en mijn vader dementeert. Gelukkig wonen ze in de buurt, want al met al hebben we heel veel medische afspraken. Ik heb een eigen bedrijf in de geneesmiddelenindustrie, en geniet echt van mijn werk.’

Je bent mantelzorger?
‘Ja, zowel voor Iris als voor mijn ouders. En dat botst. Want als er ’s nachts iets met mijn ouders zou zijn, kan ik er niet naar toe. Ik kan Iris niet alleen laten, ook al is ze 18. Mijn ouders kunnen nog steeds voor zichzelf opkomen, dus gaat Iris vaak voor. Maar nu mijn vader achteruit gaat, wordt dat snel minder. Het is niet eens het fysieke zorgen of de tijd die ik erin stop, wat het zwaar maakt, maar de mentale zorg. Het eeuwige geregel en het gevoel dat ik continu te kort schiet.’

Het gevoel dat je te kort schiet? Kan je dat uitleggen?
‘Ik wil de zorg voor mijn dochter voor 100% goed doen, maar de zorg voor mijn ouders ook. En dat gaat niet, dat red ik gewoon niet. Ik merk dat mijn emoties een steeds grotere rol gaan spelen. Nu mijn bordje voller is, heb ik minder geduld met Iris, ik word sneller boos en dat raakt me. Net als het me raakt dat ik eigenlijk gewoon graag koffie wil drinken met mijn moeder, in plaats van boodschappen voor haar doen. Dus zou ik willen dat er een organisatie is die taken uit mijn handen kan nemen. Maar die is er niet en als ik dat al probeer te regelen, loop ik tegen een enorme bureaucratie aan.’

Aha, de bureaucratie, laat me raden de gemeente?
‘Ja zeker, maar ook het zorgkantoor. We proberen nu een Wlz-beschikking voor mijn vader te regelen, en dat is nog ingewikkelder dan voor Iris. Ik voel me continu onder druk gezet. “Kan je je vader niet zelf naar de dagbesteding brengen?” vragen ze bijvoorbeeld. Of: “Kan jij die klusjes in huis niet even doen?” Klusjes zoals een lamp vervangen of de TV opnieuw instellen. Als ik dan zeg dat dat niet gaat omdat ik ook voor mijn dochter moet zorgen, wordt er raar gereageerd: “Het zijn toch je ouders?” Bij elk gesprek moet ik weer nee zeggen, en dat doet pijn. Pijn omdat ik niet altijd maar klaar kan staan voor mijn ouders. Het zou zo fijn zijn als instanties rekening zouden houden met mijn situatie en na één keer “nee” stoppen met die participatie-vraag te stellen.’

Kom je aan jezelf toe?
‘Mijn werk is mijn ontspanning. Ik werk met fijne mensen, daar krijg ik energie van. Zodat ik met meer geduld voor Iris kan zorgen. En soms als Iris een weekend bij haar vader is, plof ik met een boek op de bank. Ik probeer mezelf in acht te nemen, zeker als de spanning in mijn lichaam zich weer opbouwt. Gelukkig heb ik vriendinnen die me ook in de gaten houden en me af en toe mee op pad nemen. In de zomer gaan Iris en ik samen een paar weken naar Zuid-Frankrijk, die zijn heel fijn. Ik kom dan helemaal bij, je hoeft dan echt niets.’

En de toekomst?
‘Wat mijn ouders betreft, kijk ik niet vooruit, maar neem ik de dag zoals ‘ie komt. En wat Iris aangaat; het verschil met vriendinnen met ouder wordende kinderen wordt steeds groter. Zij krijgen hun vrijheid terug, terwijl ik eigenlijk nog steeds een baby in huis heb. Ik ben nu betrokken bij een wooninitiatief, als dat eenmaal geregeld is, zal dat rust geven. Omdat Iris daar dan echt woont.’

Lees ook dat we als ouders-van eigenlijk geen keuze hebben, maar mantelzorger zijn -soms tegen wil en dank. 

Lotje&co is er voor die vergeten groep mantelzorgers die het zo verdient; de ouders van zorgintensieve kinderen. Juist op de Dag van de Mantelzorger, vragen we extra aandacht voor hen. Omdat zij altijd zorgen, niet alleen vandaag en morgen, maar ook overmorgen  en de dag erna. Steun jij hen ook?

https://www.lotjeenco.nl/lotjeco/het-platform-voor-gezinnen-met-een-zorgintensief-kind/doneren/

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest