Blog Silvie

pff zo vermoeiend, een puber met een verstandelijke beperking

pubers met een verstandelijke beperking

Daniël en zijn teamgenoten hadden een zaalhockeytoernooi in Delft. Omdat ze niet zoveel kans krijgen om in de zaal te spelen, besloten we er naar toe te gaan. Ook al is Delft bijna een uur rijden bij ons vandaan. En ook al moesten we er al om 9 uur zijn. Op zondagochtend. 

TEKST Silvie Warmerdam

Het stond al de hele week op ons planningsbord in blauwe letters -Daan z’n kleur: ‘hockeytoernooi Delft’. Ik had meteen gebruik gemaakt van de kans die zich hier voordeed en Daniël Delft laten opzoeken in de atlas. Enthousiast schreef hij op tussen welke grote steden Delft in lag en welke provincie we zouden bezoeken.
Hij had er zin in. 

Maar toen ik hem zondagochtend net na 7 uur wakker maakte, was er van dat enthousiasme niets meer over. Hij wilde uitslapen net als Simeon en zeker niet gaan hockeyen. Het hielp een klein beetje dat Jasper (z’n bestie) met ons mee reed en dat ze dus samen muziek konden luisteren, maar hij bleef knorrig. 

In het grote sportcomplex van de Delftse Universiteit, keken Daniël zijn teamgenoten hun ogen uit. Mochten ze echt in zo’n grote zaal spelen? Met echte tribunes en een scorebord? Daniël besloot niet onder de indruk te zijn, slofte met een gezicht als een oorwurm naar een bankje en maakte zijn tas open.

Tot onze schrik zaten daar oude veldschoenen in en niet zijn nieuwe, mooie zwarte zaalschoenen. Iets misgegaan na de training vorige week. Dat hij dus op zijn gewone schoenen moest hockeyen hielp niet. Dat er een teamgenoot ziek bleek en ze dus zonder wissels moesten spelen, hielp al helemaal niet.
Daan stond mokkend en met een boos gezicht in het veld, vastbesloten om zich niet in te spannen. 

‘Kom op Daan, pak de bal af!’ riep ik en riep de coach.
‘Rennen!!’ riep een teamgenootje. Maar met zijn hoofd vol donkere wolken, werkten al die aanmoedigingen averechts.
Na de eerste verloren wedstrijd liet hij zijn hoofd hangen: ‘Verloren. Ik kan niet hockeyen. Ik wil naar huis’.
Hij bleef boos, ook in de wedstrijden die volgden. Niet alleen omdat het lastig is toe te geven en sorry te zeggen, maar ook omdat dat ‘Ik kan het toch niet’ zich in zijn hoofd vastzette.

Ik probeerde knuffelen, bestraffend toespreken, ‘er over te praten’, helemaal niets meer te zeggen, maar het hielp allemaal niet. Zelfs de coach, de vader van een vriendinnetje voor wie Daan toch echt ontzag heeft, kwam er niet doorheen.
Z’n verstandelijke beperking én het puber zijn zaten elkaar de hele ochtend behoorlijk in de weg. 

Pas in de laatste minuten van de laatste wedstrijd, ging het opeens wel weer en kwam de lach terug op zijn gezicht. En in de auto weer naar huis kwamen er ook excuses. ‘Het is goed Daan’, zei ik en leunde achterover in de autostoel. Ik was doodop en dat kwam niet alleen door het vroege opstaan. 

Lees ook dat het toch echt verschil maakt als vaders de rol van coach op zich nemen. 

Geef een reactie

site De Heren Van

Benieuwd naar de rest van het verhaal?

Lees dan rustig verder. Wij willen met onze verhalen zoveel mogelijk mensen bereiken, en zo gezinnen met een zorgintensief kind ondersteunen.

Maar dit kunnen wij alleen doen dankzij betalende lezers. Draag jij ons werk een warm hart toe? Doneer eenmalig of word trouwe vriend van Lotje!

>>Sluit deze pop-up om eerst verder lezen

word vriend

  • Ik word trouwe vriend
  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.

Pin It on Pinterest