Blog Silvie

wat als je niet veel gewend bent op medisch gebied?

medisch gebied

Daniël is zielig, echt heel erg zielig. En opstandig en dwars. Soms boos en dan weer een klein jongetje dat getroost moet worden. En ik snap 't uiteraard, na een operatie door de kaakchirurg doet je mond ook zeer.  Maar toch, het zijn zware dagen.

TEKST Silvie Warmerdam

Toen we dinsdag weer naar huis mochten, nadat we de hele middag in het ziekenhuis hadden gehangen, gaf de kaakchirurg mee dat Daniël 4 keer per dag 1000 mg paracetamol mocht én drie keer per dag een zakje ibuprofen. Deze hoge hoeveelheden pijnstillers hadden me moeten alarmeren.
Net als dat ik met de adviezen dat Daniël drie dagen geen vast voedsel mocht, pas op dag 2 weer mocht douchen en zich de komende tijd niet mocht inspannen, al had kunnen weten dat het zware dagen zouden worden. 

Zware dagen omdat Daan een jongen is én een puber. Er moet dus aandacht zijn voor ieder pijntje dat hij voelt. En ik ook nog moet luisteren als hij het verhaal over het ziekenhuis voor de tiende keer vertelt. En de twaalfde keer.

Zware dagen omdat Daan een frunniker is en ik moet blijven zeggen dat hij van de hechtingen af moet blijven. Ook met zijn tong. De dreiging dat we dan terug zouden moeten naar het ziekenhuis hielp. Even. 

Zware dagen omdat hij niets wil. Want hij is zielig en kan dus niets. Ja, op de iPad filmpjes kijken of muziek luisteren. Terwijl ik hem een appelsapje breng.

Zware dagen omdat ik in discussie moet dat hij die paracetamol echt moet nemen. En ja, ook de in water opgeloste ibuprofen, al is dat een vies drankje. En nee, die 10 ml mondspoelwater juist weer niet doorslikken. 

Zware dagen omdat Daniël een echte carnivoor is en hij het moet doen met soep, vla, ijs, aardappelpuree en spinazie a la crème. Geen shoarma, worstjes of ander lekkers, dat wél op tafel komt. Want de andere mannen zijn uiteraard niet solidair. Z’n bord vloog al bijna door de keuken.

Zware dagen omdat hij vroeg wakker is en dan als een klein jongetje bij ons in bed wil. Terwijl ik wakker probeer te worden, begint hij weer bij het begin: ‘Stap 1 was naar het ziekenhuis. Stap 2 was praten met de zuster. Stap 3 pleisters met zalf op mijn handen…..’

Ik weet het, we zijn niet veel gewend op medisch gebied. En dat is maar goed ook, want verpleegster zijn valt me ook nu weer zwaar.

Lees ook hoe goed Daniël zijn kaakoperatie in het ziekenhuis onderging. 

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest