Blog Merel Olden

zolang doorgaan dat opgeven een bevrijding is


Hester zit niet in de tuin en ook niet in de huiskamer. ‘Ze is op het toilet’, zegt de zorgonderneemster. ‘En nu ik je toch zie: Heb je even?’ Ik knik en loop achter haar aan het kantoortje in. Ze sluit de deur achter me. Ik zeg niets. Een gesprek buiten het gehoor van anderen is zelden een teken van goed nieuws. 

TEKST Merel Olden

‘We hadden het al eerder met je willen bespreken, maar er is iets veranderd in de zorg in de nacht’, zegt de zorgonderneemster. Ik knik en wacht af wat er komen gaat. ‘We hebben de postoel weg moeten halen.’ ‘Als het niet meer gaat, dan gaat het niet meer’, reageer ik na een korte stilte. ‘Het was inderdaad niet langer meer verantwoord. Ze is binnen een week twee keer gevallen.’ 

Dat is inderdaad teveel.

Dat ze niet meer kan lopen, niet meer kan puzzelen, Hester accepteert het allemaal. Ze gaat ermee door, blijft het proberen, houdt vol tot het echt, echt niet meer lukt. En lijkt daarna zonder één traan te vergeten dat ze het ooit zelf kon. Het enige waar ze emotioneel op reageert, is op het dragen van een luier. Daar moppert ze over. Plassen in een luier, dat is falen voor haar. Daar klaagt ze over. Dat probeert ze altijd te vermijden. Van een natte broek kan ze een avond lang huilen als een peuter.

Luierbroekjes zijn een geschenk uit de hemel. Die accepteert ze wel. Daarmee kan ze nog altijd zelf naar de wc.

Twaalf jaar geleden schafte ik de eerste postoel voor haar aan voor de nachten dat ze bij mij logeerde. Lopen ging toen nog prima met orthopedische schoenen. Maar het idee dat ze ’s nachts op blote voeten langs het trapgat naar de badkamer zou lopen, beangstigde me. Zelf drie a vier keer per nacht op staan om haar te helpen, ondoenlijk. Een postoel naast het bed was misschien niet de friste, maar wel de beste oplossing. 

Een oplossing die werd overgenomen door het wooninitiatief toen het lopen en staan moeilijker en moeilijker werd en heeft vijf jaar lang soelaas geboden. Ook al viel Hester wel eens, toch kozen mijn ouders, de zorgonderneemster en ik ervoor. Liever een paar blauwe plekken dan de onrust, tranen en een gevecht om haar in haar bed te houden. Tot nu dus. 

Waterloo.

‘Hoe gaat het nu ?’ vraag ik. ‘Bij de laatste val ben ik naast haar op de grond gaan zitten’, vertelt de zorgonderneemster verder. “Dit wil ik niet meer”, zei ze. “Dit hoeft ook niet meer”, heb ik tegen haar gezegd. Nu doen we haar ’s avonds een luier om en vertellen haar dat ze gewoon in de luier mag plassen ’s nachts. En dat accepteert ze. Het lijkt wel of ze opgelucht is. We wassen haar ook op bed en dat vindt ze heerlijk.’ 

Door het raam van het kantoor zie ik Hester terug komen van het toilet. Ik bedank de zorgonderneemster en loop naar haar toe. ‘Ga ik met jou mee, Merel?’ vraagt ze. Ik knik en haar gezicht licht op. Je bent zolang door gegaan dat opgeven een bevrijding voor je is, denk ik. En dat is wat ik de rest van de middag maar blijf denken als ik naar haar kijk.    

Lees ook hoe Merel toe moet kijken nu Hester steeds minder en minder zelf kan.

Lotje&co is er voor alle ouders én voor alle brussen van zorgintensieve kinderen. We zijn er als ze willen schuilen, we zijn er als ze willen lachen, we zijn er als ze op zoek zijn naar erkenning en we zijn er als ze hun verhaal kwijt willen. Ben jij er ook?

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest