Blog Lotjes keukentafel

mijn broer als leraar

10 november 2017
Bianca vd Horst en haar broer

'Ik weet het Vince, maar het maakt me niet uit of jij nog iets kunt zeggen. Ik ga gewoon door zoals we het altijd gedaan hebben.' Hij kijkt me aan met zijn ene prachtige groene oog en de andere blauw. Hij kijkt berustend.

TEKST Bianca van der Horst

Zo heb ik hem nog nooit naar mij zien kijken. Het was altijd: laten we gaan spelen! Wat gaan we doen? Boekje lezen? Blokken bouwen? Scheuren? Kom maar door, het is playtime!!

Na negentien jaar spelen was er ineens die blik. Terwijl ik zoals altijd ‘ons ding’ deed, op dat moment las ik onze versie van het ‘huisje van Nijn” voor, keek hij me aan: “Ik wil wel, maar ik kan het niet meer”.

Hij kon namelijk zijn ‘ehuhhhehhh’ geluiden niet meer maken. Daarmee las hij zijn deel van het boekje altijd voor. Hij kon natuurlijk niet echt lezen, ik gaf hem gewoon altijd spreektijd ook al kon hij niet echt praten. En ehuuuhhuuhh was zijn manier om een stukje voor te lezen en dat deed hij supergoed. Maar dat ging nu dus niet meer.

We zaten buiten op een klein verlaten binnenplaatsje. Het was 29 oktober en damn zo voelde het ook. Het stormde en de donkere wolken gingen razendsnel boven ons voorbij. Het regende eigenlijk nog nét niet. Het leek me een uitermate geschikte omgeving voor een jongen die al weken binnenzat omdat hij aan het sterven was. Beetje leven op z’n kop zeg maar, ja toch? Dus daar zaten we, hij in zijn aangepaste rolstoel onder een dik dekbed dat ik van zijn bed had gegrist, en ik zoals altijd ernaast op een krukje.

In dat moment bundelden negentien jaar ervaringen samen, aan lachen, spelen, boeken lezen, blokken bouwen, wandelen, rennen, stoute dingen doen, verstoppertje spelen, verkleedpartijen, muziek maken en zoveel meer.

Vincent werd geboren toen ik zes jaar was. Volgens de artsen zou hij niet meer kunnen zijn dan een kasplantje door zijn hersenbeschadiging. Gruwelijk woord trouwens. Maar waar iedereen verdriet had, zag ik als zijn zusje niets anders dan ongekende mogelijkheden. Ik dacht niet aan ingestorte verwachtingen die volwassenen hebben.

Ik dacht alleen aan: Okay!! Let’s have some fun. Wat kan ik vandaag doen om jou te laten lachen?

En zo zat ik er ook op 29 oktober. Niet: oh je gaat dood, dus nu is de lol weg. Zelfs toen hij mij aankeek zei ik eigenlijk: ik stop er niet mee Vince, met wat we altijd hebben gedaan. Namelijk kijken naar: wat kan nog wél?

Na het overlijden van Vincent ben ik hiermee door gegaan en heb er mijn werk van gemaakt. Ik heb duizenden mensen mogen inspireren met mijn boodschap. Maar wat veel mensen niet weten is dat naast mij altijd nog iemand staat. Iemand die zijn wijsheid en lessen negentien jaar lang met mij heeft gedeeld. Hij was mijn leraar en ik die van hem.

Eigenlijk is nog niet veel veranderd sinds tien jaar geleden. Ik zeg nog steeds: we gaan gewoon door Vince, zoals we altijd hebben gedaan.

Liefs, xoxo

‘Grote zus’ Bianca

PS: vertel me meer over welke leraar in jouw leven belangrijk is (geweest) en welke lessen je van hem of haar hebt geleerd!

Lotje&co is er ook voor de brussen! Word daarom nu lid

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

site De Heren Van