Blog Lotjes keukentafel

ons mooie winterkind leert me anders kijken

winterkind
18 december 2017

Het sneeuwde zachtjes toen we naar huis mochten. We reden zo voorzichtig mogelijk van het ziekenhuis naar huis, met ons mooie winterkind. Thuis streelde ik zachtjes je pluizige haartjes, je mondje als een roze hartje gesloten, ik kuste je dichte oogjes, opgekruld lag je in mijn armen. Ik voelde mij zo rijk, eindelijk was je daar! De kerstboomlichtjes lieten hun warme gloed schijnen over je zilveren haartjes, ik zong zachtjes mee met Stille Nacht en beloofde je: ik zal je beschermen, ik zal je opvangen als je valt, ik zal je troosten als je verdrietig bent, ik zal je dragen als je moe bent. Ik beloofde je die goede moeder te zijn die jij nodig had……18 jaar geleden.

TEKST Flowermum

Maar hoe anders kan het gaan in het leven, als je ontdekt dat je een heel kwetsbaar kind hebt. Een kind dat speciale zorg nodig heeft. Een kind dat beschermd moet worden en geholpen moet worden om te leren leven en er is eigenlijk niets wat vanzelf gaat. Als er dan de diagnose autisme komt omdat je vastloopt in ontwikkeling is daar ongeloof en rouw, tranen en ontkenning maar uiteindelijk na jaren ook erkenning en berusting.
Wat heb je mij veel geleerd de afgelopen jaren. Geleerd om anders naar de wereld te kijken, om van de natuur te genieten; een lieveheersbeestje in een meterslange heg, jouw ogen zagen hem. Verrukt lag je in het gras naar de wolken te kijken en met je pure onbevangenheid trok jij mij mee om hetzelfde te doen. En toen ontdekte ik daar liggend in het gras, kijkend naar de wolken, hoe bijzonder jij bent dat je hier allemaal oog voor hebt.
Je onttrok mij aan het jachtige leven van een werkende mamma, je had mijn zorg nodig, dus kwam ik thuis om er voor jou te zijn. Wat hebben we samen veel met de plastic dieren gespeeld, je fascinatie daarvoor was groot. Puzzelen, tekenen als je maar veilig in mijn buurt was, dan was het goed. Vaak speelde je dat je een tijgertje was, een gewond tijgertje…. dat z’n moeder zocht, iedere keer weer dit spel opnieuw en hoe waar was dat eigenlijk! Gelukkig kon ik, konden wij je die geborgenheid keer op keer geven.

Je hebt me soms ook in ongemakkelijke situaties gebracht door je manier van reageren, op mensen, op situaties. Maar ook daar leerde ik van, om er anders naar te kijken, ik probeerde ze door jouw ogen te zien. Jouw driftbuien maakten dat ik leerde me niets aan te trekken van de mening en harde woorden van andere mensen. Dat ging niet vanzelf, menigmaal liep ik mijn tranen verbijtend met jou schreeuwend onder mijn arm een supermarkt uit.
Hoe heftig was vaak het oordeel van andere mensen en pas later begreep ik hoe moeilijk dat voor jou geweest moet zijn. Die overdaad aan prikkels, het was vaak veel te intens voor jou.
Maar ik leerde meer en meer praten over wat mij bezig hield, zorgen, angsten en verdriet dat naar boven kwam door de zorg voor jou. In de lange nachten die ik jarenlang met je op was omdat je zo angstig was, leerde ik om geduld en doorzettingsvermogen te krijgen. En als je dan eindelijk moe gehuild en bezweet tegen me aan in slaap viel, voelde ik alleen nog maar die oerdrang om je te willen beschermen en wist ik dat dit niet allemaal zomaar was. Dit was mijn leerproces in het leven, hierdoor kon ik groeien, werd ik milder, zachter, stond ik meer open voor het kwetsbare, het pure in het leven. En kon ik dichter bij mijzelf komen.

Je hebt een ander mens van mij gemaakt, juist omdat het allemaal niet vanzelf ging. Ik ben zoveel rijker geworden in mijn gevoelsleven, ik kan nu werkelijk laten zien wie ik ben en hoef me niet beter of anders voor te doen want jij, jij prikte daar altijd dwars doorheen. Ik heb geleerd mijn zelfbeheersing te bewaren want met een boze mamma kon jij helemaal niets, dan raakte je in paniek en nam je angst ernstige vormen aan. Wat hebben we samen al een bijzondere weg afgelegd, wat waren er diepe dalen maar ook prachtige bergtoppen waarop ik samen met je naar de wereld om ons heen mocht kijken.
In verwondering, ook in afzondering, dat wel…….toch is het een geschenk dat ik een kwetsbaar kind mocht krijgen, daardoor ben ik geschaafd, gebutst en soms verslagen en onderuitgegaan maar ook altijd weer opgestaan, weer doorgegaan en zoveel sterker geworden.

Vandaag op je 18e verjaardag sneeuwt het weer, net zo verrukt als toen je klein was stond je vanmorgen voor het raam te kijken. Dol ben je op sneeuw en je houdt zo van de winter! Een klein meisje staat er in het lichaam van een jonge vrouw. Mooi ben je, van binnen en van buiten. Kwetsbaar ben je nog, maar we weten steeds beter hoe we daar mee om kunnen gaan. Wat zijn we dankbaar dat je altijd bij ons kon blijven wonen en dankbaar voor zorg die er was op zoveel momenten dat het nodig was.

De sneeuw blijft maar dwarrelen, zachtjes vallen grote vlokken en vormen een dikke zachte deken die alles bedekt. Mijn gedachten dwarrelen zomaar mee en maken een reis door jouw en ons leven samen wat 18 jaar geleden begon. En ook nu beloof ik je zachtjes diep van binnen: we zullen voor je blijven zorgen, je beschermen en troosten zolang je dat nodig hebt en wij je dat kunnen geven.

Jij, ons mooie bijzondere winterkind.

Deze blog is geschreven door Flowermum_. Zij is  moeder van twee dochters waarvan de jongste een vorm van autisme heeft. Ook haar man heeft een vorm van autisme en heeft blijvend letsel opgelopen na een ongeluk.

Kinderen zijn de spiegeltjes van onze ziel wordt wel eens gezegd. Een verhaal als deze laat zien wat we bij Lotje&co daarmee bedoelen.

samen maken we Lotje mogelijk

4 reacties op “ons mooie winterkind leert me anders kijken”

  • Anita schreef:

    Prachtig verhaal…ik heb tranen..Dit had ikzelf kunnen schrijven over mijn zoon .
    Veel liefs van Anita

    1. Anneke schreef:

      Wauw je schrijft zoals ik het beleef met mijn zoon en het niet onder woorden kan brengen. Prachtig geschreven.

  • Anita Loderus schreef:

    Prachtig geschreven. Mijn dochter heeft mij ook met een blik naar de wereld laten kijken, die ik zonder haar nooit ervaren zou hebben.

  • Oma 1957 schreef:

    Wat prachtig beschreven. Ik ben een oma van een tweeling en kreeg dit gestuurd door mijn dochter. Ik heb zo mijn tranen in de ogen, want het is precies zo als bij 1 van mijn kleindochters….alleen is mijn dochter alleenstaande moeder en vecht voor er en herkenning omdat ze alleen maar als over beschermende moeder wordt gezien.
    Een moeder voelt dat er iets is met haar kind, maar daar moet ze al 4 jaar een gevecht voor leveren……Gelukkig is ze een hele sterke vrouw en geeft ze niet op voor haar kinderen.

Geef een reactie

Lotjes Keukentafel
Lotjes Keukentafel Vind jij het fijn om over ervaringen van andere ouders van zorgintensieve kinderen te lezen? Aan Lotje&co's keukentafel kan dat. Elke week vertelt een ouder over zijn of haar leven met een zorgintensief kind. Neem een kop koffie, en schuif lekker aan! Wil je ook jouw ervaringen delen? Mail dan naar webredactie@lotjeenco.nl o.v.v. Keukentafel.

Meer Lotjes keukentafel

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers

Misschien vind je dit ook interessant

site De Heren Van

Pin It on Pinterest