Blog Merel Olden

twee woorden, meer zit er even niet in

narcose

Voor een kleine ingreep is Hester met onze ouders naar het ziekenhuis geweest. Ze is korte tijd onder narcose geweest. Ik ben net thuis van een lange werkdag als mijn moeder me een paar foto’s van Hester stuurt. Ze zijn gemaakt na de ingreep. Ze is weer wakker. Op de eerste eet ze een broodje, op de tweede drinkt ze koffie en op de derde punnikt ze. De ingreep is goed verlopen, zoveel is duidelijk. Toch stellen de foto’s me niet gerust. Dat komt door de blik in haar ogen. De eindeloze leegte daarin.

TEKST Merel Olden

De volgende dag mag ze naar huis en gaan Niek en ik koffie bij haar drinken. Om ons heen volop geluiden. Op de televisie de hoge stemmetjes van Buurman en Buurman en de geluiden van hun instortende doe-het-zelf-projecten. Het gekraak van de rolstoel van een bewoner die in zijn rolstoel zit alsof het een skippybal is. De vriendelijke opmerkingen van andere bezoekers over het weer. De snelle voetstappen van heen en weer lopende begeleiding. Een bewoonster die blij ‘koppie koppie’ roept naar Hester als ze ons ziet, omdat ze weet dat we een kopje koffie komen drinken. Dat alles maakt Hester’s stilte oorverdovend hard bij me binnen komt.

Het enige dat ze zegt gedurende het half uur dat we er zijn, is ‘Ik ga zo met jullie mee naar huis, Merel’. Vrijwel onhoorbaar, vier keer. Op ons antwoord dat dat vandaag niet gaat, maar overmorgen wel, komt geen zichtbare reactie. De leegte in haar blik lijkt alleen nog iets eindelozer te worden.

Twee dagen later halen we haar op en nemen haar mee. We wandelen. We eten samen.
‘Wat wil je op brood, Hester?’, vraag ik. Stilte. Nog maar eens. Nadrukkelijker nu: ‘Hester! Hester, wat wil je op brood?’ Een stilte en dan een bijna onhoorbaar ‘ja’ als antwoord.
‘Ja, dat heb ik niet Hester’. Ik zeg het alsof het grappig is en kan mezelf wel slaan. Ik laat haar de kaas zien. ‘Hester, wil je kaas?’ Weer stilte en dan nogmaals bijna onhoorbaar ‘ja’. Zonder enig signaal dat ze daadwerkelijk weet waar het gesprek over gaat. Ik snij de kaas, geef haar de boterham en ze begint te eten.
‘Is het lekker, Hester?’ Ik vraag het tegen beter weten in om de gekmakende leegte te vullen.

Een enkel, onhoorbaar gepreveld ‘ja’, daar moeten we het deze middag mee doen. Na het eten zegt ze ‘ja’ als ik haar vraag om de aardappels te schillen. Het gaat moeizaam en tussendoor stopt ze vaak en staart. Ik leid mezelf af door de was te gaan strijken en heb niet in de gaten dat ze al klaar is. Naast haar het vergiet vol slecht geschilde aardappels en het mesje nog half in haar hand.
‘Is het gelukt?’ vraag ik naar de bekende weg. Ze reageert niet. ‘Moet ik de pitten nog even eruit halen?’ vraag ik hoopvol. Omdat ze me dat anders altijd heel nadrukkelijk vraagt onder het schillen. Niek en ik kijken elkaar altijd lachend en half zuchtend aan als ze naar ons roept dat ze ons even iets moet vragen. Nu lijkt ze dwars door me heen te kijken en mompelt alleen ‘klaar’. Het enige andere woord dan ‘ja’ dat we deze middag zullen horen.

Twee woorden. Met twee woorden spreekt Hester. Meer zit er even niet in.

Lees ook: het lukt Merel niet altijd om de hoop en de verwachtingen op afstand te houden. 

Lotje&co is er ook voor de brussen die hun moeilijke momenten hebben, die net als veel ouders te vaak tussen hoop en vrees leven. Word daarom lid

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

 

2 reacties op “twee woorden, meer zit er even niet in”

  • Ferry Timmerman schreef:

    Hallo Merel,
    Al een aantal keren heb ik jouw verhalen over Hester gelezen en werd ik geraakt door de liefdevolle en warme manier waarop jij haar dagelijkse leven beschrijft!
    Alles wat je beschrijft herken ik terug in de Hester die ik nog ken uit de periode dat ze bij mij op De Noordhoek in Zutphen woonde! Haar dromerige momenten waarin ze afwezig was, haar scherpe observaties en opmerkingen die maar al te vaak midden in de roos waren!
    Ik begrijp uit jouw verhalen dat Hester aan het veranderen is en beetje bij beetje achteruit gaat! Ik zal jou en Hester blijven volgen via Lotje!
    Wil je haar een dikke knuffel van mij geven?
    En voor Ben en Ireen de hartelijke groeten

  • Karen boots schreef:

    Hallo ik wens jullie heel veel sterkte
    Ik ken hester toen ik op de noordhoek woonde vriendelijke groeten van karen boots

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden Merel Olden (45 jaar) getrouwd en moeder van een zoon van veertien werkt als ambulant begeleidster voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover voor Lotje&co en haar blog zuszo.weebly.com.

Meer Merel Olden

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest