Blog Elise

ouderavond in bikini

22 september 2016

Sinds onze spastische zoon in een rolstoel zit – vanaf z’n vierde - verzetten wij ons met hand en tand tegen een aangepast vakantiepark. Tussen de andere gehandicapte gezinnen? Dat is geen vakantie. Dat is een ouderavond van de mytylschool, maar dan in bikini.

Tekst: Elise van der Velde 

Maar van al die jaren in al dan niet aangepaste huisjes in al dan niet the middle of nowhere, kwamen we steevast onuitgerust thuis. Moe van de 24-uurs zorg voor Ties. Snauwerig naar de andere kinderen, voor wie we geen geduld meer konden opbrengen. Klaar met het gestaar van Franse kindertjes (en volwassenen) naar onze spastische oudste.

Dus lieten we ons dit jaar overhalen. Het vriendinnetje van Ties (14) gaat al jaren naar vakantiepark l’Accolade, in Frankrijk. Haar ouders zijn leuke mensen met goede smaak. Dus waarom niet? Hieronder lees en zie je hoe het beviel.

Eerlijk? We schrokken wel een beetje.
Van de geluiden en van de ernst van andere handicaps. Met alle OE OE OE’s en AAAAAAAAAH’s om ons heen leek het ‘s avonds wel een oerwoud. Maar na een dag hoorden we het al niet meer. En stiekem was het wel lekker dat de kreten van Ties eens een keer in het niet vielen, en dat hij niet als enige z’n chocomelk van tafel sloeg.

 


Foto: Bord langs de weg bij de camping.

 

Ook misten we de rust en privacy, en Remco z’n wc. Maar dat hoort nu eenmaal bij kamperen op een park, aangepast of niet. En je hóeft natuurlijk niet aan alles mee te doen…

 

Maar het park was prachtig. Met veel bos, groen en zonnebloemen bij het mooie zwembad.

 

 De safaritent luxe én aangepast.

safaritent

slaapplaatsen

ties-in-bed

 

Er kwam iemand om Ties te douchen. Maar hij moest wel zelf de afwas doen.

 

Er was animatie voor álle kinderen tegelijk.
Van levend stratego tot een dropping in het bos of de Bonte Avond. Alles deed er hinkend, rollend, kruipend of huppelend aan mee. Tussendoor zochten de kinderen elkaar ook op:

 

Loes vond haar soulmate.

 

En wij hadden 3 uur per dag vrij.

 

We konden lopen naar het strand.

 

Of fietsen naar nabijgelegen dorpjes. Rolstoelfietsen stonden gewoon naast de receptie.

 

Ties had het prima naar zijn zin – maar dat heeft hij altijd wel.

 

En tja. Als je vriendinnetje mee is…

 

Onze voornaamste reden om terug te gaan? De andere twee.

Kinderen worden samen groot op deze camping. Ze zien hier dat ze niet de enige zijn met een ‘speciaal’ gezin. Ze raken bevriend (of verliefd) op andere brusjes, en komen vaak later terug als begeleider. Loes (7) en Rijk (11) keken hun ogen uit en lijken hun grote broer sinds de vakantie meer te waarderen.

Of zoals Loes al op dag één verbaasd concludeerde: ‘Eigenlijk is Ties best normaal.’

 

4 reacties op “ouderavond in bikini”

  • Brigit de Koning schreef:

    En het blijft er leuk zelfs als je zoals wij er voor het 10e jaar komt…….. Het voeld voor Pim en Eline als thuis komen en ook onze hulphond Boo wist er de weg nog en liep meteen naar het zelfde campingplekje als vorig jaar. Heerlijke plek

  • Esther Klein-Gramsbergen schreef:

    En ook als vrijwilliger is het er fantastisch! Het is zo leuk om een gevarieerd programma voor de kinderen te maken zodat iedereen kan meedoen en de beperkingen niet op de voorgrond staan.
    Ik ben een aantal jaar als vrijwilligster geweest en heb er zelfs mijn man René leren kennen!! Elke keer was het weer een prachtige tijd. Met vriendschappen voor het leven!

  • Hester schreef:

    Vooral dat laatste is zo herkenbaar! Ook hier werd na een paar dagen skien met het G-ski team (en veel zussen en broers en ouders) door onze geconstateerd ” Imme valt eigenlijk best wel mee!” Dat is het belangrijkste wat we onze meisjes meegeven … iedereen is zo al hij is en het valt inderdaad vaak best heel erg mee, al mag je ook zeker soms verdrietig zijn om wat je niet hebt. Als je ook maar blij bent om wat je wel of meer hebt dan anderen!

  • Gerard Kriek schreef:

    Als vrijwilliger wil ik ook mijn steentje bijdragen. Onder de leus “haal wat meer uit jezelf” heb ik op vrijwilligersdag, 7 januari 2017, een praatje mogen houden. Elke dag geniet ik weer met volle teugen van zon, de vriendschappen, het eten en het werk (ja, dat ook). Dit jaar kom ik hier (ik zit nu op het terras van L’Accolade) voor de tweede keer en ik vind het helemaal geweldig. De laatste keer toen ik naar Nederland kwam, liep ik drie dagen met heimwee rond. Gelukkig was ik weer snel welkom op ons terrein en haal ik meer en meer uit mezelf, dan ik een jaar geleden voor mogelijk heb gehouden!

Geef een reactie

site De Heren Van