Blog Lotjes keukentafel

Heleen reageert op een wel heel nare brief van een onbekende

nare brief van een onbekende

Onlangs kreeg ik een mail in mijn mailbox op de internetpagina van Valentijn. Deze brief wil ik graag met jullie delen. Omdat ik niet wekelijks op die mail kijk, kwam deze brief nu pas onder mijn ogen. Hij dateert van begin mei.

TEKST Heleen van Keulen

Nu mag iedereen een eigen mening hebben. Overal iets van vinden. En zelf keuzes maken. We weten sinds de 20-weken echo dat sommige mensen een ijzersterke mening hebben over Valentijn en de situatie. De ‘adviezen’ die wij kregen en wat wij moesten doen. Door al deze ongezouten meningen of in hun ogen goedbedoelde adviezen trek ik mij weinig aan van deze brief. Ik ben eigenlijk alleen verbaasd dat sommige mensen zo denken. Verbaasd is misschien niet het goede woord. Verbijsterd is het woord wat in die richting komt.

Jullie vragen je misschien af of ik gereageerd heb, maar dat heb ik niet gedaan. Er valt denk ik niet met zo iemand te praten. Wel wil ik erover schrijven om het onder de aandacht te brengen. We verschillen teveel van mening, denkwijze, wat geluk inhoudt, wat liefde is om hier samen over te mailen. Ik kan wel tegen deze beste mevrouw zeggen dat er nog 1000 andere dingen hadden kunnen gebeuren met Valentijn al was hij bij de 20-weken echo gezond verklaard. Ik heb zat situaties gezien in het ziekenhuis, dat ouders dachten dat ze een gezond kindje in de buik hadden. Maar dat ze er naar anderhalf jaar achter kwamen dat hun dochter het Rett-syndroom heeft. Of dat hun kind een scooter ongeluk kreeg en voor de rest van het leven in een rolstoel zit. Kinderen die kanker krijgen. Kinderen die psychische klachten hebben. Kindjes die gezond geboren worden en die na een paar maanden op de afdelingen komen te liggen omdat ze ziek zijn. Waarna ik met eigen ogen heb gezien dat het kindje kwam te overlijden. Kindjes die geboren worden met zuurstof tekort of dat kindjes klem zitten in de buik en dat er door het trekken zenuwen zijn beschadigd en dat kindje haar arm niet meer kan gebruiken. Toen Valentijn op de NICU lag, werd er een kindje binnen gebracht dat net geboren was en gereanimeerd werd vlak na de geboorte. O, ik kan nog tig dingen bedenken wat er had kunnen gebeuren.

En zo heb ik ook tig andere mensen gesproken die een handicap hebben die meer uit het leven halen, zoveel bereikt hebben en klaar staan voor de maatschappij.

Ik vraag mij af of deze mevrouw zelf kinderen heeft. Of dat ze alleen is? Nooit ziek is geweest? En de mensen om haar heen? Daarnaast vraag ik af waar haar negatieve ervaringen vandaag komen met betrekking tot het ziekenhuis en de de wetenschappers. Ik ken namelijk genoeg artsen, verpleegkundigen, coördinatoren die wel met liefde werken voor dit vak. Die werken met heel hun hart en met zoveel liefde. En zelfs na hun werktijd! Sommigen beschouw ik (bijna) als vrienden/familie.

Ik citeer even een zin: ‘De wetenschappers gaan na een dagje werken weer naar huis terwijl jij met je gehandicapte kind blijft zitten’. Dit zegt alles hoe zij het ziet. Ik zie namelijk een heel lief jongetje. En wat is hij knap hé  Het is misschien gek in andermans ogen maar ik zag nooit meteen eerst de nekkraag, neussonde, littekens, monitor, etc., etc., ik bleef dat lieve jongetje zien. Mijn zoon! Hij is zo sociaal met mensen en maakt grapjes. Weet jij hoeveel hij lacht? Heel veel! Misschien is hij wel gelukkiger dan de beste mevrouw van deze brief. Wij als ouders zijn hier voor een groot gedeelte verantwoordelijk voor. En die verantwoording draag ik met liefde.

We stonden vorige week bij de koeien. Met allebei mijn kinderen (omdat ze bang is dat ik mijn zoon voortrek omdat hij meer zorg nodig heeft) en we hadden het zó leuk. Dat was en is ons geluk. Voor wie zich zorgen maakt over mijn dochter, mijn dochter komt niks te kort. Mijn zoon mag evenveel als mijn dochter en vice versa. We doen genoeg leuke dingen en liefde is er in overvloed. Dat kost niks 

En haar argument dat dit soort zaken de zorgpremies doen stijgen, waarmee ze dus insinueert dat ouders o.a. daarom maar een abortus moeten laten plegen vind ik ronduit belachelijk. Dat zou betekenen dat er dus ook een zorgdrempel in het leven moet worden geroepen voor mensen die zeer ernstig of terminaal ziek zijn. Waarop een arts iemand dus vertelt: ‘Sorry u heeft nu €100.000 gekost het is mooi geweest we trekken de stekker eruit’.

Deze brief geeft duidelijk aan hoe maakbaar de wereld is. Hoe perfect hij moet zijn. Gaan we straks ook testen bij de zwangerschap of kindjes psychische klachten hebben? Of bijvoorbeeld glutenintolerant zijn en dat we dan kunnen besluiten om het weg te laten halen? Hoever gaan wij daarin? Het is prima om dingen te testen. Ik vind dat fijn om je voor te bereiden ná de geboorte. Of kunnen we straks bij de verloskundige een formulier invullen met onze wensen? Meisje, lange benen, blond, blauwe ogen en móét wel slim zijn. Dat we dat normaal vinden. En dat als ons kind een afwijking heeft, we het weg laten halen. Want, ik móét een gezond kind. Die uitspraak heb ik genoeg gehoord.

Een neuroloog zei dat toekomstige ouders hun keuze afwegen door hun geloof, carrière, wat ze zelf aankunnen en hun eigen situatie. En laten we voorop stellen dat sommige ouders helemaal geen keuze hebben. Dat de natuur of een God deze keuze al gemaakt heeft. En misschien, beste mevrouw, had u dus een andere keuze gemaakt dan ik. Er zijn genoeg mensen die zeggen: ‘ik had de zwangerschap wel/niet door laten gaan’. Maar deze mensen hebben dit nog nooit meegemaakt. Pas als jij zelf voor die keuze staat, kan je een keuze maken. Want jouw gevoel en liefde telt dan mee en het is jouw kind en niet die van iemand anders.

En nee, ik ga nooit voor de lol naar het ziekenhuis, maar ik ga er nooit huilend heen. Mijn taak als moeder is om de juiste zorg te geven aan mijn zoon. Dat is mijn taak. En dit doe ik met heel veel liefde.

Beste mevrouw, ik richt mij nog één keer tot u. Misschien over een aantal jaar of heel binnenkort komt u misschien wel terug op deze woorden. Ik gun u geen negatieve ervaringen maar soms zorgen die er wel voor dat je anders leert kijken naar het leven. En dat laatste gun ik u wél…

*Iedereen is vrij om deze brief te delen als je daar wat voor voelt.

Heleen is moeder van Valentijn (2015) en Madelief (2011). Valentijn werd geboren met Spina Bifida en een waterhoofd als gevolg van het ‘open ruggetje’ zoals het in de volksmond genoemd wordt. Op haar site deelt ze verhalen over het leven van haar en haar gezin. Hoe het is, voelt en wat er voor nodig is om positief in het leven te blijven staan. Er is immers genoeg om voor te vechten.

Lees ook hoe Wiarda tot op het bot wordt geraakt door de opmerking: ‘Dan had je maar abortus moeten plegen.’

Ook wij geloven af en toe niet welke opmerkingen ouders van een zorgintensief kind naar hun hoofd geslingerd krijgen. Maar door het delen van deze verhalen hopen we jullie te steunen en je het gevoel te geven dat jullie er niet alleen voor staan. Dat we er zijn voor elkaar. Word vriend zodat we nog meer ouders kunnen bereiken en de verhalen kunnen blijven delen.

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest