Blog Elise

het moment dat je informatie voor opa en oma verzwijgt

voor opa en oma

Mijn navelstreng is ooit doorgeknipt, maar mijn moeder en ik negeren dit feit al achtenveertig jaar. We blijven aan elkaar verbonden met alle mogelijkheden die we kunnen vinden.

TEKST Elise van der Velde

In mijn studententijd waren dat brieven, mijn moeder bewaarde ze allemaal. Later e-mails, mijn moeder printte ze uit én bewaarde ze allemaal. En sinds WhatsApp bestaat, is er al helemaal geen scheet meer die we we niet met elkaar delen.
‘O, is je moeder weer op een andere bank gaan zitten?’ reageerde Remco toen we net samen waren, wat ik uiteraard hikkend van de lach aan mijn moeder doorstuurde.

Volgens haar komt deze verstrengeling voort uit het feit dat ik zes weken in de couveuse heb gelegen zonder dat zij erbij kon. Niks geen ge-kangoeroe: je mocht achter glas naar je baby kijken, en dat was het. Die valse start zijn we een leven lang aan het inhalen. Hoewel ze inmiddels ook een gezonde moeder-dochter irritatie opwekt, zoals oneigenlijk gebruik van capslock en paniek om niets (het eerste een gevolg van het tweede), blijven we close. En als oma van een gehandicapt kind, is ze extra betrokken bij ons gezin.

Toch merk ik dat mijn appjes veranderen. Want juist omdat ze zo betrokken is, en omdat ze ouder wordt (ze is 76) maakt ze zich extra zorgen.  Dus wil ik haar vooral blij maken met goed nieuws en vrolijke foto’s en anecdotes van mijn drie kinderen.

Deze zomer heb ik voor het eerst iets verzwegen. Ties moest naar het ziekenhuis, wat hij zelf vooral zag als het uitje van de maand. Een nachtje Amsterdam inclusief ontbijt met mama, beter werd het niet. Zelf was ik ook niet zenuwachtig, Ties kreeg een ruggenprik met baclofen, de spierverslapper waarvoor hij wellicht een pompje krijgt. Ik besloot dit achteraf te melden, dat scheelde haar een slapeloze nacht. Schrikken zou ze toch.

‘…aan het typen’
‘VRESELIJK!!!’
‘Nee, echt niet mam. Zullen we facetimen? Dan zie je hoe goed het gaat met Ties!’
‘WACHT EVEN’
‘…aan het typen’
‘IK HUIL!’

Natuurlijk werd ze weer vrolijk toen ze een blije Ties zag, veilig thuis in zijn kamer. Maar dat hij diezelfde nacht zijn tweede epileptische aanval kreeg, heb ik haar niet verteld. Daarmee wordt dit het eerste blog dat ik niet aan haar laat lezen, en dat zij niet uitprint en bewaart. Ik ben er nog niet over uit of dat liefde is of verraad.

Lees ook: hoe de ouders van Elise voor haar mantelzorgen, en niet andersom.

Lotje&co is er voor gezinnen met een zorgintensief kind, maar óók voor opa’s en oma’s. Met herkenbare blogs, artikelen, filmpjes en verhalen. Steun je ons?

https://www.lotjeenco.nl/lid-worden

 

 

 

 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest