Blog Maartje

Samen aan tafel

15 mei 2017

Samen aan tafel zitten en elkaar werkelijk in de ogen kijken. Is dat nou zo moeilijk?

Aanschuiven, koffie erbij, en gewoon ergens beginnen. ‘Het regent alweer’ – aan de ontbijttafel. ‘Duurt lang tot de verzorging komt’ – bij broer aan de koffietafel. ‘Trump is gek!’ – met collega aan de lunchtafel. Oké, de gesprekken zijn niet altijd zo verlicht, harmonieus of interessant als in je gedroomde leven. Maar je zit samen en je maakt contact, zelfs als het uitdraait op discussie of stilzwijgen. We zitten eigenlijk de hele dag door met jan en allemaal aan tafel. Waarom is het dan soms zo moeilijk om de juiste mensen aan tafel te krijgen en constructief met elkaar te praten?

Angst
In gesprekken over onderwijs, zorg, begeleiding of vergunningen staat veel op het spel. Dan spelen angsten op. En ego’s, en goede bedoelingen die slecht aankomen, of gevoelens van afhankelijkheid of schaamte. Dan ontstaan verwijten en ergernissen. Nou ja, je kent de scenario’s. Je hebt toch al zo vaak aangegeven dat het zo echt niet werkt? Je hebt al zoveel vragen gesteld en beantwoord? Om moedeloos van te worden. ‘Zijn zij nou zo dom of ben ik nou zo slim?!’ stoomt uit vele oren. Wezenlijk contact is dan niet meer mogelijk.

Empathie
Maar hoe ontstaat ruimte voor tegemoetkoming? Wie toont werkelijk verantwoordelijkheidsgevoel, belangstelling, empathie, inlevingsvermogen, wilskracht en vertrouwen? Hoe kom je in een situatie waarin je samen werkelijk iets voor elkaar krijgt? Het ís mogelijk.

In het tijdschrift Lotje&co laten ouders en professionals zien hoe ze vasthoudend en netjes toch doordrammen. Het verhoogt hun invloed. Zoals aanjager van het thuiszitterspact Marc Dullaert zegt: ‘Er is altijd één kartrekker. Iemand die voor het kind door het vuur gaat’. Heeft het zin wat Dullaert doet om thuiszitters naar school te krijgen? Gemeenteraadslid Hans Waaldijk zat met hem aan tafel, samen met onder meer schooldirecteuren en het samenwerkingsverband. Wat was de invloed van Dullaert? ‘Er ontstond grotere urgentie.’ Lees het hele interview met Hans Waaldijk.

 

 

 

Geef een reactie

site De Heren Van