Blog Bram

Sara neemt afscheid

5 augustus 2017

Sara moet het afscheid van een geliefd vriendje missen vanwege controles in het ziekenhuis. Emine en Bram krijgen een donatie voor de stichting van zijn ouders. Emine weet zich even geen raad met de steun.

TEKST Bram Verbrugge

,,Sara heeft een nieuwe vriend. Het is dikke mik met Henk. Hij is super lief voor Sara, aait haar over haar hoofdje en geeft speelgoed. Te lief om te zien!” Als we het verslag lezen van de groepsleidsters van het revalidatiecentrum, schieten we in de lach. De liefde is wederzijds, want elke morgen vertelt Sara in de auto dat we op weg zijn naar Henk. Ze kent de namen van haar klasgenootjes uit haar hoofd en vertelt vaak over ze. Als Henk aan komt lopen met zijn vader, roept ze hem. ,,Henk! Henk!” Sara noemt Henks vader ‘Papa Henk’.

Maar Henk is net iets ouder dan Sara en hij verlaat de groep. Sara mist zijn afscheid, omdat we die dag naar het Sophia Kinderziekenhuis moeten voor controle en een kennismaking met haar nieuwe arts.

Henk is niet het eerste vriendje van wie Sara afscheid neemt. Na een jaar heeft Sara het nog steeds af en toe over Addae, met wie ze op het revalidatiecentrum in Rotterdam zat. En Tess, haar vriendin in Dordrecht, die een paar weken geleden vertrok. Tess’ foto ligt nog altijd op Sara’s speeltafel. Op de foto staat Tess, vrolijk en blond als ze is, met een groot wit vel in haar hand. Daar staat op: ‘Ik ga je missen xxx Tess’.

Het klasje op het revalidatiecentrum is de wereld in het klein. Vrienden komen en gaan. Klasgenoten, collega’s, geliefden. Sommigen vergeet je het liefst zo snel mogelijk. Anderen vergeet je nooit meer. Ik weet zeker dat Henk nog lang in onze dochters’ hart zit.

Net als zijn ouders, trouwens. Het vriendelijke stel nodigde meermaals de hele klas uit op hun boerderij. De kinderen – en als vader mocht ik ook – konden er schommelen, spelen op de trampoline, knuffelen met lammetjes en naar de koeien kijken. Henk en Sara zaten die dag samen op een grote tractor, stralend van geluk.

Een week voor Henks afscheid liep ‘papa Henk’ bij het ophalen van de kinderen naar Emine toe. Hij had een envelop met geld bij zich. ,,Wij willen dit aan Sara geven. Voor het onderzoek. We vinden het heel goed wat jullie doen.”

Thuis vertelde Emine met tranen in haar ogen hoe lief ze het gebaar vond van ouders die zelf ook zorgen hebben. Op het moment dat ‘papa Henk’ de envelop overhandigde, wist Emine niet goed wat ze moest zeggen. Geraakt door de warme woorden en dankbaar voor de steun, had ze ‘papa Henk’ het liefst omhelsd. Maar Emine is niet zo groot en ‘papa Henk’ is een beer van een vent; een gespierde boer van twee meter lang. Onhandig had Emine haar hoofd tegen zijn arm gelegd. Het moet een mooi gezicht zijn geweest, die onhandige dankbaarheid.

Als je niet beter wist zou je zeggen: het is dikke mik tussen Emine en ‘papa Henk’.

samen maken we Lotje mogelijk

Geef een reactie

site De Heren Van