Blog MerelOlden

ontcijferen

26 juli 2017

‘Ik wil zo graag een keertje met jou mee naar huis’. Dit verzoek krijg ik de laatste tijd vaker en vaker van Hester, als ik bij haar op bezoek ga in et zorginitiatief. Zelf wil ik het ook graag, haar meenemen, maar zie ik op tegen het gesleep met de rolstoel én de rollator. En bovenal met een steeds maar minder mobiel wordende Hester, die bij iedere stap ondersteuning nodig heeft. En dus stel ik het veel te vaak uit tot de week erna.

TEKST Merel Olden

Maar juist dat laatste helpt me over de drempel. Wat de toekomst gaat brengen is niet duidelijk en nu kán ze nog mee. Een kans die ik niet kan en wil laten liggen. Samen met Niek neem ik onze drukke gezinsplanning door en vinden we een geschikte vaste middag in de week waarop ik haar voortaan op zal gaan halen voor een broodje, een wandeling en een kopje koffie samen.

De nieuwe regeling went snel en bevalt goed. We hebben ook wel geluk, want tot nu toe heeft ze steeds een uitstekend humeur als ik haar kom halen. Alsof ze ernaar uit heeft gekeken, maar dat weet ik niet zeker.

Ze is hartstikke lief en geniet zo enorm. Is vrolijk, alert, aanwezig. Dat geeft me een heerlijk gevoel en maakt het sjouwen meer dan de moeite waard. Daarom geeft het niet, dat ze de naam van onze hond verwisselt met die van de hond bij haar thuis. Geeft het niet dat ze Jori, die later op de middag thuis komt, steeds opnieuw haar haakwerkje wil laten zien. Keer op keer beaamt hij zuchtend hoe mooi hij haar maaksels vindt, de schat.

Het geeft niet dat ze van alles wat ze mooi vindt een borduurwerk wil gaan kopen. Dat ze de nog te renoveren, goedkope flatjes in onderweg ‘toch zo prachtig’ vindt. Dat ze alles wat wij doen benoemt en ‘goed vindt’. ‘Ik zie dat je mijn rolstoel hebt gepakt. Dat vind ik wel goed hoor, dat mag je best voor mij doen hoor. Toch Merel?’ ‘Ja hoor, je mag me best even helpen hoor, met mijn jas. Dat vind ik wel goed hoor’. ‘Ik zie dat je de riem van de hond pakt om hem uit te gaan laten. Dat mag best hoor. Dat vind ik wel goed’. Het geeft niet.

Dat ze onderweg, bij het wandelen en halen en brengen, overal cijfers ziet, en blijft benoemen, steeds weer. De kentekens van auto’s. De huisnummers. De prijzen van artikelen op reclameborden. Het aantal kilometers tot een bestemming op ANWB-borden. Cijfers op de kleding van mensen. Op elektriciteitshuisjes. Op paaltjes van de gasunie. Binnen ziet ze alleen cijfers op televisie, maar buiten zijn ze écht overal (overal!!) en blijven ze aan de lopende band voorbij komen. Als een robot dreunt ze ze op, zonder er echt iets van te vinden, alsof ze dit nu eenmaal moet doen.

En eigenlijk geeft dat wel een beetje. Vind ik dat behoorlijk vermoeiend. Word ik er toch een beetje gek van omdat het maar door blijft dreunen in mijn hoofd. Ik me er niet goed voor af kan sluiten. Omdat ik het niet begrijp, wat haar drijft om dit te doen. Steeds weer. Al jaren, steeds erger, steeds meer. Dat niet kan ontcijferen.

Kon (ik) Hester maar iets meer ontcijferen…

Lees meer: soms helpt een communicatie-app.

Geef een reactie

Merel Olden
Merel Olden

Merel Olden is 44 jaar, getrouwd en moeder van een zoon van dertien. Ze werkt al ruim twintig jaar in de zorg. Op dit moment als ambulant begeleidster voor mensen met een lichte verstandelijke beperking. Haar zus Hester werd elf maanden voor haar geboren met een open rug en liep vlak na de geboorte een hersenvliesontsteking op. Als kind waren Hester en zij onafscheidelijk. Vanaf haar achttiende kreeg Hester te kampen met ernstige epilepsie. Die is de laatste jaren beter onder controle, maar sindsdien gaat Hester mentaal en lichamelijk steeds verder achteruit. Merel schrijft hierover vaak in haar blog merelszorgen.weebly.com.

Meer MerelOlden

Populair

Klik hier voor alle Lotje&co bloggers
site De Heren Van